Ανδρός πεσούσης

Ανδρός πεσούσης, πας ανήρ ανδρεύεται. Τα χρόνια της πάνω και της κάτω πλατείας, της Αγανάκτησης και της αντιμνημονιακής σαχλαμάρας, το αρχαίο ρητό διασκευάστηκε από τον αξέχαστο ανιματέρ του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μιχελογιαννάκη, προκειμένου να χρησιμεύσει στην τότε συριζαϊκή πραγματικότητα. Κάπως έτσι ανέβηκε ο ΣΥΡΙΖΑ: με διαστρεβλώσεις, με περίπου αναφορές, με χαβαλέ, με συνθήματα και με εχθροπάθεια. Αυτά ήταν οι «αυταπάτες» του αρχηγού, ένα κράμα αυθαιρεσίας και ασχετοσύνης. Δεν ήθελαν ν’ ακούσουν ότι δεν γίνεται να αποκατασταθεί το εισόδημα που χάθηκε με τη χρεοκοπία, ότι προείχε να σωθεί η παρτίδα, η χώρα να μείνει στις ράγες για να ανασυγκροτηθεί το συντομότερο. Δεν τους ένοιαζε, το μόνο που τους ένοιαζε ήταν η καρέκλα. Την πήραν, δεν ήξεραν τι να την κάνουν και επιστρέφουν σε αυτό που είναι: ομάδα διαμαρτυρίας με συνθήματα μιας φθαρμένης κομματικής αργκό.

Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουνίου, όταν αποδείχτηκε ότι το κόμμα της Αριστεράς αδυνατούσε να το γυρίσει, δεν ήθελε και πολύ να καταλάβει κανείς πού πάνε τα πράγματα. Ο Αλέξης Τσίπρας, το άλλοτε άσετ, σήμερα είναι ανήμπορος. Θα επιστρέψει με δικό του κόμμα, προέβλεπαν διάφοροι άσχετοι. Για να φτιάξει κανείς κόμμα χρειάζεται και ψηφοφόρους – κι έχω την αίσθηση ότι, σήμερα, ο Νατσιός μαζεύει περισσότερους από τον άλλοτε παντοδύναμο πρόεδρο. Ασε που ήδη έχουν αρχίσει να του χρεώνουν καταστροφικές επιλογές ακόμα και της τελευταίας στιγμής, τις οποίες έκανε με την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας – την ανάθεση της εκπροσώπησης του κόμματος στην Πόπη Τσαπανίδου ή την τοποθέτηση στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας την Ακρίτα, που από τη Βουλή προτιμάει τις εξυπνάδες του πληκτρολογίου στο Facebook. Μέχρι και ο Καμμένος, από τις θάλασσες όπου διακοπεύει, άρχισε να στέλνει ραβασάκια.

Γενικώς, οι ψηφοφόροι δεν έχουν καμία σκασίλα να νταντεύουν ηττημένους. Είναι έτοιμοι να πάρουν τα κουβαδάκια τους για άλλη παραλία – αν το ΠΑΣΟΚ είχε πιο συνεκτική πρόταση εξουσίας, αν δεν ήταν απλώς εναλλακτικός ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που έχει ηττηθεί, ήδη θα είχαν μετακινηθεί. Η εμφάνιση Φάμελλου στις προγραμματικές έδειξε τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ: καμία δυναμική. Εκτός από το μνημόσυνο στον Τσίπρα, οι πολιτικές θέσεις που διατύπωσε ήταν ανάλογες των θέσεων του άλλοτε προέδρου στην καθαρεύουσα. Δεν τις κατάλαβε κανείς. Από ένα τέτοιο κόμμα, που αδυνατεί να βρει έναν έναρθρο πολιτικό για να μιλάει στη Βουλή, ουδείς περιμένει τίποτα. Ούτε καν οι συριζαίοι. Ποιος νοιάζεται αν νέος πρόεδρος θα είναι ο λενινιστής Τεμπονέρας, ο Τσακαλώτος που τόσα χρόνια στην Ελλάδα δεν έχει ακόμα μάθει ελληνικά ή η Αχτσιόγλου που μπερδεύει τους φόρους με τα φορολογικά έσοδα; Ποιος ενδιαφέρεται για το επαγγελματικό μέλλον προσωπικοτήτων όπως ο Φίλης ή ο Σκουρλέτης;

Με άλλα λόγια, το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ σιγά σιγά εκλείπει. Είναι θέμα χρόνου τα όποια πρόσωπα σε ηγετικές θέσεις να τροφοδοτήσουν αγεφύρωτες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές που οδηγούν σε νέα σχίσματα. Η Αριστερά επιστρέφει στα μεγέθη της και στα κιλά της. Το εξουσιαστικό της πείραμα τσαλάκωσε όχι μόνο τη χώρα αλλά και την όποια δική της αίγλη. Κι αυτό οδηγεί εκεί όπου βρισκόταν πριν από το λαϊκιστικό πείραμα. Τα έχει πει όλα ο σοφός Μιχελογιαννάκης.