Η γυναίκα {LF}που ερωτεύτηκε {LF}τον Κώστα Ταχτσή

Πριν από λίγα χρόνια, το 2018, Σάββατο 11 Αυγούστου, ημέρα λιτάνευσης του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα, ο οποίος το 1716 έκανε θαύμα και γλίτωσε την ενετοκρατούμενη Κέρκυρα από τους τούρκους πολιορκητές, έγινε στην πόλη ένα παράξενο έγκλημα. Βρέθηκε νεκρός, γυμνός στο κρεβάτι του, ο 58χρονος Στέφανος Δημητρίου, καθηγητής Αγγλικών στο 1ο Γυμνάσιο. Καταγόταν από τον Πειραιά, ήταν χωρισμένος, χωρίς παιδιά. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, στραγγαλίστηκε στον ύπνο του. Οι αστυνομικοί συνέλεξαν μαρτυρίες γειτόνων και φίλων του θύματος, πήραν αποτυπώματα και ίχνη DNA από το σπίτι του στο Καμπιέλο, στον πρώτο όροφο μια παλιάς πολυκατοικίας, μα δεν εντόπισαν τον δράστη. Κάποιοι είπαν πως ο καθηγητής, το βράδυ της δολοφονίας, είχε δεχτεί στο σπίτι του μιαν άγνωστη γυναίκα.

Σύντομα, οι εφημερίδες της Κέρκυρας σταμάτησαν να γράφουν για τη δολοφονία. Οι αθηναϊκές εφημερίδες απλώς κατέγραψαν την είδηση. Εγώ όμως ταράχτηκα διότι το έγκλημα μου θύμισε τον θάνατο του Κώστα Ταχτσή, ο οποίος το Σάββατο 27 Αυγούστου 1988 βρέθηκε στραγγαλισμένος στο κρεβάτι του, στον Κολωνό, στην οδό Τυρνάβου 26. Ηταν γυμνός. Από το σπίτι έλειπαν μια συσκευή βίντεο, ο αυτόματος τηλεφωνητής και μια μηχανή πολαρόιντ. Επρόκειτο για ληστεία; Η αστυνομία άρχισε τις έρευνες χωρίς αποτέλεσμα κι έβαλε την υπόθεση στο αρχείο. Τότε μου γεννήθηκε η ιδέα να γράψω μια ιστορία μυστηρίου με βάση τα σχετικά δημοσιεύματα των εφημερίδων.

Οταν το 1989 εκδόθηκε το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ταχτσή Το φοβερό βήμα, εντυπωσιάστηκα επειδή έγραψε πως είχε κοιμηθεί με εκδιδόμενες γυναίκες, όπως και ότι είχε ήδη αρχίσει από το 1973 να γίνεται γνωστός στο αναγνωστικό κοινό, κυρίως στο φοιτηταριό. Μερικές κοπέλες τού στέλνανε γράμματα και του τηλεφωνούσαν, κάποιες μάλιστα προσδοκούσαν ερωτική σχέση. Μία επέμενε να κοιμηθεί μαζί του και να μείνει έγκυος. Ο Ταχτσής τής εξήγησε πως αυτά δεν γίνονται, όλοι θα γελούσαν μαζί τους.

Αναρωτιόμουν: ποιες άλλες κοπέλες του ζητούσαν έρωτα; Είχα διαβάσει πως η γειτόνισσά του Λένα Θ. τον είδε την τελευταία Πέμπτη της ζωής του, έξω από το σπίτι του με μια μελαχρινή κοπέλα.

Μήπως τον σκότωσε εκείνη η κοπέλα; Γιατί δεν βγήκε δημοσίως να μιλήσει; Ποια ήταν;

Η δολοφονία του καθηγητή Στέφανου Δημητρίου έπαψε να ενδιαφέρει την αστυνομία, οι έρευνες για τον εντοπισμό του δράστη σταμάτησαν. Το πληροφορήθηκα από έναν κερκυραίο δημοσιογράφο και θύμωσα: θα πήγαινα στην Κέρκυρα με το αμάξι μου να κάνω τη δική μου έρευνα για τον στραγγαλισμό. Θα ξεκινούσα πρωί στις 18 Αυγούστου, θα έφτανα μεσημέρι στην Ηγουμενίτσα και θα ‘μπαινα στο φεριμπότ.

