Διεκδικώντας {LF}τα αυτονόητα

Πέρασαν περίπου τρεις εβδομάδες από την εμφάνιση του «Κινήματος της Πετσέτας». Ενα κίνημα που βαφτίστηκε έτσι από ορισμένους ώστε να υποβαθμιστεί ή και να απαξιωθεί, ενώ στην πραγματικότητα καταδεικνύει τη δυσλειτουργία του ελληνικού κράτους. Ο τίτλος «Κίνημα της Πετσέτας» δημιουργεί τη λανθασμένη εντύπωση ότι το κίνημα έχει ως κύριο αίτημα «να μπορεί ο καθένας να έχει χώρο να βάλει την πετσέτα του στην παραλία», ενώ η απαίτηση των πολιτών είναι η νόμιμη απελευθέρωση του δημόσιου χώρου που έχει καταληφθεί παρανόμως από επιχειρηματίες/ιδιώτες. Τώρα έχουμε καλοκαίρι και μας απασχολούν οι παραλίες, αύριο θα μας απασχολούν τα πεζοδρόμια στα αστικά κέντρα που υποφέρουν από τα τραπεζοκαθίσματα και ούτω καθεξής.

Αυτή η μερίδα πολιτών, που εύχομαι μέρα με τη μέρα να μεγαλώνει, διεκδικεί το αυτονόητο, την επιβολή της έννομης τάξης ενάντια στην παράλογη αλυσίδα παρανομίας που λειτουργεί κάπως έτσι: Νόμος υπάρχει, ο νόμος αυτός δεν εφαρμόζεται, ο πολίτης δεν μπορεί να βρει το δίκιο του, ο εκάστοτε επιχειρηματίας/ιδιώτης εκμεταλλεύεται τις «ιδιαίτερες» γνωριμίες του και από θέση ισχύος πλέον αγοράζει τη σιωπή ή συγκατάθεση κρατικών λειτουργών ώστε να κερδίσει εις βάρος των συμπολιτών του.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, άλλοτε απλά, άλλοτε πιο σύνθετα, από το κάπνισμα σε εσωτερικούς χώρους ή μια παράνομη άδεια δόμησης ή λειτουργίας επιχείρησης μέχρι την καταπάτηση του δημόσιου χώρου και τη συστηματική φοροδιαφυγή. Κοινός παρονομαστής όλων των παραπάνω είναι ότι υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο και αντίστοιχα πρόστιμα για τους παραβάτες, αλλά ο κρατικός έλεγχος απουσιάζει. Εχουμε ένα κράτος που δεν κάνει τη δουλειά του, δεν επιβάλλει την εφαρμογή του νόμου, μια κυβέρνηση που δείχνει ανοχή τρέφοντας παράλληλα το πελατειακό σύστημα και μια σχεδόν ηττημένη κοινωνία όπου ο πήχης ως προς το τι πρέπει να παρέχει και να διασφαλίζει το κράτος είναι πολύ χαμηλά.

«Δεν θα χαριστούμε σε κανέναν για τις παραλίες» δήλωσε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Είναι γεγονός ότι η πολιτική στην Ελλάδα ασκείται πλέον με όρους επικοινωνιακούς. Η κυβέρνηση έχει χάσει την επαφή με τον ρεαλισμό και λειτουργεί με όρους social media. Αν κάτι γίνει viral και υπάρξει γενική κατακραυγή, οι υπουργοί του επιτελικού κράτους – ακόμα και όταν δεν έχουν αρμοδιότητα – παρεμβαίνουν για να «λύσουν άμεσα και γρήγορα το πρόβλημα». Μόνο που το πρόβλημα εδώ είναι βαθύτερο από το πέπλο υποκρισίας που καλύπτει μερικούς «σκληρούς ελέγχους» και δηλώσεις υπουργών, αφού όλοι γνωρίζουμε πως σε λίγες μέρες από τώρα – όταν πάψουν οι έκτακτοι έλεγχοι – το παραμάγαζο θα λειτουργεί ξανά με τις μηχανές στο φουλ.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι μόνο οι παραλίες αλλά ο τρόπος και η ευκολία με την οποία στήνονται συστηματικά παραμάγαζα κάθε είδους, καθώς και η άμεση η έμμεση (διά της απουσίας ή ανοχής) σύμπραξη του κράτους στην παρανομία. Εχουμε πολύ δρόμο έως ότου εφαρμόζονται οι νόμοι απαρέγκλιτα, ώστε να αποκτήσει ο πολίτης εμπιστοσύνη στο κράτος και να μην έχουν τη δυνατότητα οι αρμόδιοι να κάνουν τα στραβά μάτια αντί να επιβάλλουν τα ανάλογα πρόστιμα στους παραβάτες. Το σίγουρο είναι ότι με… δηλώσεις και μερικούς έκτακτους ελέγχους το απόστημα δεν σπάει.

Η Ελένη Χρονοπούλου είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