Μια συγκρατημένη απαισιοδοξία

Η εθνική μας ομάδα μπάσκετ βρίσκεται στις Φιλιππίνες για να πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ. Οπου κάπως διαφορετικά την περιμέναμε, είναι αλήθεια.

Αντετοκούνμπο

Η προετοιμασία της εθνικής ομάδας του Δημήτρη Ιτούδη άρχισε χωρίς κανείς να τολμά να πει αμέσως αυτό που όλοι περίμεναν, πως δηλαδή η ομάδα δεν θα έχει στη διάθεσή της τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ο Greek Freak ολοκλήρωσε τη σεζόν του στο ΝΒΑ με πόνους στο γόνατο, ήταν βέβαιο πως αφού αποφάσισε να κάνει επέμβαση δεν θα αγωνιζόταν στη Μανίλα, αλλά για κάποιον ακατανόητο λόγο καλλιεργήθηκαν ελπίδες συμμετοχής του. Ευτυχώς το φετινό πρόβλημα του Αντετοκούνμπο δεν έγινε πρόβλημα στη σχέση του σπουδαίου αυτού παίκτη συνολικά με την Εθνική. Ας το πάρουμε απόφαση: τον τελικό λόγο για τη συμμετοχή του Γιάννη σε οποιαδήποτε διοργάνωση θα τον έχουν πάντα οι Μπακς – είναι δικό τους δημιούργημα. Ο,τι έγινε φέτος το καλοκαίρι είχε συμβεί και το καλοκαίρι του 2017 πριν από το τότε Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Και τότε ο Αντετοκούνμπο είχε προβλήματα με το γόνατό του και τότε οι Μπακς δεν του έδωσαν άδεια συμμετοχής στην Εθνική. Τότε ήταν μόλις 22 χρονών, δεν του έδιναν εκατό εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο όπως τώρα, αλλά δεν του επέτρεψαν να ρισκάρει. Σήμερα είναι το πιο μεγάλο τους αστέρι: η ομάδα του έχει δικαιώματα που οφείλουμε να της αναγνωρίσουμε. Κι ο Γιάννης είναι αρκετά σοβαρός επαγγελματίας για να πάρει ανόητα ρίσκα κάνοντας ηρωισμούς. Μόνο που το πρόβλημα είναι ότι άλλον σαν αυτόν δεν έχουμε. Κι επιπλέον χωρίς αυτόν η ομάδα μας φάνηκε φέτος το καλοκαίρι στην προετοιμασία της ακόμα λιγότερο δυνατή από αυτό που περιμέναμε: έφτασε στις Φιλιππίνες με τέσσερις σερί ήττες στα τελευταία της φιλικά.

Μάχη

Ο Γιάννης θα λείψει πολύ, αλλά η συζήτηση για την απουσία του δεν έχει πλέον νόημα. Υπάρχει ένα και μόνο δεδομένο: ότι η παρουσία του θα διαφοροποιούσε κατά πολύ την εικόνα μιας ομάδας, που στα φιλικά της προετοιμασίας υπήρξε κουραστικά προβλέψιμη. Η Εθνική μας, πριν αρχίσει το τουρνουά, δεν μοιάζει ούτε κακή, ούτε καλή. Χωρίς τον Γιάννη μοιάζει ομάδα με χαμηλό ταβάνι κι αυτό είναι το άσχημο. Για να καταφέρει να διακριθεί πρέπει να κάνει υπερβάσεις, ξεκινώντας από σήμερα. Ακόμα και η Ιορδανία θα είναι δύσκολος αντίπαλος. Και με τη Νέα Ζηλανδία, απέναντι στην οποία θα παίξει για να πάρει μια πρόκριση από τον όμιλο πίσω από τους Αμερικανούς, θα γίνει μάχη.

Απάντηση

Διάβασα πολύ προσεκτικά τι είπαν παίκτες και προπονητές πριν να φύγουν. Ολοι έχουν μια παράξενη ελπίδα ότι στα επίσημα ματς θα υπάρξει μια επιθετική αποτελεσματικότητα, που στα φιλικά δεν υπήρξε. Εγώ λέω ευτυχώς. Για την εθνική μας ομάδα μπάσκετ δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο από το να έχει παίξει καλά σε φιλικά. Οι νίκες σε αυτά τα ματς γεννούν μια μυστήρια σιγουριά, που καταλήγει σε έπαρση και η έπαρση αυτή, από το 2009 που η ομάδα πήρε το τελευταίο της μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση στο Πανευρωπαϊκό της Πολωνίας μέχρι σήμερα, πληρώθηκε με κάκιστη απόδοση σε κρίσιμα παιχνίδια στα οποία μάλιστα η ομάδα μας εμφανίστηκε με τον αέρα του φαβορί – έναν αέρα που έγινε θύελλα και την κατέστρεψε. Επαρση αυτή τη φορά δεν θα έχει η Εθνική μας. Η ερώτηση που θα απαντηθεί στα γήπεδα της Μανίλα είναι αν σε πείσμα των απαισιόδοξων προγνωστικών έχει κρυμμένη ποιότητα και αφανέρωτες αντοχές, δηλαδή παίκτες με προσωπικότητα και δυνατότητες διάκρισης.

