Πετσέτα

Είναι ένα κίνημα της ραστώνης: αντί αποκλειστικά για κολύμπι, πινγκ-πονγκ, καφέ και δεκαπενταυγουστιάτικο ρεμβασμό, πολίτες με τα μαγιό και τα παρεό παίρνουν σβάρνα τις παραλίες και κυνηγάνε τους επιχειρηματίες που, παρανόμως όπως συνήθως επιβεβαιώνεται, έχουν καταλάβει με ξαπλώστρες και τραπεζάκια το μεγαλύτερο μέρος των παραλιών.

Το κίνητρο είναι ηθικό και, κυρίως, μοιάζει να αποδίδει δικαιοσύνη, τη δικαιοσύνη που αδιαφορούν ή δεν έχουν δυνατότητα να επιβάλουν οι Αρχές.

Το λεγόμενο «κίνημα της πετσέτας» μοιάζει ως αυθόρμητη, αυτόνομη και κοινωνικά δίκαιη δραστηριότητα πολιτών που, επιτέλους, ξεσηκώνονται εναντίον της αυθαιρεσίας κερδοσκόπων στο όνομα του τουρισμού.

Ακόμα και έτσι να είναι, ακόμα κι αν οι αρχικές παραστάσεις στις παραλίες ήταν μια αυθόρμητη διαδικασία, μην αμφιβάλλετε ότι θα επιδιώξουν να οικειοποιηθούν τη δυναμική και τη δημοσιότητά τους οι γνωστοί μηχανισμοί των κομμάτων διαμαρτυρίας – που στην ουσία είναι όλα τα κόμματα, σε μεγάλο βαθμό ακόμα και το κυβερνών.

Πρωτίστως, βεβαίως, τα κόμματα της Αριστεράς, που στην Ελλάδα επιδιώκουν τη μονοπώληση της κοινωνικής διαμαρτυρίας.

Το βασικό αίτημα των διαδηλωτών της παραλίας, ασφαλώς, είναι δίκαιο. Επισημαίνουν ένα πρόβλημα και καλούν το κράτος να το αντιμετωπίσει.

Το μήνυμα έλαβε η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γεωργία Αδειλίνη, η οποία παρήγγειλε έρευνα. Είναι απαραίτητη. Κι είναι απαραίτητο, όπου υπάρχουν παρανομίες, να αντιμετωπίζονται.

Αν καταλαμβάνονται μεγαλύτερες εκτάσεις απ’ αυτές που έχουν εκμισθωθεί, είναι υπόθεση της Αστυνομίας ή του Λιμενικού. Επίσης, είναι υπόθεση των Αρχών αν υπάλληλοι και μπράβοι παρενοχλούν λουόμενους που δικαιούνται να απολαμβάνουν την παραλία αδιαφορώντας για τις υπηρεσίες της επιχείρησης η οποία διαθέτει ξαπλώστρες.

Δυστυχώς, συμβαίνει και στις παραλίες ό,τι συμβαίνει γενικότερα στην Ελλάδα. Το κράτος αδυνατεί να επιβάλει τον νόμο.

Το «κίνημα της πετσέτας» προέκυψε ακριβώς από αυτή την αδυναμία. Κι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον που, ίσως για μια μοναδική φορά, ένα κίνημα διαμαρτυρίας έχει αίτημα την εφαρμογή του νόμου.

Υπάρχει και κάτι εξίσου ενδιαφέρον: το «κίνημα της πετσέτας» δεν μπορεί να είναι κίνημα που επιδιώκει την κατάργηση της ξαπλώστρας. Οχι μόνο επειδή οι τουριστικές επιχειρήσεις έχουν υπογράψει μακροχρόνιες συμβάσεις για τη νομή συγκεκριμένων παραλιακών περιοχών.

Αλλά επειδή δεν έχουν όλοι οι παραθεριστές το ίδιο αίτημα από τις διακοπές τους. Επειδή πολλοί παραθεριστές, ίσως οι περισσότεροι, θέλουν την άνεση μιας ξαπλώστρας, τη σκιά μιας ομπρέλας, το σέρβις με τον καφέ ή το αναψυκτικό. Είναι δικαίωμά τους, δεν ενοχλούν κανέναν, όπως επίσης δεν ενοχλούν κανέναν όσοι επιλέγουν να ξαπλώσουν στην πετσέτα τους.

Οι δύο αυτές «σχολές» διακοπών μπορούν άνετα να συνυπάρχουν, ακόμα και να εναλλάσσονται. Η παραλία έχει τους δικούς της δημοκρατικούς κανόνες και τους χωράει όλους.

Αρκεί οι κανόνες να τηρούνται και το κράτος να επιβάλλει, όπου παραβιάζονται, τους νόμους.