Ντροπή

Επραξε το αυτονόητο η κυβέρνηση, με την ανακοίνωση ότι παραιτείται από το αίτημα για αναπομπή της δικαίωσης του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Επιτέλους, αποφάσισε να σπάσει αβγά, σε μια υπόθεση που τείνει να λάβει διαστάσεις «υπόθεσης Ντρέιφους». Ο άνθρωπος αυτός σύρεται από δίκη σε δίκη για πάνω από 10 χρόνια, επειδή «διέπραξε» το «έγκλημα» να προσδιορίσει το έλλειμμα του χρέους που άφησε η διακυβέρνηση Καραμανλή το 2009 στο 15,6%. Αυτό δεν του το συγχώρησε ποτέ ένα συνονθύλευμα καραμανλικών, ακροδεξιών, φασιστοειδών και «ψεκασμένων» – πώς τόλμησε να μην αποκρύψει την αλήθεια; Πώς διανοήθηκε να «σπιλώσει» το τοτέμ της καραμανλικής Δεξιάς;

Ο Α. Γεωργίου δικαιώθηκε για όλα αυτά, καθώς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι οι καταδίκες του δεν ήταν αποτέλεσμα δίκαιης κρίσης των δικαστών, αλλά προφανέστατα το ΕΔΔΑ δεν είχε ιδέα για το πολυπλόκαμο «δίκτυο» εκείνων που επιμένουν στην καταδίκη του Γεωργίου και εμμέσως στη δικαίωση του Κ. Καραμανλή και της κυβέρνησής του.

Και ιδού τι μεθόδευσε αυτό το άθλιο κύκλωμα: κίνησε τη διαδικασία αναπομπής της υπόθεσης, εκμεταλλευόμενο τη συγκυρία της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Κάποιος (έχω μια ένδειξη ΠΟΙΟΣ…) κινητοποίησε το υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο παρέλαβε την αθωωτική απόφαση για τον Γεωργίου. Το υπουργείο Εξωτερικών – θέλω να ελπίζω, εν αγνοία του υπηρεσιακού υπουργού κυρίου Κασκαρέλη – απέστειλε το έγγραφο στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (εκεί πια εκείνος που κίνησε το όλο θέμα έπαιζε σε δικό του γήπεδο). Το ΝΣΚ απεφάνθη αστραπιαία (!!!) ότι πρέπει να γίνει αναπομπή στην απόφαση υπέρ του Γεωργίου, η απόφαση διαβιβάστηκε αμέσως (!!!) στο προϊστάμενο του ΝΣΚ υπουργείο Οικονομικών και από εκεί – εν αγνοία, είμαι σίγουρος γι’ αυτό, του υπηρεσιακού υπουργού Θ. Πελαγίδη – απεστάλη στο Στρασβούργο. Ημερομηνία αποστολής 8 Ιουνίου. Ημερομηνία της ντροπής, δεν υπάρχει, είναι διαχρονική!

Διάλυση

Ο φίλος μου ο Θανάσης, άνθρωπος σοβαρός, μετριοπαθής και υπόδειγμα συνεπούς πολίτη, έχει ενστάσεις για τη θεματολογία της στήλης. Βρίσκει ότι υπάρχει μια υπερδοσολογία ΣΥΡΙΖΑ, αναντίστοιχη με το πραγματικό, πλέον, εύρος της παράταξης αυτής, όπως καταμετρήθηκε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις. «Φοβάμαι», μου έλεγε προχθές, με την αγωνία αναγνώστη δεκαετιών της εφημερίδας, «ότι αν επιμείνετε κι άλλο, κι εσύ, κι ο Κανέλλης, κι ο Πρετεντέρης, και διάφοροι άλλοι συνάδελφοί σου, στα του ΣΥΡΙΖΑ, θα δημιουργήσετε αντανακλαστικά στο αναγνωστικό σας κοινό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρις εδώ ήταν, του έφυγε και ο Τσίπρας, δεν έχει νόημα να ασχολείστε άλλο μαζί τους. Αφήστε τους να διαλυθούν με την ησυχία τους».

