Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται

Οκτώβριος 2001. Πλησίαζαν οι εκλογές του ΔΣΑ που θα διεξάγονταν τέλος Φεβρουαρίου 2002. Είχα προετοιμασθεί πολύ καιρό πριν. Νόμιζα ότι είχα τη στήριξη του κόμματος όπου ανήκα. Αλλά όμως αι βουλαί του. Πήγαινε ολοταχώς στη εξουσία. Επρεπε να κάνει το άνοιγμα στο Κέντρο και πιο πέρα. Να κάνει τις ανάλογες κινήσεις και να δείξει εμφατικά ότι εννοεί τα όσα λέει.

Τι κι αν η συνέλευση των δικηγόρων απεφάνθη για τον υποψήφιο. Τι κι αν είχε ετοιμασθεί ο συνδυασμός. Ηδη από τότε είχε γίνει η συμφωνία. Pacta sunt servanda. Κι έπρεπε να τηρηθεί πάση θυσία. Αρχισε να προπαγανδίζεται η αντίπαλη υποψηφιότητα μέσω ραδιοφώνου και εντύπου Τύπου. Η εντολή είχε δοθεί και ανέλαβαν το έργο οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης κι οι κομματάρχες. Οχι όλοι.

Στις εφημερίδες άρχιζε να φαίνεται η στήριξη στον εκλεκτό αντίπαλο. Εκτός μίας. Οσο πλησίαζαν οι εκλογές τόσο γινόταν εμφανέστατη. Ευθέως κι όχι εμμέσως ανησυχούσα. Πώς να μην ανησυχώ εγκαταλελειμμένος χωρίς ηθική ενίσχυση. Ούτε βέβαια υλική καθώς ποτέ δεν υπήρξε. Υπήρχαν όμως οι φίλοι που κι αυτοί γνώριζαν τι μέλλει γενέσθαι ή τι δεν μέλει. Αποδέχθηκα εκών άκων τις διαβουλεύσεις αφού δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς.

Αυτά συμβαίνουν στην πολιτική αφού δεν υπάρχουν φιλίες αλλά μόνο συμφέροντα. Ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές με το ανάλογο τίμημα. Ηξερα κι ο καθένας το ξέρει ότι η αξιοπρέπεια είναι πάνω απ’ όλα. Κι όταν συμμετέχεις σ’ ένα κομματικό παιχνίδι αποδέχεσαι τους όρους του παιχνιδιού. Γιατί κι αυτό είναι ένα παιχνίδι.

Στον συνδικαλισμό, όμως, πιστεύω, ότι δεν χωρούν, παρεμβάσεις κομματικές. Δεν πρέπει να έχουν θέση. Αρκεί κι αυτός να είναι αδέσμευτος και να επιτελεί τον ρόλο του που είναι ξεχωριστός. Ιδιαίτερα στην κοινωνία. Ηταν μια εποχή που ο συνδικαλισμός συνδεόταν με τις τύχες της πολιτικής.

Γι’ αυτό και δινόταν ιδιαίτερη σημασία. Θεωρούνταν οι πλέον σπουδαίες μετά τις βουλευτικές. Τώρα έχει υποχωρήσει αρκετά. Και μέριμνά μου και καθήκον ήταν να τους το θυμίζω. Οτι δηλαδή τα κόμματα πρέπει να περιορίζονται στα δικά τους και η ανάμειξή τους να είναι διακριτική. Από χρέος κινούμενος σ’ αυτά που πίστευα. Κι ακόμη πιστεύω.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