Πάει και αυτός

Καμία έκπληξη δεν υπάρχει γύρω από την παραίτηση του Ανδρέα Loveρδου από το ΠΑΣΟΚ. Ηταν αναμενόμενη, όπως ακριβώς η αυτοκτονία της λαίδης Μακμπέθ, στην ομώνυμη σαιξπηρική τραγωδία. Οι σχετικές αναλύσεις έχουν περισσότερο τον χαρακτήρα του αποχαιρετισμού από πλευράς του δημοσιογραφικού κόσμου, στον οποίο ο Loveρδος ήταν αγαπητός, λόγω των καλών σχέσεων και της εντιμότητάς του στις διαπροσωπικές σχέσεις. Τι άλλο μπορούσε να κάνει; Αποσυνάγωγος ήταν στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη και βουλευτής δεν κατάφερε να εκλεγεί. Δεν έχει σημασία αν τον πολέμησαν μέσα από το κόμμα του ή όχι· σημασία έχει το αποτέλεσμα, δεν εξελέγη.

Το πάλαι ποτέ λεγόμενο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, δηλαδή η παράδοση του Κώστα Σημίτη, την οποία ο Loveρδος είχε πάει να εκπροσωπήσει εντός του ΠΑΣΟΚ, μετακόμισε ολόκληρη στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αρκεί και μόνο το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός επέλεξε τους Γιώργο Φλωρίδη και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, για τις δύο πιο κρίσιμες θέσεις στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων. Τι θα μπορούσε λοιπόν να κάνει αν παρέμενε; Μουσειακό έκθεμα δεν ήθελε να καταντήσει και δικαιολογημένα. Αλλωστε, έχει να κάνει και άλλα πράγματα στη ζωή του, οπωσδήποτε σοβαρότερα. Παρέδωσε λοιπόν τα πάντα, προφανώς και το οριστικό άρθρο, που μπαίνει μπροστά από το επίθετό του και προσδιορίζει τον βέρο και επιφανή πασόκο, τον επαγγελματία. Τώρα δεν είναι πια ο Ανδρέας ο Loveρδος, είναι μόνο ο Ανδρέας Loveρδος.

Περισσότερο αξιόλογο ως γεγονός, κατά την κρίση μου, δεν ήταν τόσο η ίδια η παραίτηση όσο η αμηχανία ή ακόμη και η δυσφορία, που εκδηλώθηκαν από πλευράς ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, βρε παιδιά, σας ξίνιζε όσο τον ανεχόσασταν μεταξύ σας, σας ξινίζει και τώρα που φεύγει; (Με την αφορμή της ακούσιας και ατυχούς συνήχησης, τι απέγινε εκείνο το λαμπρό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο Σωκράτης ο Ξυνίδης; Ρωτώ, επειδή στο ΠΑΣΟΚ του Νικόλα του Ανδρουλάκη τα στελέχη επιρροής ΓΑΠ είναι η ανερχόμενη τάση…)

ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ

Η Αθηνά Λινού μπερδεύτηκε και πήγε να καθίσει μαζί με τους «Σπαρτιάτες» στη Βουλή, αλλά εκείνοι της υπέδειξαν ευγενώς το λάθος της πριν το διαπράξει. Δεν νομίζω ότι το γεγονός θα πρέπει να αποδοθεί στη χωροταξική διάσπαση, για την οποία προσφάτως ξεσήκωσε τέτοια φασαρία ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κυρία Λινού θα μπορούσε θαυμάσια να καθίσει οπουδήποτε στη Βουλή, ακόμη και σε αυτή τη θέση του Προέδρου, λέω εγώ, χωρίς να την παρεξηγήσει κανείς, διότι, πρωτίστως, η κυρία Λινού είναι Χριστιανή και η χριστιανική αγάπη χωράει παντού, όπως ξέρουμε. Ρωτήστε και τον πρόεδρο κ. Νατσιό, που τα ξέρει αυτά…

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ

Ο νέος υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Γιώργος Γεραπετρίτης, ξεκίνησε από την καθιερωμένη, τελετουργική επίσκεψη στην Κύπρο, που γίνεται πάντα από τον εκάστοτε επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, ανεξαρτήτως του αν υπάρχουν εξελίξεις στον τομέα ή στασιμότητα. Για λόγους που έχουν επανειλημμένως αναλυθεί, η ανατροπή των ισορροπιών που προκάλεσε ο πόλεμος του Πούτιν κατά της Δύσης δημιουργεί δυνατότητες κινητικότητας στο Κυπριακό, οι οποίες όμως μπορεί να μην είναι προς την επιθυμητή για εμάς κατεύθυνση – π.χ., άντε να το κλείνουμε, παιδιά, για να πάμε παρακάτω στα σοβαρότερα.

Μετά τη συνάντηση των δύο υπουργών, ειπώθηκαν όσα έπρεπε να ειπωθούν, ώστε να επιβεβαιωθεί δημοσίως η σύμπνοια Αθηνών – Λευκωσίας για το Κυπριακό. Η κατακλείδα των δημόσιων δηλώσεων ήταν ότι «δεν θα δεχτούμε ποτέ διχοτομικές λύσεις», για να δανειστώ την ωραία διατύπωση του Κωνσταντίνου Κόμπου, του υπουργού Εξωτερικών της Κύπρου, ο οποίος ενδεχομένως επελέγη για τη συγκεκριμένη θέση λόγω ονόματος.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τη θέση και την αξία των εύηχων λόγων περί Κυπριακού, μέσα στην πραγματικότητα που περιβάλλει το πρόβλημα, επισημαίνω μια είδηση που δημοσιεύθηκε προ δύο ημερών στον κυπριακό Τύπο. Ο υπουργός Εσωτερικών, λέει, ζήτησε από τη Βουλή να εγκρίνει συμπληρωματικό προϋπολογισμό ύψους 345.000 ευρώ, επειδή το ποσό αυτό πρέπει να καταβληθεί από τη νόμιμη κυβέρνηση της Κύπρου σε Τουρκοκύπριο, του οποίου η περιουσία στη Λεμεσό κατέχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο άνθρωπος αυτός ζει μόνιμα στις ΗΠΑ και ξεκίνησε τον δικαστικό αγώνα για τη διεκδίκηση αποζημίωσης το 2013. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (όπου βρίσκεται η περιουσία του ενάγοντος) τον δικαίωσε έπειτα από δέκα χρόνια με απόφασή του στις 22 Ιουνίου. Οι καιροί αλλάζουν…