Μακάρι να ήταν το μοναδικό πρόβλημα

Ελπίζω όταν θα διαβάζετε αυτό το κείμενο το κακό να έχει τελειώσει. Για τις πυρκαγιές μιλάω που ένα ακόμα καλοκαίρι έκαψαν δάση, περιουσίες, ανθρώπους και τις διακοπές μας. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το τρέξιμο, μπορεί εύλογα να ρωτήσει κάποιος. Εχουν άμεση σχέση, απαντώ.

Πρώτα πρώτα ψυχολογικά. Βρίσκομαι σε προετοιμασία για Μαραθώνιο και πρέπει να κάνω καθημερινά τις προπονήσεις μου. Αλλά, πείτε μου, με τι διάθεση να βγω να τρέξω βλέποντας αυτές τις τραγικές εικόνες; Με τι διάθεση να κάνω την προπόνησή μου σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Το τρέξιμο, μέσα στα πολλά καλά που σου προσφέρει, σου δίνει και διέξοδο από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα. Οταν όμως καίγεται η χώρα και η μάχη με τις φλόγες δίνεται σε εκατοντάδες μέτωπα σε όλη την επικράτεια, όταν ξέρεις ότι κάποιοι την ίδια στιγμή μένουν άστεγοι και κάποιοι απανθρακώθηκαν, όταν γνωρίζεις ότι χάθηκαν και ζωές ζώων και η περιβαλλοντική καταστροφή που ήδη από τα προηγούμενα χρόνια είναι ανυπολόγιστη πήρε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, πείτε μου, αλήθεια, πού να βρω το κουράγιο να βγω να τρέξω;

Κι έπειτα υπάρχουν και λόγοι υγείας που επιβάλλουν την αποχή από το τρέξιμο αυτές τις ημέρες. Την Τετάρτη το πρωί, όταν ξυπνήσαμε και η φωτιά στην Πάρνηθα είχε πνίξει με καπνό όλη την Αττική, ήταν απαγορευτική η άθληση σε εξωτερικούς χώρους. Ομολογώ ότι το προσπάθησα. Ξύπνησα κανονικά όπως κάθε μέρα, έβαλα τα αθλητικά μου ρούχα και παπούτσια, και μόλις βγήκα έξω κατάλαβα ότι θα ήταν λάθος να τρέξω…

Πλησιάζοντας μισό αιώνα ζωής – είμαι 47 ετών -, έχω συμφιλιωθεί με τη διαπίστωση ότι η ζωή κατά βάση είναι δύσκολη. Και ξέρω ότι το τρέξιμο μου δίνει τη δυνατότητα να την κάνω πιο βατή, πιο όμορφη και μεγαλύτερη σε διάρκεια.

Μου προκαλεί κατάθλιψη να μην μπορώ να προπονηθώ, αλλά ειλικρινά μακάρι να ήταν αυτό το μοναδικό πρόβλημα των ημερών.