Το Στάλινγκραντ της Πανεπιστημίου

Ο Κώστας Ζαχαριάδης πάντα διατηρούσε άριστες σχέσεις με τους δημοσιογράφους, ακόμη και σε περιόδους που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σε πόλεμο με τον (αστικό) Τύπο. Ηπιος δεν είναι, αντιθέτως είναι πολύ μαχητικός και προσφέρεται για πολιτικές αντιπαραθέσεις. Είναι όμως ευέλικτος και έχει άνεση λόγου, δεν είναι ξύλινος και, μάλλον, αντιλαμβάνεται το χιούμορ. Λέει πότε πότε κανένα ωραίο για να ευθυμήσουμε, όπως π.χ. εκείνο για τον παγκοσμίως τεράστιο ηγέτη Τσίπρα, σε γενικές γραμμές όμως είναι από τα καλύτερα στελέχη νέας γενιάς που διαθέτουν στον ΣΥΡΙΖΑ, παρότι δεν εξελέγη βουλευτής. Επομένως, φαινόταν κατάλληλος για να διεκδικήσει τον Δήμο Αθηναίων για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι δηλαδή ότι θα είχε ελπίδα να νικήσει, αλλά θα ήταν μια ευπρόσωπη εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι που η «Ομπρέλα» (θυμίζω ότι πρόκειται για τάση) πρότεινε τον Νίκο Φίλη για την υποψηφιότητα στην Αθήνα. Μήπως επειδή ο Ν. Φίλης είναι νέος και άφθαρτος εν σχέσει με τον Ζαχαριάδη και όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι το ανερχόμενο αστέρι της Αριστεράς από τον χώρο της νεολαίας; Μπορεί, δεν είμαι βέβαιος – δεν έχω, δυστυχώς, τη δυνατότητα να μπω στη θέση μιας ομπρέλας. Φαντασθείτε, όμως, τον Νίκο Φίλη ως δήμαρχο Αθηναίων να συναντά τους ομολόγους του των άλλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών και αντιλαμβάνεστε αμέσως ότι η υποψηφιότητά του δεν στέκεται ούτε ως κακό αστείο. Για υποψήφιος διαμερισματικός σύμβουλος Εξαρχείων θα ήταν καλός, δεδομένου και του νεαρού της ηλικίας…

Το δράμα αυτό συνεχιζόταν μέχρι χθες το βράδυ. Αλλά τι σημασία έχει. Ούτως ή άλλως εσωτερική υπόθεσή τους είναι, δεν αφορά την Αθήνα. Εντούτοις, σωστά δίνουν σημασία στην υποψηφιότητα της Αθήνας, διότι στην Αθήνα πράγματι υπάρχει πρόβλημα. Δεν θα το έλεγα κενό, διότι δεν απειλείται εύκολα ο Κώστας Μπακογιάννης. Ομως, τα προβλήματα της δημαρχίας του ανοίγουν ένα παράθυρο ευκαιρίας. Ο Μπακογιάννης δεν είναι κακός δήμαρχος. Εχει κάνει έργο στην καθαριότητα, τον φωτισμό, στην αποκατάσταση της πλατείας Ομονοίας. Η δημαρχία του, όμως, έχει βαλτώσει στο Στάλινγκραντ της Πανεπιστημίου. (Για να μη θυμηθώ τις εκτρωματικές χρωματικές λωρίδες του Μεγάλου Περιπάτου…) Επίσης, τα πεζοδρόμια παραμένουν άθλια και η κατάσταση με τα τραπεζοκαθίσματα και τις άδειες υγειονομικού ενδιαφέροντος δεν έχει αλλάξει. Η ίδια ασυδοσία, όπως και επί των προκατόχων του. Η διάχυτη εντύπωση είναι ότι ο συγκεκριμένος τομέας ελέγχεται από έναν μηχανισμό του δήμου, τον οποίο κάθε δήμαρχος φροντίζει να μην ενοχλεί, προφανώς, επειδή επιτελεί το καθήκον του κατά τρόπο άριστο, οπότε οι παρεμβάσεις περιττεύουν.

Ολα αυτά δεν μπορούν να απειλήσουν σοβαρά τον σημερινό δήμαρχο. Ενδεχομένως μάλιστα ορισμένα από αυτά ο Μπακογιάννης να τα τακτοποιήσει όπως πρέπει στη δεύτερη τετραετία. Ωστόσο, δημιουργούν τον χώρο για μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση. Εξού το ενδιαφέρον που εκδηλώνεται από διάφορες πλευρές, όχι μόνο από την Αριστερά, για τον Δήμο Αθηναίων. Ο λόγος είναι ότι, αν ο Μπακογιάννης, που είναι νέος, σπουδαγμένος, ευεπίφορος σε συνεργασίες και έχει την πείρα του επιτυχημένου περιφερειάρχη, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά ως δήμαρχος Αθηναίων, τότε ανοίγει χώρος για άλλες ιδέες και άλλα πρόσωπα. Δεν είναι εύκολο, αλλά η δυνατότητα υπάρχει.

ΚΡΙΜΑ

Με αίσθημα βαθιάς απογοήτευσης διαβάζω ότι τα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ φρίττουν με την προοπτική υποψηφιότητας του Απόστολου Γκλέτσου στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος. Λυπάμαι που δεν καταλαβαίνουν από χιούμορ και μας στερούν τέτοια επιθεώρηση. Ατυχής και η συγκυρία, καθώς ο Αλέξης είναι στην Αμερική ή, εν πάση περιπτώσει, ετοιμάζεται για Αμερική και δεν θα έχει χρόνο να πει μια καλή κουβέντα για τον Αποστόλη, που προσπαθούσε τόσο φιλότιμα να καλύψει με την ένταση και την αγριάδα της φωνής την απουσία του κόσμου στις συγκεντρώσεις του ηρωικώς πεσόντος. Επομένως, η ιδέα που είχα σκοπό να προσφέρω στον ΣΥΡΙΖΑ για τη δημαρχία της Αθήνας δεν νομίζω να είναι ευπρόσδεκτη. Κρίμα, γιατί ο Αρης Σπηλιωτόπουλος θα ήταν ιδεώδης υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι θα κατάφερναν να τον πείσουν…