Ο Τσιτσιπάς έχασε από έναν μπασκετμπολίστα…

Ενας φίλος με ένα mail που μου έστειλε πριν από λίγες μέρες με ρώτησε γιατί δεν γράφω κάτι για τα φιλικά ματς των ελληνικών ομάδων που έχουν ξεκινήσει. Του απάντησα πως συνήθως παρακολουθώ το τελευταίο φιλικό που δίνει μια ομάδα πριν απ’ την έναρξη των αγωνιστικών της υποχρεώσεων. Γιατί είναι το μοναδικό που έχει ένα νόημα: σε αυτό καταλαβαίνεις τουλάχιστον σε ποιους παίκτες έχει (αρχικά) καταλήξει ένας προπονητής. Ολα τα προηγούμενα έχουν μικρή σημασία. Δεν ξέρεις ούτε σε τι κατάσταση είναι η ελληνική ομάδα τη δεδομένη στιγμή, ούτε σε τι κατάσταση είναι ο αντίπαλός της.

Φάση

Ειδικά ωστόσο φέτος αυτά τα φιλικά έχουν ακόμα λιγότερο νόημα γιατί οι ελληνικές ομάδες έχουν διαφορετικές στρατηγικές και βρίσκονται σε τελείως διαφορετική φάση – που σημαίνει πως όχι μόνο είναι μαγικές εικόνες τα φιλικά, αλλά είναι και ματς τελείως διαφορετικά που μόνο ανόητες συγκρίσεις μπορεί να προκαλέσουν.

Σκοπός

Οι ελληνικές ομάδες που σε λίγο θα αγωνιστούν στα ευρωπαϊκά προκριματικά φέτος ζουν διαφορετικά καλοκαίρια. Η ΑΕΚ θα προσπαθήσει να προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ παίρνοντας μέρος στα προκριματικά με την περσινή ομάδα: για αυτό έσπευσαν οι διοικούντες της να αγοράσουν τον Πινέδα, για αυτό φρόντισαν να ανανεώσουν το συμβόλαιο του Αμραμπατ και για αυτό δεν συζήτησαν την παραχώρηση του Λιβάι Γκαρσία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΑΕΚ δεν θα έχει ούτε ένα νέο παίκτη στη σύνθεσή της: σημαίνει ότι ο σκοπός του Αλμέιδα είναι να πάρει ό,τι περισσότερο μπορεί από την περσινή ομάδα. Ο ΠΑΟ από την άλλη έχει έναν παρεμφερή σκοπό: ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς θέλει να αντικαταστήσει τους Κουρμπέλη και Σάρλια που έφυγαν, να επανεντάξει τον Αϊτόρ, αλλά να μην πειράξει και πολύ την περσινή ομάδα. Αντίθετα ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ και ο Αρης, θα έχουν αργά ή γρήγορα ομάδες πολύ διαφορετικές από πέρυσι. Ο Ολυμπιακός κι ο ΠΑΟΚ έχασαν ποδοσφαιριστές κι αυτό θα αναγκάσει τους προπονητές τους να διαφοροποιήσουν αρκετά στις ομάδες τους. Ο Αρης ουσιαστικά χτίζεται από την αρχή. Να παρακολουθείς φιλικά που βοηθάνε κατά βάση για ξεμούδιασμα δεν το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Το μόνο αξιοσημείωτο μέχρι στιγμής είναι ότι ο Αρης στις 21 Ιουνίου κέρδισε στη Ναζαρέτ μια ομάδα από το Ισραήλ με γκολ του Λάζαρου. Ολο αυτό ακούγεται πιο πολύ με επεισόδιο σε ταινία της Τσινετσιτά για τον καλό Χριστούλη παρά με φιλικό ποδοσφαιρικό ματς. Για αυτό έχει και ενδιαφέρον…

Ορθολογισμός

Πάντως ανεξάρτητα από φιλικά, εμφανίσεις, νίκες, ήττες κ.λπ., αυτό που θέλω να πω είναι ότι βλέπω κάμποσο ορθολογισμό φέτος, ειδικά στις τρεις ομάδες της Αθήνας. Η ΑΕΚ σωστά φροντίζει πρώτα από όλα να κρατήσει τους περσινούς της παίκτες: στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ μετρά πρώτα από όλα η ομοιογένεια. Ο Γιοβάνοβιτς με τους Τζούρισιτς και Βιλένα θέλει περισσότερη ποιότητα στη μεσαία γραμμή διότι πιστεύει πως μόνο έτσι η επίθεσή του θα γίνει αποτελεσματικότερη. Κι ο Ολυμπιακός δέχεται τις εισηγήσεις του Αντόνιο Κορδόν που έχει αναλάβει την ανοικοδόμησή του: το έκανε στην περίπτωση του προπονητή, όταν δέχτηκε την υπόδειξη Κορδόν για τον Ντιέγκο Μαρτίνεθ και φαίνεται ότι ακολουθεί τις εισηγήσεις του τεχνικού διευθυντή και στις μεταγραφικές του επιλογές αποκτώντας παίκτες από την Ισπανία όπως ο Ιμπόρα και ο Κίνι, που είναι καλά εργαλεία. Πέρυσι χρυσοπλήρωσε ονόματα…