Τρομάζεις

Στα φιλικά είδα πράγματα που με τρόμαξαν – και δεν εννοώ τις ήττες από τη Σερβία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Είδα τον Γουόκαπ να μένει χωρίς πόντο σε ματς όπου αγωνίστηκε 30 λεπτά. Είδα μια κάκιστη διαχείριση τελευταίων λεπτών στο ματς με τους Ιταλούς στο Τουρνουά Ακρόπολις – μικρή σημασία έχει αλλά δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Είδα τον Αγραβάνη να φεύγει έπειτα από καβγάδες με τον προπονητή του και μια προσπάθεια αυτό να δικαιολογηθεί με αναφορές σε προηγούμενους καβγάδες παικτών και προπονητών. Πιθανότατα να υπήρξαν και χειρότεροι, αλλά πάντοτε πρόβλημα ήταν, κι αν καμιά φορά λειτούργησαν συσπειρωτικά δεν χρειάζονται διότι ποτέ καμία ομάδα δεν χτίστηκε για να καβγαδίζει ο προπονητής με παίκτες. Στα αγωνιστικά, η χειρότερη στιγμή της ομάδας κατά τη γνώμη μου δεν ήταν η ήττα από τους Σέρβους στο ΟΑΚΑ: ήταν η ανικανότητα όλων να δείξουν στοιχειώδη ψυχραιμία στο ματς με τους Γερμανούς όπου υπήρξε μια ανόητη αποβολή του Παπαγιάννη κι ένα ρεσιτάλ κακών επιθέσεων στην τρίτη περίοδο. Κακά σημάδια όλα.

Οριακά

Τα Μουντομπάσκετ, όλα όσα εγώ θυμάμαι τουλάχιστον, καταλήγουν σε ένα οριακό ματς, που κρίνεται στο φινάλε. Το κερδίζεις και συνεχίζεις, το χάνεις και πας σπίτι. Είναι βέβαιο πως θα βρεις αντιπάλους που μπορεί να μην ξέρεις καλά. Οι Ιορδανοί και οι Νεοζηλανδοί π.χ., απέναντι στους οποίους θα κυνηγήσει η ομάδα μας την πρόκριση από τον όμιλο, είναι μεγάλα μυστήρια. Ολοι πια έχουν παίκτες από το ΝΒΑ κι όχι τυχαία φαβορί για μετάλλιο δίπλα στους συνήθεις υπόπτους (ΗΠΑ, Γαλλία, Ισπανία, Σερβία) είναι ο Καναδάς των πολλών ΝΒΑερς και η Δομινικανή Δημοκρατία!

Μεγάλοι

Είπα ότι πολλά μοιάζουν με το καλοκαίρι του 2017 όταν πάλι περιμέναμε τον Γιάννη. Μόνο που τότε η ομάδα ήταν πολύ πιο γεμάτη. Υπήρχαν ο Σλούκας κι ο Καλάθης που αρνήθηκαν την κλήση φέτος. Υπήρχαν ο Μπουρούσης κι ο Πρίντεζης – μεγάλοι τότε σε ηλικία, αλλά «πρώτα βιολιά». Και στα βιογραφικά των παικτών που ο Ιτούδης χρησιμοποιεί φέτος καταγράφονται κάμποσα σπουδαία – είναι αλήθεια. Ο Παπαπέτρου, ο Παπανικολάου, ο Μήτογλου έχουν κάνει πολλά στην Ευρωλίγκα. Ο Γουόκαπ είναι «παίκτης-ορχήστρα». Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο έχει εμπειρίες ΝΒΑ. Ο Λούντζης κι ο Ρογκαβόπουλος βελτιώνονται. Ο Λαρεντζάκης ξέρει τον ρόλο του «ήρωα της μιας βραδιάς». Αλλά υπάρχει επιθετικό πρόβλημα και λίγες λύσεις στους ψηλούς. Δεν θα λείψει μόνο ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στην ομάδα αυτή, αλλά κι ο ακόμα άγουρος αδελφός του Κώστας.

Μισοάδειο

Ο εφιάλτης είναι να αποκλειστεί η ομάδα από τον πρώτο γύρο και να καταλήξει να παίζει για τη 15η θέση. Δεν θα έχει ξαναγίνει. Για να μη συμβεί, η Εθνική μας πρέπει να βρει χημεία παίζοντας πλέον επίσημα ματς. Πρέπει επίσης να πάρει νίκες από την άμυνα κόντρα στο ρεύμα του παγκόσμιου μπάσκετ που θέλει να επιβραβεύονται οι ομάδες που σκοράρουν πολύ. Οχι, το ποτήρι δεν είναι μισογεμάτο: είναι μισοάδειο. Ας ελπίσουμε να γεμίσει σιγά σιγά. Το 2017 στο Eurobasket φτάσαμε στην οκτάδα. Φέτος η οκτάδα θα είναι θρίαμβος.