Δεν με εξέπληξαν οι παρατηρήσεις του φίλου Θανάση, γιατί είναι – το γνωρίζω – καλοπροαίρετες και στερούμενες οιουδήποτε προσωπικού οφέλους. Αλλωστε, το γνωρίζω και αυτό, είχε μια σταθερή αντίθεση με τις «γελοιότητες» των συριζαίων και πάντοτε φρόντιζε να τις επισημαίνει και να τις υπογραμμίζει. Ομως του εξήγησα ότι, σε ό,τι με αφορά τουλάχιστον, αλλά φαντάζομαι και τους συναδέλφους μου, η ενασχόλησή μας με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον τέως αρχηγό του δεν οφείλεται σε κανενός είδους επιμονή, εμπάθεια ή εχθροπάθεια. Μακριά από εμένα χαρακτηριστικά που σημάδεψαν τη δική τους διαδρομή στην εξουσία. Ομως ό,τι γράφεται ή λέγεται το τελευταίο διάστημα είναι λόγω του εύλογου ενδιαφέροντος που προκαλούν οι εξελίξεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι άνθρωποι αυτοί, του τέως αρχηγού τους προεξάρχοντος, έπαιξαν τις τύχες της χώρας και τις δικές μας, όλων, στα ζάρια, στο όνομα μιας «αυταπάτης» που κόστισε 100 δισ. και ένα Μνημόνιο, το τρίτο και χειρότερο. Είναι υπόλογοι γι’ αυτό, και η δική μας αποστολή είναι να θυμίζουμε τα όσα διέπραξαν, ακριβώς για να μην τα επαναλάβει κάποιος άλλος μελλοντικά…

Kolotoumba

Σήμερα, για παράδειγμα, είναι 5 Ιουλίου του σωτήριου έτους 2023, και ακριβώς πριν από οκτώ χρόνια, την Κυριακή 5 Ιουλίου 2015, βρεθήκαμε μια ανάσα από τον γκρεμό. Ηταν η ημέρα του θλιβερού δημοψηφίσματος που διοργάνωσε η κυβέρνηση Τσίπρα, χωρίς ουσιαστικά δίλημμα, για μια συμφωνία που δεν υπήρχε (!!) και επέτυχε να παγιδεύσει το 62% των μετεχόντων, ώστε να της εμπιστευθεί το Οχι. Οι παγιδευμένοι πίστευαν ότι με το Οχι θα τελείωναν τα βάσανά τους από τα Μνημόνια και θα ξανάπαιρναν τις ζωές τους πίσω. Αλλά στη μία κοροϊδία προστέθηκε μια δεύτερη: ότι μπροστά στον κίνδυνο της άμεσης, άτακτης χρεοκοπίας ο εμπνευστής και οργανωτής του άθλιου δημοψηφίσματος Αλ. Τσίπρας μετέτρεψε το Οχι σε Ναι. Και εμείς μεν σωθήκαμε στο «και ένα», εκείνος δε «κονόμησε» στο διηνεκές το προσωνύμιο «κωλοτούμπας», το οποίο έκανε και… διεθνή καριέρα και θα τον ακολουθεί διά βίου.

Πρόσφατα, ο Στ. Κούλογλου δήλωσε ότι ο Τσίπρας οφείλει να δώσει εξηγήσεις για την «κωλοτούμπα» εκείνης της ημέρας. Τον ενημερώνω ότι δεν πρόκειται να δώσει. Αλλά αν έχει καμιά εκκλησία κοντά του, κανέναν Αγιο Σπυρίδωνα πιο συγκεκριμένα, ας ανάψει κανένα κερί υπέρ υγείας του Σπύρου Σαγιά, τότε γενικού γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου και διαπρεπούς νομικού. Ηταν αυτός που, την ώρα που διάφοροι αλάλαζαν στο Μέγαρο Μαξίμου πανηγυρίζοντας για το 62%, προειδοποίησε τον Τσίπρα ότι τυχόν αποδοχή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος θα τον έστελνε απευθείας σε Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Προειδοποίηση που ο άλλος την έλαβε σοβαρά υπ΄ όψιν του και ύστερα από διάφορα μηνύματα που έλαβε από ορισμένους παράγοντες, πολιτικούς και οικονομικούς, πήρε την απόφαση για την «κωλοτούμπα»…

