Μοναξιά, ενοχές και ένα καλό μάθημα

Ημουν 22 χρονών όταν χώρισα με την κοπέλα μου. Ημασταν μαζί για τρία χρόνια και ήταν η πρώτη μου μεγάλη αγάπη. Ο χωρισμός μας ήταν σοκαριστικός για μένα και με άφησε σε μια κατάσταση απόγνωσης και μοναξιάς. Την ίδια περίοδο, είχαμε κανονίσει με την παρέα μας να πάμε διακοπές στη Χαλκιδική το καλοκαίρι. Ημασταν όλοι ζευγάρια και είχαμε πολύ ενθουσιασμό για το ταξίδι. Ωστόσο, οι διακοπές αυτές ήταν για μένα μια πραγματική δοκιμασία.

Ενιωθα σαν να είμαι ο μοναδικός που ήταν μόνος. Ολοι οι άλλοι – ακόμα και διπλανές παρέες στο κάμπινγκ – ήταν μαζί με τους συντρόφους τους. Εγώ ήμουν ο μόνος που ήταν μόνος. Οταν έβλεπα τα ζευγάρια να είναι μαζί, ένιωθα μια αίσθηση ζήλιας και θλίψης.

Οι μέρες περνούσαν και εγώ γινόμουν όλο και πιο απομονωμένος. Σταμάτησα να συμμετέχω στις δραστηριότητες της παρέας και προτιμούσα να περνάω μόνος μου.

Προσπάθησα να το κρύψω, αλλά ήταν δύσκολο. Η παρέα, κολλητοί και παιδικοί φίλοι όλοι, αγόρια και κορίτσια, προφανώς το κατάλαβαν. Εκαναν ό,τι μπορούσαν για να το ξεπεράσω, διακριτικά, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με καλούσαν συνεχώς για τάβλι ή να παίζουμε με το στρώμα θαλάσσης. Αλλά για λίγο. Είχαν και τις κοπέλες τους.

Μέσα στη θλίψη μου, ένιωθα και μια αίσθηση νοσταλγίας για το πώς θα ήταν αν ήμουν ακόμα μαζί με την κοπέλα μου. Αλλά τι τη θες μού έλεγαν; Το βράδυ στο κλαμπ θα βρεις 10 μού έλεγαν και έδειχναν σαν να ζηλεύουν ότι ήμουν ο ελεύθερος της παρέας.

Ενα βράδυ, σε ένα από τα πολλά κλαμπ, αποφάσισα να ανάψω τσιγάρο. Δεν είχα βάλει τσιγάρο στο στόμα μου μέχρι τότε. Από την επομένη, έψαχνα ψιλικατζίδικο να αγοράσω πακέτο με τσιγάρα… Ετσι, έγινα καπνιστής που το έχω μετανιώσει πικρά μέχρι σήμερα, με πολλές αποτυχημένες, δυστυχώς, προσπάθειες, επιβαρύνοντας την υγεία μου. Και αυτό από μια χαζομάρα. Ενα απόγευμα, όταν κανείς δεν είχε ακόμα ξυπνήσει. Σκέφτηκα να πάω μια μακρινή βόλτα, ακολουθώντας τη γραμμή της παραλίας. Περνούσε η ώρα ευχάριστα μέχρι που έφτασα στην άκρη, σε ένα ύψωμα, με τέλεια θέα. Ηταν ήδη αργά και αποφάσισα να επιστρέψω.

Πήρε κάποια ώρα και τελικά έφτασα στις σκηνές μας. Τότε αντίκρυσα ένα θέαμα που δεν θα φύγει πότε από τη μνήμη μου. Οι φίλοι μου ήταν πανικόβλητοι και έκλαιγαν. Νόμιζαν ότι είχα πάθει κάτι κακό. Τότε κατάλαβα πόσο με νοιάζονταν και πόσο με αγαπούσαν. Και θυμήθηκα όλα όσα έκαναν εκείνες τις ημέρες για να περνώ καλά μαζί τους. Ενιωσα χαρά και θλίψη και ενοχές μαζί. Εκείνο το βράδυ αποφάσισαν να τα μαζέψουμε και να φύγουμε την άλλη μέρα το πρωί. Αυτό με έκανε να νιώσω χειρότερα. Χάλασα και τις διακοπές των άλλων. Τελικά, επιστρέψαμε στην Αθήνα. Ημουν ακόμα λυπημένος για όλα αυτά, αλλά και μόνος. Σήμερα, που το θυμάμαι, το καλοκαίρι της μοναξιάς μου μού φαίνεται σαν μια ωραία ανάμνηση της νεότητάς μου. Μετανιώνω που δεν χάρηκα εκείνες τις διακοπές και αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος, θα περνούσα τέλεια με όλη την παρέα και τα υπόλοιπα ζευγάρια. Και κυρίως δεν θα ξεκινούσα το τσιγάρο. Αλλά, όπως λένε, τα καλύτερα έρχονται. Σπούδαζα και εργαζόμουν και μετά τα μεταπτυχιακά  γνώρισα τη γυναίκα που παντρεύτηκα. Τώρα έχω δύο υπέροχα παιδιά και είμαστε ευτυχισμένοι.