Μια φωνή με «παράσημο» την καταγωγή της

Ηταν από τις φωνές που πρόλαβαν τη μετάβαση από το μουσικό θαύμα της δεκαετίας του 1960 στον ήχο της Μεταπολίτευσης, τις «παρέες που έγραφαν ιστορία», αλλά και την αλλαγή προς το star system που επέβαλε η δεκαετία του 1990. Εκεί ίσως η Λιζέττα Νικολάου, που έφυγε χθες από τη ζωή ύστερα από νοσηλεία σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, έκανε την προσωπική επιλογή να απέχει και όχι να προσαρμοστεί στα νέα ήθη. Στο ξεκίνημά της πάντως και τις πρώτες δισκογραφικές εμφανίσεις καταφέρνει εκείνο το κράμα που περιείχε και τις λεγόμενες στοχευμένες επιλογές και το «ξάφνιασμα». Πώς αλλιώς μπορούν να εξηγηθούν η συμμετοχή της στον «Θεσσαλικό κύκλο» του Γιάννη Μαρκόπουλου, οι εμφανίσεις στις μπουάτ, με τους Στράτο Διονυσίου, Γιώργο Νταλάρα, Χάρι Αλεξίου – από τις φίλες της μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο -, τα σιγόντα στον Βασίλη Τσιτσάνη και τα κομμάτια των Δήμου Μούτση, Μάνου Ελευθερίου, Γιάννη Σπανού;

Η Λιζέττα Νικολάου γεννήθηκε ως Ελισάβετ Κατηκαρίδου στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης από γονείς ποντιακής καταγωγής – ένα «παράσημο» που θα επικαλείται μέχρι τέλους, σε ζωντανές εμφανίσεις, αλλά και στα άλμπουμ με ποντιακά τραγούδια που θα κυκλοφορήσει. Το πρώτο είναι του 1985 με τίτλο «Ποντιακά τραγούδια», όπου περιέχονται ορισμένα από τα τραγούδια που έλεγε στην τηλεοπτική σειρά «Το μεγάλος χρέος» σε σενάριο του Δημήτρη Ιατρόπουλου με θέμα ένα οδοιπορικό στον μαρτυρικό Πόντο. Το δεύτερο είναι του 1992, το «Τέρεν μάνα πώς χορεύω».

Η είσοδός της στη δισκογραφία εντοπίζεται στα τέλη του 1972, όταν κυκλοφορεί ο δίσκος 45 στροφών με δύο τραγούδια σε μουσική Τάκη Σούκα και στίχους Ηρακλή Παπασιδέρη: «Κι όμως χωρίσαμε» και «Τα στραβοπατήματα» (Columbia). Tον επόμενο χρόνο κάνει τις πρώτες εμφανίσεις της στα «Δειλινά» ως σιγόντο του – επίσης Θεσσαλονικού – Στράτου Διονυσίου, σ’ ένα σχήμα όπου συμμετέχουν ο Γιώργος Νταλάρας, ο Γιάννης Πάριος και η Χάρις Αλεξίου. Στα τέλη εκείνης της χρονιάς κάνει για πρώτη φορά δεύτερες φωνές στα τραγούδια που ερμηνεύει ο κορυφαίος Βασίλης Τσιτσάνης στον δίσκο «Τα ωραία του Τσιτσάνη». Ωστόσο, η συνεργασία που θα σημαδέψει ανεξίτηλα την καριέρα της, όπως επισημαίνει σε αφιέρωμα ο Τάσος Κριτσιώλης στο musiccorner.gr, είναι εκείνη με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ο οποίος της ζητά να ενταχθεί στο συγκρότημά του μαζί με τους Λάκη Χαλκιά, Χαράλαμπο Γαργανουράκη κ.ά. Ετσι η Νικολάου συμμετέχει στον «Θεσσαλικό κύκλο» (η «μεταλλική» φωνή της, όπως την αποκαλούσε και η ίδια, ακούγεται στα τραγούδια «Το παζάρι», «Βγήκε ο ήλιος» και το υπέροχο «Στα χειμωνιάτικα νυχτέρια»), στα «Ανεξάρτητα», στο «Αφιέρωμα» και στο «Οροπέδιο». Παράλληλα, εμφανίζεται με τον συνθέτη σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και σε μπουάτ της Πλάκας. Ως δεύτερη φωνή του Βασίλη Τσιτσάνη καταγράφεται και στο άλμπουμ «Σκοπευτήριο» (καλοκαίρι 1975), στο οποίο συμμετέχουν επίσης η Βίκυ Μοσχολιού και η Δήμητρα Γαλάνη. Από εκεί προέρχεται και το σιγόντο που αργότερα θα υπερασπιστεί και σε ολοκληρωμένη δική της ερμηνεία: «Της γερακίνας γιος».

