Πετσέτες

Πριν από λίγο καιρό στο δημαρχιακό μέγαρο της Ρόδου έγινε ένας πλειστηριασμός για θέσεις τουριστικού ενδιαφέροντος, έξω από το τοπικό καζίνο. Οι άνθρωποι που εμφανίστηκαν ήταν λες και κουρεύονται με φαλτσέτα και ντύνονται στα 120 Εργοστάσια Επίπλου. Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει και τα επεισόδια που σημειώθηκαν σε πλειστηριασμό για ξαπλώστρες και ομπρέλες σε καλές παραλίες του νησιού.

Και τώρα έχουμε το «Κίνημα της Πετσέτας». Είμαστε μαζί τους, όπως και η εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Oλοι όμως γνωρίζουμε ότι έτσι και το Κίνημα πει να κάνει ακτιβισμό σε παραλίες που ελέγχονται από άγρια αγόρια, το πιθανότερο είναι να μη χρειάζεται πλέον τις πετσέτες για την άμμο, διότι θα βρίσκονται θαμμένοι από κάτω. Διότι αυτά που συμβαίνουν σε πολλές ελληνικές παραλίες που καταλαμβάνονται από επιχειρηματικά συμφέροντα, έχουν πίσω τους μία μεγάλη αλυσίδα διαπλοκής. Oλο και κάποιος στο δημαρχείο θα ξέρει κάτι παραπάνω.

Ενδεχομένως και κανένας από την Αστυνομία που δέχεται, αλλά αγνοεί, τις κλήσεις. Oσο μεγάλες πλάτες και αν έχεις χτίσει στο γυμναστήριο, αν δεν διαθέτεις και από τις «άλλες», τις υπηρεσιακές, δεν κλείνεις εύκολα ολόκληρη παραλία. Προς Θεού, δεν λέω ότι η «υπηρεσία» συνεργάζεται πάντα στη βάση της συναλλαγής. Ολοι όμως γνωρίζουμε τι συμβαίνει και πώς λειτουργούν οι μικρές κοινωνίες. Αν δεν θέλεις να συνεργαστείς, μπορεί και να σε υποχρεώσουν να κάτσεις ήσυχος.

Το Κίνημα της Πετσέτας, λοιπόν, ίσως είναι η ευκαιρία για να ξετυλιχθεί ολόκληρο το κουβάρι. Ενδέχεται, όμως, να μας δείξει με τον πλέον οδυνηρό τρόπο ότι κάποια πράγματα σε αυτή τη χώρα δεν αλλάζουν ποτέ. Και η πετσέτα να γίνει λευκή. Δεν αποκλείεται σε κάποιες περιοχές να ξηλωθούν μερικές ομπρέλες, να πέσει και κανένας φράχτης λίγο πριν φύγει ο Αύγουστος και η σεζόν μπει στον δρόμο για το τέλος της. Αλλά μέχρι του χρόνου το πιθανότερο είναι να ατονήσει. Αλλωστε όλο και κάποιος θα βρεθεί να πει ότι δεν γίνεται μερικοί γραφικοί να στέκονται ως εμπόδιο μπροστά στην ανάπτυξη και στην τουριστική αξιοποίηση μίας περιοχής.

Το House of Cards «κάηκε» για δύο λόγους. Ο ένας ήταν οι περιπέτειες του Κέβιν Σπέισι. Ο άλλος ήταν ο Τραμπ. Ποιος σεναριογράφος μπορούσε, αλήθεια, να ανταγωνιστεί την πραγματική ζωή με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο; Καμία σειρά μυθοπλασίας δεν ήταν δυνατό να σταθεί δίπλα στην πραγματικότητα και στα δελτία ειδήσεων. Και τώρα όλα δείχνουν ότι η ιστορία μπορεί να πάει πιο πέρα και από τα άκρα. Θεωρητικά υπάρχει το ενδεχόμενο ο Τραμπ να γίνει ο Κασιδιάρης της Αμερικής. Δηλαδή να είναι στη φυλακή και να εκλεγεί πρόεδρος, ώστε μετά να δώσει χάρη στον εαυτό του. Αν όντως γίνει αυτό, έπειτα τίποτα δεν τον εμποδίζει να αντικαταστήσει την καρέκλα, στο οβάλ γραφείο, με μία λεκάνη τουαλέτας. Και θα χειροκροτηθεί για αυτό.

Τα ταξί στη Θεσσαλονίκη είναι μπλε. Ξέρετε γιατί; Επειδή τα στηρίζει η Νέα Δημοκρατία. Εντάξει, δεν ειπώθηκε ακόμη, αλλά είναι θέμα χρόνου να ακουστεί. Η κυβερνώσα παράταξη σπεύδει να αξιοποιήσει τη συγκυρία και σκοπεύει να περάσει τον χάρτη της χώρας και ένα δεύτερο χέρι από μπλε χρώμα. Οχι, δεν αρκούν οι περιφερειάρχες. Η πολιτική ηγεμονία πρέπει σώνει και καλά να αποτυπωθεί και στο τελευταίο χωριό. Και κάπως έτσι η ΝΔ, η οποία, κατά τα λοιπά, προσπαθεί να αφαιρέσει τα ιδεολογικά πρόσημα από την πολιτική συζήτηση, επιχειρεί να κομματικοποιήσει τις αυτοδιοικητικές εκλογές στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Και ουσιαστικά, αυτό που λέει στους πολίτες είναι να μην επιλέξουν τον καλύτερο, εκείνον που ακούει καλύτερα την τοπική κοινωνία, αλλά τον κομματικά εκλεκτό. Δεν το λες και τόσο σύγχρονο αυτό, ειδικά με την ένταση που ξεδιπλώνεται ως πολιτική στρατηγική. Εχει κάτι από 80s. Συνεπώς ας χαλαρώσουν λίγο. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν κανένας κοινοτάρχης δεν δηλώνει πίστη στην Πειραιώς.