Καλοκαιρινή αμαρτία

Δεν έχουν όλες μας οι παραλίες καταληφθεί από μπιτς μπαρ, δεν απευθύνονται μονάχα σε όποιους θέλουν και μπορούν να λούονται επί χρήμασι. Υπάρχουν και αμμουδιές απέραντες που έχουν χώρο για όλους και για όλα. Και για ξαπλώστρες και για πετσέτες. Και για εξωτικά κοκτέιλ και για μπίρες από το περίπτερο.

Μεσήλικα ζευγάρια καλλιεργούν το πνεύμα τους – η κυρία απολαμβάνει το πιο πρόσφατο μυθιστόρημα του Ζουλφί Λιβανελί, ο κύριος έχει εγκύψει στον Τομά Πικετί, που θα όφειλαν να τον μελετήσουν όσοι αυτοχαρακτηρίζονται «προοδευτικοί». Πλησίον τους μια συντροφιά εικοσιπεντάρηδων επιστρέφουν στην παιδική τους ηλικία, σηκώνουν ένα κάστρο στην άμμο – από την αρτιότητα της κατασκευής εικάζεις ότι ένας τους τουλάχιστον είναι μηχανικός ή αρχιτέκτονας. Δυο κάγκουρες, κατάστικτοι από τατουάζ, παίζουν ρακέτες με ακροβατικές φιγούρες διά το θεαθήναι του γυναικείου πληθυσμού. Επικρατεί πνεύμα ιλαρό. Θερινή ανεμελιά. Κανείς δεν στραβοκοιτάζει κανέναν. «Τα μπάνια του λαού», όπως τα είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Εκείνη – φευ – δεν έχει, δεν μπορεί να έχει έρθει για μπάνιο. Φούστα κάτω από το γόνατο. Μακρυμάνικη μπλούζα. Κοντούλα και χοντρούλα, στέκει με τα χέρια στη μέση εκεί όπου σκάει το κύμα. Κοιτάει… Τι κοιτάει; Δυο νήπια επιστατεί που πλατσουρίζουν. Τους έχει φορέσει μπρατσάκια και τα έχει ποντίσει σαν χάρτινες βάρκες. Κι ενώ κατσαδιάζει το ένα, το άλλο παρασύρεται ταχέως από το ρεύμα. Απέχει πέντε, δέκα, δεκαπέντε μέτρα από την ακτή – προτού πεις κύμινο, αν κάποιος δεν επέμβει, το παιδί θα το έχει πάρει η θάλασσα, θα συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για μια τραγωδία.

Ενστικτωδώς τινάζομαι από τη θέση μου, τρέχω κοντά της. «Το αγοράκι σας!». «Από πού φύτρωσες εσύ;», μου κάνει έκπληκτη και άκρως ενοχλημένη. «Θωμά! Θωμάκο!», ουρλιάζει στο ξανθό κεφάλι. «Βγες έξω αμέσως, πάλι με ρεζίλεψες, ρε κερατά!». Και για να υπογραμμίσει τη διαταγή, δαγκώνει τη γροθιά της. Ο Θωμάκος αποδεικνύεται άριστος – έστω και υποβοηθούμενος από τα σωσίβια – κολυμβητής. Χτυπάει χέρια – πόδια σαν μοτέρ, μέσα σε δευτερόλεπτα έχει επιστρέψει στη σκιά της μάνας του. «Χάρηκες τώρα; Δικά σου παιδιά δεν έχεις κι ασχολείσαι με τα ξένα;». «Να σας κεράσω έναν καφέ;», της λέω συμφιλιωτικά. «Α, εκεί το πήγαινες από την αρχή…», χαμογελάει σαρδόνια. «Ποτά δεν δίνει το κατάστημα; Ή τσιγκουνεύεσαι;».

Στην τρίτη γουλιά του μοχίτο, η γλώσσα της λύνεται. Τα πιτσιρίκια παίζουν με τα κουβαδάκια τους, αδιαφορεί που την ακούνε. «Ο μαλάκας ο πατέρας τους με άφησε σύξυλη. Γύρισε στην Αγγλία, στο Μάντσεστερ. Φράγκο δεν στέλνει. Οχι που θα καθόμουνα να σκάσω. Βρήκα καλύτερο, δικό μας». «Τα φτιάξατε;». «Τυφλός είσαι; Ποιος νομίζεις με ξαναφούσκωσε;». Τότε μόλις συνειδητοποιώ την προχωρημένη εγκυμοσύνη της. «Γεννάω τον Οκτώβριο». «Με το καλό!». «Ποιο καλό; Σαν να μη μού ‘φταναν οι μπελάδες…». «Τουλάχιστον έχετε τον καινούργιο σας σύντροφο». «Κούνια που σε κούναγε! Τον μάγκωσαν πριν από κάνα μήνα, τον μπουζούριασαν. Καλό 2024, μου είπε ο δικηγόρος, θα τον πάνε σε δίκη». «Με ποια κατηγορία;». «Σαν πολλά δεν ρωτάς;». «Δεν έχετε καμιά βοήθεια με τα παιδιά;». «Τη μάνα μου!», καγχάζει. «Κατάκοιτη…».

Τα βάσανά της, ένα φορτίο. Τι θα έπρεπε να κάνει ο άλλος άνθρωπος – εγώ στην προκειμένη; Να αφήσει τη γλυκιά ρουτίνα του και να επωμιστεί μέρος από τα βάρη. Να σηκώσει τον σταυρό του πλησίον, για όσο τουλάχιστον αντέχει. Σπανιότατα συμβαίνει. Διότι η προειδοποίηση «μην μπλέξεις σε ξένα χωράφια, θα το μετανιώσεις!» είναι βαθιά ριζωμένη. Από κουβέντες, εννοείται, συμπαράστασης κι από θεωρητικολογίες στις παρέες κι από δράσεις αλληλεγγύης ακόμα – συλλογικές, οργανωμένες, στον ελεύθερο χρόνο μας -, να φάνε κι οι κότες. Ποιος δεν γουστάρει να περνιέται για καλός; Κοιτάω το ρολόι μου, «πρέπει να φύγω…», ψελλίζω. Εχω ευτυχώς σηκώσει λεφτά από την τράπεζα, δίνω στα πιτσιρίκια από ένα εικοσάρικο, προς απάλειψη των τύψεών μου. «Πείτε ευχαριστώ στον κύριο!», τα διατάζει η μάνα τους.

Αυτή ήταν η καλοκαιρινή μου αμαρτία.