Είχα πάντα στο μυαλό μου τον θάνατο του Κώστα Ταχτσή που επίσης στραγγαλίστηκε. Ηταν μυστηριώδες έγκλημα. Αναζητώντας τον δολοφόνο του, διάβαζα βιβλία κι εφημερίδες, συνομιλούσα με ανθρώπους που τον γνώρισαν. Ξαφνικά, τον Ιούνιο του 2013 σ’ ένα παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι, ανακάλυψα μια επιστολή σε φάκελο. Ηταν μέσα σ’ ένα αντίτυπο του βιβλίου Το Τρίτο στεφάνι, εκδόσεις Ερμής:

Αθήνα, 10 Νοεμβρίου 1978

Αγαπητέ, κύριε Ταχτσή,

είμαι μια φοιτήτρια δεκαοχτώ χρονών και κατοικώ στην Αμφιάλη. Μπήκα εφέτος στην Αγγλική Φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Διαβάζοντας το ωραίο βιβλίο σας, μου γεννήθηκε η επιθυμία να σας γνωρίσω. «Τρίτο στεφάνι», τι ωραίος τίτλος!

Μεγάλη συγκίνηση ένιωσα εκεί όπου η Νίνα λέει πως οι ηλικιωμένοι νοσταλγούν τον παράδεισο της παιδικής ηλικίας, τα χρόνια που ο κόσμος είναι γεμάτος μαγεία.

Μ’ άρεσε και η κυρά-Εκάβη, η πεθερά της Νίνας, τι γυναίκα κι αυτή! Ηταν συγγενής σας ή απλώς ένα δημιούργημα της φαντασίας σας;

Αχ, πόσες νύχτες πέρασα ξάγρυπνη και σας σκεφτόμουν!

Αποφάσισα να σας γράψω, ελπίζοντας σε μιαν απάντηση, επειδή… επειδή φοβάμαι πως σας έχω ερωτευτεί.

Σας παρακαλώ μη με περιφρονήσετε, δεν αξίζω την αδιαφορία σας.

Αν δεν μου απαντήσετε, θα λυπηθώ πολύ, θέλω να με πιστέψετε.

Θα περιμένω με αγωνία την απάντησή σας, μα φοβάμαι πως δεν θ’ αντέξω να περιμένω πολύ.

Σας καληνυχτίζω και σας φιλώ.

Ζαΐρα

Ο φάκελος δεν είχε γραμματόσημο, ονοματεπώνυμο και διεύθυνση αποστολέα. Είχε όμως τη διεύθυνση του παραλήπτη: οδός Σαρανταπήχου 29.

Αναρωτήθηκα αν ο Ταχτσής είχε παραλάβει την επιστολή. Μήπως η κοπέλα δεν του έστειλε την επιστολή, αλλά τη φύλαξε μέσα στο βιβλίο; Πώς όμως αυτό έφθασε στο παλαιοβιβλιοπωλείο;

Τότε, αποφάσισα να τη γνωρίσω. Εμενε άραγε ακόμα στην Αμφιάλη ή μήπως μετακόμισε; Προφανώς, θα εργαζόταν σε κάποιο σχολείο. Το μόνο στοιχείο που είχα ήταν το βαφτιστικό της: Ζαΐρα.

Επισκέφτηκα λοιπόν την Εθνική Βιβλιοθήκη κι έψαξα στις εφημερίδες τους τα ονόματα των εισαχθέντων στα πανεπιστήμια της χώρας το 1978: ήταν στα φύλλα της 18ης Οκτωβρίου. Στα ονόματα εκείνων που μπήκαν στην Αγγλική Φιλολογία της Αθήνας υπήρχε μόνο μία Ζαΐρα. Βρήκα το επώνυμο και τους βαθμούς εισαγωγής της: 136. Τις σελίδες τις φωτογράφησα και τις τύπωσα σε χαρτί. Μόλις επέστρεψα σπίτι μου, την αναζήτησα στον ηλεκτρονικό τηλεφωνικό κατάλογο στον οποίο ανακάλυψα τον αριθμό του τηλέφωνου της.

Ετσι, ένα απόγευμα της τηλεφώνησα. Της είπα ότι βρήκα την επιστολή της προς τον Ταχτσή και της ζήτησα να συναντηθούμε. Οπως μου δήλωσε, δίδασκε αγγλικά σ’ ένα λύκειο του Κερατσινίου. Ηταν παντρεμένη κι είχε δυο κόρες. Κλείσαμε ραντεβού σε μια καφετέρια της πλατείας Βικτωρίας κι ήρθε από τον Πειραιά με τον ηλεκτρικό. Ηταν μια 53χρονη γυναίκα με καστανά μαλλιά, φορούσε γυαλιά ηλίου, μάλλον ψηλή, μάλλον παχουλή, είχε γλυκό πρόσωπο.

