Η θέση στην πτήση

Πες ότι πετάς στην οικονομική θέση και κάθεσαι στη μέση. Αριστερά σου είναι ένας τύπος κανονικών διαστάσεων, προς το αδύνατο. Στα δεξιά έρχεται και κάθεται ένας ευτραφής κύριος που μετά βίας χωράει στο κάθισμα. Εκ των πραγμάτων θα γείρεις προς τα αριστερά καθώς δεν υπάρχει χώρος να κινηθείς προς τα δεξιά. Περίπου αυτό συνέβη στον Ανδρουλάκη. Βρέθηκε ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στον Τσίπρα. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να κινηθεί προς την πλευρά του πιο αδύνατου συνταξιδιώτη.

Και μετά άρχισε να τα ακούει για τη χρήση αντιδεξιάς ρητορικής και την υιοθέτηση θέσεων που παραπέμπουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως τι άλλο θα μπορούσε να κάνει με τον Μητσοτάκη να έχει στρογγυλοκαθίσει στο Κέντρο; Αν παρίστανε τον κεντρώο, ο ψηφοφόρος θα του έλεγε ότι προτιμάει το αυθεντικό προϊόν που έχει και τη διακυβέρνηση. Διεκδίκησε τους απογοητευμένους του ΣΥΡΙΖΑ που ψυχορραγούσε. Ηταν μία αυτονόητη επιλογή που υπαγορεύθηκε από τις συνθήκες. Αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει και κάποια άλλη για να διεκδικήσει. Ο Μητσοτάκης έχει στα χέρια του την εκσυγχρονιστική ατζέντα.

Βέβαια, ήταν μία επιλογή που δεν αποδείχθηκε και τόσο εύστοχη στη δεύτερη κάλπη. Ομως ήταν η μοναδική και ίσως ο καλύτερος τρόπος για να πετύχει το ΠΑΣΟΚ μία σεβαστή αύξηση των ποσοστών του. Και λογικά έτσι θα πορευτεί από εδώ και πέρα, διεκδικώντας τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό πρωτάθλημα. Από το να εμφανίζεται ως «ουρά» του Μητσοτάκη, είναι πιο συμφέρον να μπαίνει στον ρόλο του αντιπάλου.

Το ερώτημα είναι αν ο Ανδρουλάκης μπορεί να το πετύχει αυτό χωρίς να εκτρέπεται σε αναχρονισμούς και στείρα συνθήματα για τον λαό που δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά – το αποτέλεσμα της κάλπης δείχνει ότι ο λαός δεν ασχολείται με αυτά. Δεν είναι εύκολο να φτιάξεις μία σύγχρονη Κεντροαριστερά όταν ο άλλος σου έχει πάρει το Κέντρο και σου αφήνει την Αριστερά για να φας τα μουστάκια σου με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το Νομπέλ που δεν ήρθε

Τον Ιανουάριο του 2019 ένας στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα μου έλεγε ότι το σύμπαν συνωμοτεί για τη θριαμβευτική επανεκλογή του ΣΥΡΙΖΑ. «Οκτώβριο ο Αλέξης θα κερδίσει το Νομπέλ Ειρήνης για τη Συμφωνία των Πρεσπών και αμέσως μετά στήνονται οι κάλπες». Καλή σκέψη, απλώς μεσολάβησαν οι ευρωεκλογές και τον Οκτώβριο το Νομπέλ πήγε στον πρωθυπουργό της Αιθιοπίας επειδή κατάφερε να εξομαλύνει τις σχέσεις της χώρας του με την Ερυθραία -εκεί σφάζονται άνθρωποι. Οσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ο Καμμένος δεν λέει ανοησίες. Πράγματι στον ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν ότι ο Τσίπρας θα επανεκλεγεί ως ηγέτης διεθνούς κύρους με το Νομπέλ πάνω στο γραφείο του, δίπλα στο κουτί με τα πούρα. Ναι, όταν σκέφτεσαι μπορείς να φαντάζεσαι ότι η απονομή θα γίνει από τον Ομπάμα, ως συνέχεια της ωραίας συζήτησης που είχαν οι δυο τους και ενίσχυσε το διεθνές κύρος του Τσίπρα. Ομως όπως θα έλεγε και ο ποιητής, πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων. Καληνύχτα Κεμάλ.

Ο star της ημέρας

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ παρουσίασε τη δική του εκδοχή απέναντι στο παραπαίον Twitter του Ιλον Μασκ, το οποίο διασυνδέεται και με το Instagram που είναι ήδη συνδεδεμένο με το Facebook. Συνεπώς, ο Μαρκ θα ξέρει πού είστε, πώς αισθάνεστε, τι βλέπετε και πώς σκέφτεστε. Με δυο λόγια, πρώτα θα ξέρει ο Μαρκ πώς είστε και μετά εσείς.

Μαρμαρένια αλώνια

Ο προαύλιος χώρος της Βουλής είναι ό,τι πλησιέστερο διαθέτουμε σε μαρμαρένια αλώνια. Θα μου πείτε ότι είναι και το Α’ Νεκροταφείο που έχει περισσότερο μάρμαρο και έτοιμους λάκκους, αλλά εμείς θα το κάνουμε στο προαύλιο της Βουλής. Εκεί, λοιπόν, ο Κυριάκος Βελόπουλος και ο Βασίλης Στίγκας μπορούν να λύσουν μια και καλή τους λογαριασμούς τους για την επιρροή στον «πατριωτικό» χώρο. Θα πρότεινα ελαφρύ ντύσιμο, να συνάδει με τον καιρό και κυρίως με τις αρχαιοελληνικές καταβολές των δύο σχηματισμών. Ο Βελόπουλος με δερμάτινη φούστα, με μακεδονικά επιρράμματα και ο Στίγκας ημίγυμνος, με το look του Λεωνίδα στους 300. Και τους αφήνεις ελεύθερους να λύσουν τις διαφορές τους. Διαιτητής δεν χρειάζεται, αλλά θα παρίσταται ο Νατσιός προκειμένου να κανονίσει μετά τις λεπτομέρειες για το τρισάγιο και τα κόλλυβα.