Το τέλος

Τον Δεκέμβρη γράφουμε για τις προκλήσεις της νέας χρονιάς. Το Πάσχα για αρνιά, άνοιξη και αγάπη. Και σήμερα για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Ενδεχομένως οι φωτιές να κρατήσουν εκτός χαρτιού και οθόνης τις σκέψεις μας για την «καλύτερη περίοδο από καταβολής ελληνικού κράτους». Του χρόνου όμως, με τη συμπλήρωση πενήντα ετών από την αποκατάσταση του πολιτεύματος, δεν πρόκειται να τη γλιτώσουμε.

Κάθε Ελληνας με δημόσιο βήμα, δηλαδή όλοι μας, έχει το δικαίωμα τουλάχιστον δύο φορές στη ζωή του να κηρύξει το τέλος της Μεταπολίτευσης. Δεν χρειάζονται και σπουδαίες αφορμές. Μπορεί να δεις το πρώτο γκολ του Μέσι στο Μαϊάμι (γκολάρα, απευθείας χτύπημα φάουλ στις καθυστερήσεις) και να γράψεις ότι σηματοδοτεί το τέλος της Μεταπολίτευσης. Δεν θα σε παρεξηγήσει κανείς. Προσωπικά δεν θυμάμαι πόσες φορές έχει τελειώσει η Μεταπολίτευση. Πρώτη φορά το διάβασα όταν συγκροτήθηκε η κυβέρνηση Τζαννετάκη. Το συναντήσαμε στην αρχή της κρίσης, στη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην επιβεβαίωση της ηγεμονίας Μητσοτάκη καθώς εξέλειψε ο διπολισμός.

Στο μεταξύ ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο πρέπει να τελειώσει η Μεταπολίτευση. Δεν αντιλαμβάνομαι το περιεχόμενο της διαπίστωσης. Τι ακριβώς είναι αυτό που τελειώνει; Και, κυρίως, τι είναι εκείνο που αρχίζει; Ακόμα και αν το προσεγγίσεις ιστορικά, η Μεταπολίτευση είναι το γεγονός που επέτρεψε στην Ελλάδα να επιταχύνει τον βηματισμό της και να προσεγγίσει περισσότερο την Ευρώπη. Είναι γεγονός, ένα Big Bang εκδημοκρατισμού και εκσυγχρονισμού της χώρας. Μία διαδικασία που εξελίσσεται. Οπως ακριβώς συμβαίνει σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου.

Το να αναγγέλλεις και να οριοθετείς το «τέλος» της, είναι άτοπο, κενό περιεχομένου. Λογικά είναι μία κουβέντα χωρίς μέλλον, καθώς τώρα εκπορεύεται από τις πολιτικές καταβολές της γενιάς που διαχειρίζεται την εξουσία. Οι περισσότεροι είναι παιδιά της Μεταπολίτευσης, αρκετοί μάλιστα χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό τους ίδιους κώδικες. Αλλά η κουβέντα για την οριοθέτηση ενός «τέλους» δεν παύει να είναι χωρίς ουσία, με τις ίδιες κασέτες, του Μίκη και των άλλων, να παίζουν στο backround.

Χάσαμε τα ενσταντανέ
Οπως ήταν λογικό και αναμενόμενο, η δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο ματαιώθηκε λόγω των πυρκαγιών. Και έτσι όπως εξελίσσεται το κλίμα, κάθε χρόνο η πραγματοποίησή της μπορεί να μπαίνει και στο στοίχημα. Κάποιοι, εκτός από τους τσολιάδες, αναστέναξαν με ανακούφιση. Ο καιρός δεν είναι για κουστούμι, γραβάτα και ορθοστασία στον κήπο. Ενδεχομένως κάποιες κυρίες, που είχαν ραφτεί για την περίσταση, να απογοητεύτηκαν. Ασφαλώς το ρούχο μπορεί να φορεθεί του χρόνου, αλλά άγνωστες οι βουλές της μόδας και σκοτεινά τα τερτίπια της σιλουέτας. Επίσης, χάσαμε και τα ενσταντανέ ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς, καθισμένους στο κιόσκι, στο σαλονάκι φερ φορζέ που εμφανίζεται σε πλήθος ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου. Είναι ίδιο με εκείνο που έχει ο Κωνσταντάρας όταν δίνει δεξίωση ως μπαμπάς της Αλίκης στο Ναυτικό. Εντελώς μεταξύ μας, μπορεί να ανακουφίστηκε και η Πρόεδρος από τη ματαίωση, όχι βέβαια από τους λόγους που την προκάλεσαν. Του χρόνου, λοιπόν, στα πενηντάχρονα. Αλλά μέχρι τότε, μεσολαβεί μία αιωνιότητα.

Πότε παίρνουμε σειρά;
Είδα ένα βίντεο με σπουδαίες φάσεις από την εθνική ομάδα της Γαλλίας. Ξέρετε, με Εμπαπέ, Ζιρού, Γκριεζμάν, να «ζωγραφίζουν» στην επίθεση. Μόνο που στην πραγματικότητα δεν ήταν αυτοί, αλλά γυναίκες. Ενα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης πήρε τις φάσεις από την εθνική ομάδα γυναικών και έβαλε στη θέση των κοριτσιών τους άνδρες, με σκοπό να δείξει στον θεατή ότι και οι γυναίκες μπορούν να προσφέρουν θέαμα. Λίγο αργότερα διάβαζα γιατί απεργούν οι ηθοποιοί στις ΗΠΑ. Πέρα από τα οικονομικά, διαμαρτύρονται για τη δυνατότητα των στούντιο να χρησιμοποιούν την εικόνα τους σε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Δηλαδή στην ταινία δεν θα εμφανίζονται οι ίδιοι, αλλά το άβαταρ τους. Εχετε καταλάβει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, σωστά; Εμείς που γράφουμε, πότε παίρνουμε σειρά;