Η επίθεση του «γιγαντιαίου» παστίτσιου

Ναι, ξέρω, στην ταινία του Πάνου Κούτρα, γιγαντιαίο είναι ένα κομμάτι μουσακάς, αλλά την περασμένη εβδομάδα, στο μενού του κινηματισμού, διακινείτο ένα τάπερ με παστίτσιο. Το οποίο έβγαλε ένα ζευγάρι για να ταΐσει το παιδί του σε μπιτς μπαρ της Χαλκιδικής, αλλά ο σερβιτόρος τούς το απαγόρευσε και το ζευγάρι έκανε δριμεία καταγγελία στα social και τα social – που το άδικο δεν το αντέχουν – το έκαναν viral και τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του ζευγαριού με το παστίτσιο και μετά η διεύθυνση του μπιτς μπαρ απάντησε ότι έτρωγαν οι ίδιοι από το παστίτσιο αφού πρώτα είχαν παραγγείλει φαγητά που δεν τους άρεσαν και το κατάστημα τους έδωσε τα χρήματά τους πίσω. Ολα αυτά στο πλαίσιο της μεγάλης καλοκαιρινής επανάστασης που θέλει πίσω τις ακτές μας και έξω τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες από τις παραλίες. Εχω ωστόσο την εντύπωση ότι πολλοί «επαναστάτες», αν όχι οι περισσότεροι, αυτό που θέλουν είναι ξαπλώστρες και ομπρέλες δωρεάν, τις οποίες αυτός που τις αγόρασε και τις έστησε θα τους τις παραχωρεί από κιμπαροσύνη διότι είμεθα και λαός κιμπάρης.

Να σοβαρευτούμε λίγο; Οσο γίνεται δηλαδή αφού κάποια «κινήματα» φέρουν κάτι από Εντα Γκάμπλερ που, όπως λέει η ίδια η ιψενική ηρωίδα, ό,τι αγγίζει το βρωμίζει, στην προκειμένη περίπτωση, το γελοιοποιεί. Το «κίνημα της πετσέτας» βεβαίως και έχει τα δίκια του αφού οι νόμοι καταπατούνται, στις παραλίες γίνεται «κατάληψη» και τα δέκα, για παράδειγμα, τετραγωνικά που δικαιούται να καταλάβει ο επιχειρηματίας, γίνονται είκοσι, τριάντα, πενήντα. Να καθορισθούν λοιπόν αυστηρά τα όρια και να τηρούνται απαρέγκλιτα. Και από τις δύο πλευρές όμως. Διότι, εφόσον ζούμε σε ελεύθερη οικονομία, όπως ο επιχειρηματίας οφείλει να υπακούει στους νόμους του κράτους, έτσι και ο πελάτης πρέπει να προσαρμόζεται στον τρόπο λειτουργίας της επιχείρησης εφόσον αυτός δεν υπερβαίνει τον νόμο. Αν του αρέσει, αν δεν του αρέσει, πηγαίνει αλλού.

Στα ελληνικά social όμως όπου ευδοκιμεί ο λαϊκισμός, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και ο επιχειρηματίας πάντα άδικο διότι θεωρείται εξ ορισμού λαμόγιο. Για να δούμε ποια ακριβώς είναι η απαίτηση των «υπερασπιστών του παστίτσιου» στην περίπτωση της Χαλκιδικής. Να πηγαίνουμε σε εστιατόριο και να παίρνουμε μαζί μας τα φαγιά μας μήπως και δεν μας αρέσουν τα δικά τους; Ή να πηγαίνουμε σε μπαρ και να παίρνουνε τα ποτά μας μπας και αυτά που θα μας σερβίρουν είναι μπόμπες; Δεν είδα βέβαια κάποιον να πηγαίνει σε ξενοδοχείο και να παίρνει μαζί του σεντόνια, μαξιλάρια, πετσέτες. Ούτε σε κανένα included breakfast να βγάζει το τάπερ με τα δημητριακά του και τα γαλατάκια του. Διότι αυτά είναι τζάμπα, άρα υπέροχα.

Είμαστε ένας λαός που, σε μεγάλο ποσοστό, θέλουμε να απολαμβάνουμε τα δικαιώματα και τα προνόμια του καπιταλισμού. Τσινάμε όμως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις υποχρεώσεις του. Και εφευρίσκουμε διάφορες δικαιολογίες για να τις αποφύγουμε. Διότι, εκτός από κιμπάρηδες, είμεθα και πάρα πολύ επαναστάτες.

Κάν’ το όπως στη Σύρο

Πιάνω το θέμα κάπως καθυστερημένα διότι, λόγω διακοπών, απείχα από την ειδησεογραφία και την επικαιρότητα. Τι να μας πει λοιπόν σε εμάς τους Συριανούς ο νυν δήμαρχος Ναυπλίου που άφηνε περιττώματα και λοιπά σκουπίδια έξω από το σπίτι του αντιπάλου του στις επικείμενες εκλογές;

Η ιστορία έρχεται από τα βάθη του χρόνου, από τα τέλη της δεκαετίες του 1970, και ήταν από τις πιο αγαπημένες του Μάνου Ελευθερίου αφού γινόταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι του στην Ερμούπολη και είναι χαρακτηριστική της συριανής αψάδας. Δυο γειτόνισσες λοιπόν, η μία φανατική νεοδημοκράτισσα και η άλλη φανατική πασοκτζού, τότε που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μόλις μας είχε βάλει στην ΕΟΚ και οι απέναντι φώναζαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Οι γειτόνισσες όμως είχαν τα δικά τους νιτερέσα. Η νεοδημοκράτισσα άφηνε τα σκουπίδια της έξω από το σπίτι της πασοκτζούς. Και η πασοκτζού τής τα επέστρεφε χύμα, εκτός σακούλας δηλαδή. Μία, δύο, πέντε, δέκα, μέχρι που η «πράσινη» έβαλε τον γιο της να γράψει με σπρέι στον τοίχο της «γαλάζιας»: «Μωρή γλυτζού, η ΕΟΚ σάς μάρανε».