Παρέμβαση

Μέρα που είναι, να αναφέρω επίσης ότι στην υπόθεση της αποτροπής της χρεοκοπίας της χώρας, εκείνες τις κρίσιμες μετά την οριστικοποίηση του αποτελέσματος ώρες, έπαιξαν ρόλο δύο ακόμη προσωπικότητες. Η μία γνωστή, ο ρόλος της είναι λίγο – πολύ γνωστός: πρόκειται για τον πρόεδρο Προκόπη (Παυλόπουλο) που ανέκτησε έναν δίαυλο με τη γαλλική κυβέρνηση και τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, από τον οποίο ζήτησε στήριξη, υπό την προϋπόθεση της «κωλοτούμπας».

Υπάρχει όμως και ο άγνωστος ρόλος που διαδραμάτισε στην προσπάθεια ο πρώην υπουργός Χάρης Παμπούκης, από τον οποίο ο Παυλόπουλος ζήτησε να τον φέρει σε επαφή με ένα σημαντικό πρόσωπο της γαλλικής διανόησης, τον Ζακ Αταλί. Ο Αταλί, ο οποίος είναι οικονομολόγος και τραπεζίτης, είχε διατελέσει σύμβουλος του Μιτεράν και συνδέεται με τον Παμπούκη με προσωπική φιλία. Τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα Παμπούκη – Αταλί, εκείνες τις κρίσιμες ώρες, προλείαναν το έδαφος, ώστε με τη μεσολάβηση του τελευταίου να καμφθεί ο (θυμωμένος από το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμά του) Ολάντ και να δεχτεί το αίτημα του Παυλόπουλου να μεσολαβήσει στους εξαγριωμένους (επίσης λόγω του δημοψηφίσματος) Μέρκελ και Σόιμπλε. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε λίγο – πολύ. Ξεκίνησε η διαπραγμάτευση σε λίγες ημέρες, που οδήγησε στο τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, το οποίο δέσμευσε τη χώρα ως το τέλος του αιώνα.

Θανάση (για να επανέλθω στην αρχή), έχεις ακόμη την ίδια άποψη για το αν πρέπει να ασχολούμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα έργα και τις ημέρες του;

Συνέντευξη

Ο δημοσιογράφος μπορεί να επιλέγει τα θέματά του όπως εκείνος κρίνει. Με γνώμονα πάντοτε ότι αυτό που επιλέγει ενδιαφέρει το αναγνωστικό κοινό, τους τηλεθεατές ή τους ακροατές μιας εκπομπής. Οι πάνω από αυτόν, αρχισυντάκτες, διευθυντές, ακόμη και η διοίκηση του Μέσου, κρίνουν, εκτιμούν, αποτιμούν και εν τέλει υιοθετούν ή απορρίπτουν την πρόταση. Υπό την έννοια αυτή, διερωτώμαι πραγματικά, ποιος ο λόγος της συνέντευξης στην κρατική τηλεόραση των γιων του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, Παύλου και Νικόλαου; Υπήρχε στην περίπτωσή τους δημοσιογραφικό ενδιαφέρον; Και ποιο ακριβώς ήταν αυτό; Γιατί εγώ διάβασα τη συνέντευξη (δεν την είδα ζωντανά) και το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι τα παλικάρια αποδύθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια να αποκαθάρουν τον πατέρα τους από όσα διέπραξε εις βάρος της χώρας. Από το βασιλικό πραξικόπημα εις βάρος του εκλεγμένου πρωθυπουργού Γεώργιου Παπανδρέου ως τη νομιμοποίηση της χούντας το 1967. Τόσο απλά, τόσο ωραία. Αν τώρα υποψιαστεί κανείς ότι ήταν μια πρώτη απόπειρα αγιογραφίας του Γλύξμπουργκ, και μάλιστα διά μέσου της ΕΡΤ, νομίζω ότι πρέπει να καταχωριστεί στους καχύποπτους… Μία ερώτηση μόνο: γνώριζε κανείς από τους διοικούντες την ΕΡΤ για την εκπομπή;