Το 1976 ξεκινά εμφανίσεις στην μπουάτ «Διαγώνιος» της Πλάκας δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα, τη Χάρι Αλεξίου, τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και την Αννα Βίσση, ενώ το φθινόπωρο του 1977 κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός της δίσκος: «Το χαμόγελο της Λιζέττας». Εκτός από τους Β. Τσιτσάνη και Γ. Μαρκόπουλο με τους οποίους είχε ήδη συνεργαστεί (ο δεύτερος σπανίως έδινε μεμονωμένα κομμάτια για προσωπικά άλμπουμ ερμηνευτών – εδώ κάνει επανεκτέλεση του «Οχι, δεν πρέπει» σε διφωνία με τη Νικολάου), εντοπίζουμε τα ονόματα των Δήμου Μούτση (το «Τώρα γι’ άλλα τραγουδάμε» ακούστηκε αρκετά εκφράζοντας τη φιλοσοφία του συνθέτη), Γιάννη Σπανού, καθώς και των στιχουργών Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μάνου Ελευθερίου, Γιώργου Κανελλόπουλου.

Αρχές του 1980 κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος της με τίτλο «Σ’ αγάπησα, μ’ αγάπησες», σε μουσική των Χρήστου Νικολόπουλου, Αντώνη Βαρδή και Γιάννη Μαρκόπουλου. Εδώ περιλαμβάνεται ως τραγούδι πλέον το πασίγνωστο μουσικό θέμα από την τηλεοπτική σειρά του BBC «Who pays the ferryman», σε ελληνικούς στίχους του Γιάννη Καλαμίτση. Ακολουθεί το 1982 το άλμπουμ «Βενετιά και Φανάρι», με παραδοσιακά τραγούδια από τη Βουλγαρία, την Ιρλανδία, τη Σοβιετική Ενωση κ.λπ., ένας δίσκος με αρχοντορεμπέτικα (1984), ο δίσκος «Ετσι χάνονται οι αγάπες» (1986) σε μουσική Αλέκου Χρυσοβέργη και στίχους Σπύρου Γιατρά, ενώ το 1989 το «Θέλω ν’ αντισταθώ», εξ ολοκλήρου σε μουσική του Τάκη Σούκα. Στη δεκαετία του 1990 θα ακολουθήσουν οι «Νυχτερινοί έρωτες» σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου, Στέλιου Φωτιάδη και Θόδωρου Παπαδόπουλου, και ο τελευταίος δίσκος θα καταγραφεί το 1999: το «Είμαι εδώ», με τραγούδια κυρίως του Στέλιου Ρόκκου κι ένα του Παντελή Θαλασσινού.

Μακριά από τους «κανόνες» που επέβαλε η ιδιωτική τηλοψία και η επικοινωνία θα επιλέξει εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές, αθόρυβα και χωρίς να συμμετέχει πλέον σε κάποιο σύστημα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι η τελευταία δημόσια εμφάνισή της έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, σε συναυλία που δόθηκε στη Γλυφάδα, μαζί με τη στενή της φίλη Ελένη Ροδά. Ακολούθησε η πτώση από σκάλα μέσα σε καφετέρια. Εξαιτίας του αιματώματος στον εγκέφαλο έμεινε τις τελευταίες ημέρες διασωληνωμένη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου του Πειραιά. Από το 1978 έως και το 1983 υπήρξε παντρεμένη με τον δημοσιογράφο Γιώργο Λιάνη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Αλέξανδρο.