Παραγγείλαμε αναψυκτικά, της δήλωσα πως θαύμαζα τον Ταχτσή και πως έγραφα κάτι γι’ αυτόν. Εβγαλα το βιβλίο με την επιστολή, την πήρε και τη διάβασε. Μετά ξεφύλλισε το Τρίτο στεφάνι. Σταμάτησε στη σελίδα όπου η Νίνα λέει πως οι μεγάλοι νοσταλγούν τον παράδεισο της παιδικής ηλικίας και τα χρόνια που ο κόσμος ήταν γεμάτος μαγεία. Τη φράση την είχε υπογραμμίσει με μολύβι.

«Τον ερωτεύτηκες;» τη ρώτησα.

«Ημουν μικρό τότε» είπε με χαμόγελο.

«Τελικά, του έστειλες την επιστολή;».

«Αχ, δεν το τόλμησα. Προτίμησα να του τηλεφωνήσω. Βρήκα το τηλέφωνό του από τον εκδοτικό οίκο. Με κάλεσε στο σπίτι του στον Λυκαβηττό».

«Και πώς έφτασε το βιβλίο στο Μοναστηράκι;».

Είχα αρχίσει να την ανακρίνω, όπως κάνουν οι αστυνομικοί, ώστε να βγάλω συμπεράσματα για τον θάνατο του Ταχτσή.

«Εβαλα την επιστολή μέσα στο Τρίτο στεφάνι. Μια μέρα όμως ανακάλυψα ότι έλειπε από τη βιβλιοθήκη μου. Κάποιος το πήρε, μπορεί η αδελφή μου ή η ανιψιά μου. Μία από τις δύο το δάνεισε ή το πέταξε».

«Με τον Ταχτσή γίνατε φίλοι;».

«Ναι. Η φιλία μας κράτησε μέχρι τον θάνατό του».

«Φιλία ή κάτι άλλο;».

Εσφιξε τα χείλη της.

«Φιλία, είπα!».

Η γλύκα στο πρόσωπό της εξαφανίστηκε.

«Βλεπόσαστε συχνά;».

«Οχι. Πιο πολύ μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Οταν έκανε πάρτι στο σπίτι του με καλούσε, και στον Λυκαβηττό και στον Κολωνό».

«Τον μοιραίο Αύγουστο είχατε κάνει μαζί διακοπές; Ξέρουμε πως εκείνος πήγε στις Κυκλάδες».

«Οχι. Εγώ ήμουν με μια παρέα στην Κρήτη, στα Μάλια. Γύρισα σπίτι στις 28 Αυγούστου, τότε έμαθα για το έγκλημα».

«Αρα δεν βρεθήκατε μαζί στο σπίτι του το απόγευμα της Πέμπτης».

«Οχι».

«Μια γειτόνισσα είπε πως τον είδε έξω από το σπίτι του με μια μελαχρινή κοπέλα».

«Δεν ήμουν εγώ».

«Η αστυνομία σού πήρε κατάθεση;».

Το πρόσωπό της συννέφιασε.

«Για ποιον λόγο;».

«Κυκλοφόρησε μια φήμη πως τον σκότωσε μια γυναίκα».

Η Ζαΐρα συνοφρυώθηκε.

«Αυτό πρώτη φορά το ακούω. Ολοι για άντρα μιλάνε. Αντρα έψαχνε η αστυνομία».

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο δολοφόνος μπορεί να ήταν ένας διαρρήκτης, ένας πελάτης, ένας εραστής, κάποιος εκτελεστής πληρωμένος από έναν εχθρό του. Από το σπίτι έλειπε μια συσκευή βίντεο, ο αυτόματος τηλεφωνητής και μια πολαρόιντ. Της τα ανέφερα όλ’ αυτά, αλλά δεν θέλησε να τα σχολιάσει.

«Ζητήθηκε από μερικές φίλες του να καταθέσουν, π.χ. τη Μαντώ Αραβαντινού».

Το πρόσωπό της σκοτείνιασε, φαινόταν θυμωμένη.

«Ανοησίες! Αντρας το έκανε!».

Εντάξει. Αφού ήταν αθώα, γιατί αντιδρούσε έτσι; Ετοιμάστηκα να τη ρωτήσω, μα εκείνη σηκώθηκε από τη θέση της.