Ματιέ

Μιλώντας για ονόματα χθες έλαβε τυπικά τέλος η σχέση του Βαλμπουενά με τον Ολυμπιακό. Στο μήνυμα του αντίο ο Γάλλος αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «Λυπάμαι που η όμορφη ιστορία μας έφτασε στο τέλος της, αλλά θα είμαι για πάντα περήφανος που έγινα αρχηγός αυτού του θρυλικού συλλόγου και θα είμαι μέρος της ιστορίας σας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ κανέναν από εσάς, ούτε θα ξεχάσω την ατμόσφαιρα στο Καραϊσκάκη. Το μόνο συναίσθημα που έχω για τον Ολυμπιακό είναι η αγάπη και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Ο Ολυμπιακός είναι μέρος της ζωής μου. Αυτό λοιπόν δεν είναι ένα “αντίο”. Ξέρω βαθιά μέσα μου ότι θα μια μέρα θα βρεθούμε ξανά». Οσο από τον Ολυμπιακό αποχωρούν παίκτες αφήνοντας τέτοια μηνύματα η ελπίδα ότι στην ομάδα θα έρθουν άλλοι ανάλογοι και θα προσφέρουν θα είναι πάντα μεγάλη. Ο Ολυμπιακός αποχαιρέτησε ένα μεγάλο παίκτη που έπαιξε στην Ελλάδα κι έχει πλέον ένα μεγάλο πρεσβευτή στην Ευρώπη…

Αντίο

Στο μεταξύ, κόντρα στα προγνωστικά, αποχαιρέτησε το τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον ο Στέφανος Τσιτσιπάς επιβεβαιώνοντας δυστυχώς αυτό που έγραφα χθες: ότι αντίπαλός του σε ματς με παίκτες σχετικά άγνωστους είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Μετά τις επικές μάχες με τον Τιμ και τον Μάρεϊ κι έπειτα από την εύκολη επικράτησή του απέναντι στον Τζέρε, ο Τσιτσιπάς έπρεπε να αποκλείσει τον παράξενο Αμερικανό με καταγωγή από την Σομαλία Κρίστοφερ Γιούμπανκς. Ο Τσιτσιπάς κέρδισε σχετικά εύκολα το πρώτο σετ κι έχασε στις λεπτομέρειες του τάι μπρέικ το δεύτερο. Στο τρίτο ήταν άνετος και κυριαρχικός και επικράτησε με 6-3 κάνοντας το ματς να μοιάζει με τυπική διαδικασία. Και κατάφερε τελικά να το χάσει χάνοντας τα άλλα δύο σετ με 6-4.

Μεντβέντεφ

Το τι συνέβη είναι δύσκολο να το περιγράψεις. Ο Γιούμπανκς, που είναι  φέτος ο «παίκτης – έκπληξη» στο Λονδίνο, έχοντας μείνει πίσω με 2-1 σετ αποφάσισε να παίξει πολύ επιθετικά ανεβαίνοντας συνεχώς στο φιλέ. Στον Τσιτσιπά, που είναι πλέον αρκετά έμπειρος, θα αρκούσε να τον κρατά στον βάθος του γηπέδου για να τον κερδίσει: η τεχνική του είναι άπειρα καλύτερη – αν το ματς γινόταν στο χώμα θα είχε κερδίσει τον Αμερικανό χωρίς να ιδρώσει. Αλλά στο φθαρμένο χόρτο του δεύτερου γηπέδου του Γουίμπλεντον ο Τσιτσιπάς παρασύρθηκε από τον ρυθμό του Αμερικανού και σταμάτησε να χρησιμοποιεί το μυαλό του. Προσπαθώντας να φανεί επιθετικότερος του Γιούμπανκς έγινε απλά πιο βιαστικός. Και πέταξε το ματς και την ευκαιρία να φτάσει για πρώτη φορά στα προημιτελικά του Γουίμπλεντον και να μας χαρίσει μια ακόμα μονομαχία με τον Μεντβέντεφ. Θυμίζω ότι την προηγούμενη φορά που τον είχε αντίπαλο είχε διώξει τη μητέρα του από το γήπεδο από τα νεύρα του…

Ομως

Ο Τσιτσιπάς φεύγει από το Λονδίνο με ανάμεικτα συναισθήματα. Εκανε την καλύτερη εμφάνισή του στο συγκεκριμένο τουρνουά. Επαιξε σε τρία από τα τέσσερα ματς πέντε σετ: κέρδισε με 3-2 τους Μάρεϊ και Τιμ, κι έχασε με 3-2 από τον Γιούμπανκς – θέλω να πω πως δεν παράτησε τίποτα, φτάνοντας μάλλον στα όριά του. Αλλά η ήττα του από ένα Αμερικανό που έμοιαζε με μπασκετμπολίστα που παίζει τένις σίγουρα τον πόνεσε.