Επιτέλους… μαζί

Θα είχε ενδιαφέρον πριν από… καμιά εικοσαριά χρόνια (και βάλε). Τότε, ναι, ενδεχομένως θα αποτελούσε μια εξέλιξη που θα μπορούσε να προλάβει πολλά και διάφορα που καθυστέρησαν το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ομως Ιούλιο του 2023, η είδηση πως επιτέλους η FIBA και η Euroleague βρήκαν ένα κοινό σημείο επαφής με τη δεύτερη να μην επιβάλλει φουλ καλαντάρι στο παράθυρο των εθνικών ομάδων του Φλεβάρη και την πρώτη να κλείνει το παράθυρο του Νοέμβρη δεν λέει πολλά πέρα από το αυτονόητο: πως χάθηκαν σχεδόν δύο δεκαετίες από αυτό το παράξενο σχίσμα ανάμεσα στην Παγκόσμια Ομοσπονδία και την ευρωπαϊκή ελίτ. Οσοι επιμένουν πως κάλλιο αργά παρά ποτέ; Προφανώς θέλουν απλά να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο.

Το μπάσκετ ήταν πάντα δύο (υδάτινοι) κόσμοι. Ο ωκεανός του ΝΒΑ και οι υπόλοιποι σε μια μικρή λίμνη. Οι Αμερικανοί διατηρούν ένα σπουδαίο μονοπώλιο με έσοδα δισεκατομμυρίων δολαρίων, άρα πολύ λογικά δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Η κόντρα λοιπόν που ξεκίνησε το 2000 (πώς το έλεγε η FIBA εκείνο το… υβρίδιο; SuproLeague) ανάμεσα στους άλλους αναπόφευκτα δημιούργησε  μόνο… χαμένους. Μια Παγκόσμια Ομοσπονδία δίχως ισχύ, που η ευρωπαϊκή της εκδοχή έχει συλλογικές διοργανώσεις που σχεδόν κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Εθνικές ομάδες που ενίοτε δεν μπορούν να έχουν όχι μόνο βασικούς παίκτες, αλλά και τους προπονητές τους (μην πάτε μακριά, ο Δημήτρης Ιτούδης σε εμάς, ο Εργκίν Αταμάν στην Τουρκία, ο Σέρτζιο Σκαριόλο στην Ισπανία κ.λπ.). Μεγάλες διοργανώσεις με χαρακτηριστικές απουσίες (από το προηγούμενο Μουντομπάσκετ ας πούμε έλειψε η τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης Σλοβενία του Λούκα Ντόντσιτς). Μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους που μη έχοντας την υποστήριξη της FIBA δεν μπορούν να δημιουργήσουν έσοδα ανάλογα της δημοφιλίας μιας διοργάνωσης όπως η Euroleague. Και εθνικά πρωταθλήματα που είτε γίνονται, είτε όχι, στο τέλος όλοι ξέρουν ποιοι θα πάρουν τα εισιτήρια για την Euroleague. Σαν να λέμε; Ολοι χαμένοι.

Προφανώς και πρέπει να συνεννοηθούν κάποια στιγμή και για σημαντικότερα πράγματα από το «παράθυρο» του Φλεβάρη. Και είναι καλό νέο πως πλέον δεν είναι εκεί κανένα από τα πρόσωπα της εποχής του «ψυχρού πολέμου». Η απόσταση που έχουν να διανύσουν όμως σίγουρα παραμένει μεγάλη.