«Πότε πήγες για τελευταία φορά στο σπίτι του στον Κολωνό;».

«Δεν θυμάμαι!» απάντησε κοφτά.

Ηταν φανερό πως είχε αλλάξει διάθεση. Σίγουρα οι ερωτήσεις μου εκλήφθηκαν ως ανάκριση κι αυτό την ενοχλούσε.

«Τελικά, ποιος σκότωσε τον Κώστα Ταχτσή;» τη ρώτησα.

«Ασφαλώς, όχι εγώ!» μου απάντησε.

Πήρε το βιβλίο και την επιστολή, όρθωσε το κορμί της και τράβηξε για την έξοδο. Αναρωτήθηκα – ακόμα αναρωτιέμαι – τι είπα που την έκανε να θυμώσει. Οταν έφυγε, τα έβαλα με τον εαυτό μου. Τι ήθελα, δηλαδή, να ομολογήσει πως αυτή τον σκότωσε;

Ο θάνατος του Στέφανου Δημητρίου με παρέπεμψε στη Ζαΐρα, τη φοιτήτρια που είχε ερωτευτεί τον Ταχτσή. Εψαξα το ονοματεπώνυμο του νεκρού στη φωτοτυπία με τους εισαχθέντες στην Αγγλική Φιλολογία της Αθήνας το μακρινό 1978 και το βρήκα. Θρίαμβος! Με περίμενε αρκετή δημοσιογραφική δουλειά. Είχα τον αριθμό τηλεφώνου της Ζαΐρας, οπότε στις 17 Αυγούστου, μια μέρα προτού ξεκινήσω για το νησί, της τηλεφώνησα.

Στη γυναίκα, που σήκωσε το ακουστικό, δήλωσα παλιός συμφοιτητής της και τη ζήτησα.

«Είναι στην Κέρκυρα».

Οπα! Τι ζητούσε στην Κέρκυρα;

«Κάνει διακοπές με τον σύζυγό της;» ρώτησα.

«Οχι, έχει χωρίσει. Μένει στο ξενοδοχείο Corfu Palace».

Αμέσως μου μπήκαν ψύλλοι στ’ αφτιά. Δεν ήταν μόνο οι υποψίες μου για τον θάνατο του Ταχτσή που βρέθηκε γυμνός και στραγγαλισμένος στο σπίτι του μια μέρα του Αυγούστου, ύστερα από την επίσκεψη διαφόρων αντρών και μιας γυναίκας, ήταν κι ο θάνατος του καθηγητή των Αγγλικών τον ίδιο μήνα, τριάντα χρόνια αργότερα. Κι εκείνος βρέθηκε γυμνός και στραγγαλισμένος, μετά την επίσκεψη μιας γυναίκας. Ζήτησα από την ευγενική κυρία τον αριθμό του κινητού της κόρης της και μου τον έδωσε.

Οταν η Ζαΐρα άκουσε τη φωνή μου, με θυμήθηκε, δεν χρειάστηκε να πω το όνομά μου.

«Τι θέλεις πάλι;» έκανε.

«Να μιλήσουμε για τον θάνατο του Στέφανου Δημητρίου, του καθηγητή Αγγλικών. Τον γνώριζες;».

«Δεν μας παρατάς κι εσύ!» είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Α, όχι, αυτό δεν θα το άφηνα έτσι. Θα πήγαινα με το αμάξι μου στην Κέρκυρα, θα έκανα την δική μου έρευνα, θα την ανέκρινα με το ζόρι, θα μάθαινα αν γνώριζε τον καθηγητή, αν είχαν σχέση, αν τον επισκέφτηκε το βράδυ του Σαββάτου 11 Αυγούστου. Αν δεν δεχόταν να με συναντήσει, βουρ για την αστυνομία να καταθέσω ότι την υποψιαζόμουν και για τον θάνατο του Ταχτσή. Πράγματι, την επόμενη μέρα μπήκα στο Φορντ Φιέστα και τράβηξα για την Κέρκυρα. Ημουν όμως άτυχος διότι στην Ολυμπία οδό, στο ύψος της Κακιάς Σκάλας περίπου, κάποιος με τράκαρε όσο ήμουν σταθμευμένος στη Λ.Ε.Α. και άλλαζα λάστιχο. Το αμάξι έπαθε ζημιά κι εγώ κατέληξα με ελαφρά τραύματα στο Αττικό νοσοκομείο. Δεν είχα πια διάθεση για έρευνα και την καθηγήτρια Αγγλικών δεν την ενόχλησα ξανά.