Ποινές χωρίς επιείκεια

Σχεδόν δεν περνάει μέρα που να μη φτάνει στην επικαιρότητα ένα άγριο περιστατικό κακοποίησης ζώων, περίπου απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά, το περασμένο Σάββατο, από την Κρήτη που και αυτή έχει δώσει ουκ ολίγα, το ένα χειρότερο απ’ το άλλο, όπως παντού άλλωστε συμβαίνει: σε πόλεις, σε επαρχίες, σε χωριά, πραγματικά παντού, σε έναν άτυπο εθνικό διαγωνισμό κτηνωδίας.

Οπως δημοσιοποίησαν τα neakriti.gr, ένας πενηντάχρονος ταβερνιάρης στο χωριό Χουστουλιανά στη Γόρτυνα στο Ηράκλειο βλέπει στο μαγαζί του μια γάτα, με την κοιλιά μάλιστα πρησμένη. Δεν του αρέσει, προφανώς, αυτό που βλέπει, μια γάτα εμφανώς πεινασμένη, που φυσικά τη θεωρεί ενόχληση για το κατάστημα και τους πελάτες του. Η γάτα δεν ήταν η μόνη: από την ψησταριά που είχε ανάψει κι άλλα ζώα είχαν μαζευτεί εκεί. Απλώς, ήταν η άτυχη ανάμεσά τους…

Σαν «άντρακλας» που είναι λοιπόν ο ταβερνιάρης, αποφασίζει να της δώσει μια κλωτσιά στην κοιλιά για να την πετάξει μακριά. Εκανε μάλιστα και κάποια προσπάθεια γι’ αυτό, καθώς, σύμφωνα με τις σχετικές μαρτυρίες, το άτυχο ζωντανό, είχε κρυφτεί κάτω από ένα τραπέζι στο οποίο κάθονταν τουρίστες και νιαούριζε ζητώντας τους φαγητό. Ο ταβερνιάρης λοιπόν όρμησε και κλώτσησε τη γάτα, αφήνοντας τους πάντες άναυδους, καθώς ουδείς είχε ενοχληθεί άλλωστε από την παρουσία της. Αλλά ακόμα και αν είχε, ουδείς έκανε τίποτα τέτοιο και, βέβαια, ουδείς ζήτησε να κάνει εκείνος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η γάτα έχασε τα μωρά της. Φυσικά, ο ταβερνιάρης δεν έχασε καν τον ύπνο του: μάλλον θα παινεύει ακόμα την παλικαριά του που τα ‘βαλε με ένα μικρό ζωάκι, αδύναμο και πεινασμένο απ’ την εγκυμοσύνη και που έστειλε τα αγέννητα μωρά του στον θάνατο. Αλίμονο! Τι άντρας θα ‘τανε ο ψήστης!..

Ελπίζει κανείς να χάσει όμως για τα καλά τον ύπνο του, καθώς το περιστατικό πλέον είναι στα χέρια της Αστυνομίας και, ευτυχώς, ο σχετικός νόμος έχει πλέον, όπως πρέπει, γίνει σκληρός. Και, κυρίως, εφαρμόζεται: ποινές πέφτουν διαρκώς με πολύ μεγάλα πρόστιμα σε αυτά τα ανθρωποειδή που βιαιοπραγούν στα ζώα. Δυστυχώς, δεν έχουμε πολλές φυλακίσεις, αλλά έχουμε τουλάχιστον πολύ μεγάλα πρόστιμα, κάτι που είναι και αυτό μια κατάκτηση και σίγουρα τους πονάει όλους αυτούς που νομίζουν ότι η ζωή είναι μόνον η δικιά τους και κανενός άλλου – γιατί δεν πρέπει να έχει κανείς αυταπάτες: όποιος το κάνει αυτό σε ένα ζώο, δεν απέχει ούτε εκατοστό από το να το κάνει και σε έναν άνθρωπο, όταν το θελήσει και όταν πιστέψει ότι μπορεί και να τον παίρνει.

Η κατάσταση έχει ως εξής και πρέπει να την πούμε με το όνομά της και χωρίς ωραιοποιήσεις και περιστροφές: ζούμε σε μια χώρα γεμάτη κτήνη. Αυτή είναι η αλήθεια. Χιλιάδες είναι εκείνοι οι… συμπολίτες και… «συνάνθρωποί» μας που είναι έτοιμοι να βασανίσουν, να χτυπήσουν, ακόμα και να σκοτώσουν ένα ζώο χωρίς καν δεύτερη σκέψη, είτε γιατί δεν γουστάρουν να το βλέπουν, είτε γιατί πιστεύουν ότι τους ενοχλεί, είτε απλώς και μόνον για την πλάκα τους και γιατί δεν έχουν τι να κάνουν με την άδεια πεθαμένη δική τους ζωή. Δεν είναι ούτε ένας, ούτε δύο. Είναι χιλιάδες. Και παρά το γεγονός ότι καθημερινά ακούνε για αυτές τις εξοντωτικές οικονομικές κυρίως ποινές, δεν ιδρώνει τ’ αφτί τους. Συνεχίζουν.

Τέτοια είναι η σαδιστική μανία που κρύβουν μέσα τους. Αυτό, όχι μόνον σε αδέσποτα, αλλά και σε ζώα που έχουν «άνθρωποι» και ζουν μαζί τους! Που τα βασανίζουν ανελέητα και ξέρουν πολύ καλά ότι το κάνουν. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: οι αυστηροποιήσεις δεν άρκεσαν. Χρειάζονται περισσότερες, βαρύτερες και, κυρίως, εφαρμόσιμες ποινές. Χωρίς ελαφρυντικά, χωρίς αναστολές, χωρίς επιείκειες. Άγριες. Δρακόντειες. Οπως ακριβώς τους αξίζουν. Χρειάζεται να ξέρουν ότι θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι.