Ο κυνισμός δεν είναι εξυπνάδα

Τελικά, ο μακαρίτης πρέπει να ήταν όσο βλάκας έδειχνε η μούρη του. Η πλειονότητα των αναλυτών στα διεθνή ΜΜΕ προεξοφλούσε την εκδίκηση του Πούτιν στον Πριγκόζιν, παρά τη φαινομενική συμφιλίωσή τους. Αφενός, επειδή ο Πούτιν πάντα καθαρίζει τους επικίνδυνους αντιπάλους του και, αφετέρου, επειδή η ανταρσία της «Βάγκνερ» ήταν ένας εξευτελισμός για τον Πούτιν, που απέδειξε τα όρια της ισχύος του Πούτιν στο εσωτερικό της Ρωσίας. Τέτοια ύβρις – πλήγμα εις βάρος του μόνο με τον θάνατο του υβριστή μπορούσε να αποκατασταθεί. Και συνέβη. Ο Πούτιν περίμενε να νιώσει άνετα ο Πριγκόζιν, να πιστέψει ότι όλα ήσαν σχεδόν όπως στο παρελθόν και, τότε, ανταπέδωσε με το σκληρότερο νόμισμα. Σκληρότερο, διότι ο Πριγκόζιν δεν πέθανε χωρίς να έχει συνείδηση του επικείμενου θανάτου του, όπως θα είχε συμβεί αν τον τίναζε στον αέρα μια βόμβα στο αυτοκίνητό του. Στο χρονικό διάστημα που έπεφτε το αεροπλάνο του, ο Πριγκόζιν θα βίωσε την τέλεια φρίκη, γνωρίζοντας ότι η ζωή του σε λίγα δευτερόλεπτα επρόκειτο να τελειώσει με έναν κρότο στο έδαφος.

Η περίπτωση του Πριγκόζιν αποτελεί μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι ο κυνισμός και η έλλειψη ηθικών ενδοιασμών δεν είναι εξυπνάδα, όπως νομίζουν εσφαλμένα διάφοροι ηλίθιοι. Ο Πριγκόζιν δεν είχε φτιάξει την αυτοκρατορία των εταιρικών συμφερόντων του με τις ικανότητές του, αναμετρώμενος με τους ομοίους του σε περιβάλλον ελεύθερου ανταγωνισμού. Η γιγάντωση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του και ο πλούτος του είχαν προέλθει από  κρατικές συμβάσεις, που γίνονταν με την επίνευση του Πούτιν. Υπάλληλος ήταν ο μακαρίτης, που σάλεψε και πίστεψε ότι ήταν αφεντικό. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη αυτό με ρώσο ολιγάρχη, αλλά ο Πριγκόζιν, όπως και κάθε αληθινός βλάκας, πίστευε στη μοναδικότητά του, που υποτίθεται ότι τον ξεχώριζε από τους άλλους. Είχε το τέλος που του άξιζε.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Με αφορμή τις πυρκαγιές, η αγέλαστη Εφη Αχτσιόγλου απεφάνθη ότι «δεν έχουμε απλώς μια αναποτελεσματική κυβέρνηση, αλλά μια κυβέρνηση προσβλητική για τους πολίτες». Το αν η κυβέρνηση αυτή είναι αναποτελεσματική να το συζητήσουμε ευχαρίστως και είμαι έτοιμος να συμφωνήσω ότι σε ορισμένους τομείς κυβερνητικής δραστηριότητας είναι όντως αναποτελεσματική. Ομως, για να μη χάνουμε τελείως το μέτρο και εξευτελίζουμε τις λέξεις, να θυμίσω στην κ. Αχτσιόγλου ότι προσβλητική ήταν η στάση της κυβέρνησης, στην οποία εκείνη ήταν υπουργός Εργασίας, όταν τον Ιούλιο του 2018 σημειώθηκε η πυρκαγιά στο Μάτι, που άφησε πίσω της 104 νεκρούς.

Ακρως προσβλητικό, για να μην πω υβριστικό, ήταν το θέατρο που έστησε ο Αλέξης Τσίπρας μπροστά στις κάμερες, προκειμένου να στείλει το ψευδές μήνυμα ότι δεν υπήρχαν νεκροί, ενώ γνώριζε πολύ καλά ότι το αντίθετο ακριβώς ήταν η αλήθεια. Εκείνο το ενσυνείδητο και αισχρό ψεύδος ήταν η αληθινή προσβολή για τους πολίτες και, για τον λόγο αυτόν, δεν τους το συγχώρησαν ποτέ. Τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση, ακριβέστερα αυτός ο Πρωθυπουργός, έχουν το φιλότιμο να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και το αποτέλεσμα δύο αλλεπάλληλων αναμετρήσεων έδειξε τι ο κόσμος θεωρεί προσβολή και τι όχι. Αντιλαμβάνομαι ότι πολύ θα ήθελε η κ. Αχτσιόγλου να ξεχάσει τον Ιούλιο του 2018, αλλά ας μην εκστομίζει ανοησίες για να μη χρειάζεται να της το θυμίζουμε.

ΧΑΦΤΑΡ ΤΕΛΟΣ

Ενα ειδησάριο που πέρασε απαρατήρητο μες στο κατακαλόκαιρο ήταν εκείνο που έλεγε ότι η Ελλάδα αποκαθιστά διπλωματικές σχέσεις με τη νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης. Οταν λέμε νόμιμη κυβέρνηση, εννοούμε την κυβέρνηση της Τρίπολης, που έχει υπουργό την κ. Νάιλα Αλ-Μανγκούς, την αγαπημένη «φίλη» του Νίκου Δένδια, για χάρη της οποίας, αν θυμάστε, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών πετάχτηκε αεροπορικώς μέχρι τη Λιβύη, μόνο και μόνο για να έχει τη χαρά να τη δει για λίγα δευτερόλεπτα από το παράθυρο του αεροπλάνου του. Με τον τρόπο αυτόν έκλεισε, επιτέλους, ένα από τα πλέον βλακώδη κεφάλαια της εξωτερικής πολιτικής μας, που ήταν τα πάρε – δώσε με τον «στρατάρχη» Χαλίφα Χαφτάρ, τον τοπικό φύλαρχο – αρχιμαφιόζο – λαθρέμπορο που ελέγχει την ανατολική Λιβύη. Καιρός ήταν να συμβεί, έστω και στα μουλωχτά. Υποθέτω ότι στο μέλλον θα υπάρξει και κάποια συνάντηση του έλληνα υπουργού Εξωτερικών με τη λίβυα ομόλογό του. Οταν συμβεί, παρακαλώ τον κ. Γεραπετρίτη να πάρει μαζί του στο ταξίδι και τον κ. Δένδια. Να είναι βέβαιος ότι θα το εκτιμήσει ιδιαιτέρως.

«ΝΤΙΜΠΕΪ, ΡΕ, ΝΤΙΜΠΕΪ!»

Ο Νίκος Παππάς, «ο κύριος 13-0»,ζήτησε να πραγματοποιηθεί «ντιμπέι», όπως καθιερώσαμε να το λέμε στα ελληνικά εις μνήμην Νίκου Αλέφαντου, μεταξύ των υποψηφίων προέδρων του ΣΥΡΙΖΑ. Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μια θαυμάσια ιδέα! Το ερώτημα είναι, όμως, ποιος ενδιαφέρεται; Ούτε τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής τους δεν θα το παρακολουθήσουν…