Διαιτητής

Αντε, να γελάσει λίγο το χειλάκι μας, είπε κάποιος δίπλα μου βλέποντας στην τηλεόραση τους «αντισυστημικούς» να προσέρχονται στη Βουλή. Αυτή είναι η καλή εκδοχή. Η κακή εκδοχή είναι να ξανακούσουμε εκείνη την αγωνιώδη κραυγή «Φρουρά! Φρουρά!» προκειμένου να απομακρυνθεί βουλευτής που χαρακτήριζε άλλους βουλευτές «ανθέλληνες», «λαμόγια» και «προδότες». ‘Η, έστω, να ξαναζήσουμε τα εφιαλτικά σόου που έδινε η πρώην πρόεδρος, και νυν αρχηγός κόμματος, μαζί με τα αντίστοιχα κοινοβουλευτικά ξενύχτια.

Το τι από τα δύο θα συμβεί θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον άνθρωπο που ορκίζεται σήμερα Πρόεδρος της Βουλής. Ο Κώστας Τασούλας δεν θα έχει εύκολο έργο. Κι αυτό, επειδή τα επόμενα χρόνια δεν θα κληθεί να αντιμετωπίσει απλώς τον ιδεολογικό φανατισμό, όπως συνέβη την προηγούμενη τετραετία. Θα έχει απέναντί του επαγγελματίες πολιτικούς που θέλουν να πάρουν εκδίκηση, ερασιτέχνες πολιτικούς που κινούνται στον παρεκκλησιαστικό χώρο και αντιπροσώπους καταδικασμένων για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση τους οποίους θέλουν να  ηρωοποιήσουν.

Τρία όπλα έχει στα χέρια του. Το ένα είναι το χιούμορ του, που κινείται στα όρια της λεπτής, ή όχι και τόσο λεπτής, ειρωνείας: η ατάκα του «Θα έχουμε και μετάφραση, μην ανησυχείτε», που πέταξε τον περασμένο Ιανουάριο στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ όταν ο Γιώργος Γεραπετρίτης απήγγελλε Λυσία, ήταν τόσο εικονοκλαστική, που φρόντισε να τη διαγράψει κι από τα πρακτικά. Από έλλειψη υλικού πάντως δεν θα κινδυνεύσει: η αμφίεση πολλών βουλευτών κατά τη χθεσινή τους προσέλευση αποτελεί από μόνη της ξεχωριστό κεφάλαιο.

Το δεύτερο όπλο είναι η ευρυμάθειά του, που λειτουργεί είτε διδακτικά είτε διορθωτικά: όταν ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας του έλεγε πως στα δημοκρατικά πολιτεύματα ο μόνος που χτυπά την πόρτα τα ξημερώματα είναι ο γαλατάς, πετάχτηκε, βουλευτής ακόμη, και του είπε, «ήταν πατέρας σας ο Τσώρτσιλ;». Φαντάζεστε λοιπόν τι έχει να γίνει όταν αρχίσουν τα πομπώδη και οι πρώην θεολόγοι.

Και το τρίτο όπλο είναι, φυσικά, ο κανονισμός της Βουλής. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι υπάρχουν διατάξεις που πρέπει να αλλάξουν: τα προνόμια που διαθέτουν οι πρώην πρόεδροι της Βουλής δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται για υπονόμευση του κοινοβουλευτικού έργου. Και διατάξεις που πρέπει να τηρούνται απ’ όλους: όταν ο ομιλών υπερβαίνει τον χρόνο που προβλέπεται θα πρέπει να διακόπτεται, είτε είναι ένας ταραχοποιός που υποδύεται τον βουλευτή είτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Ο Τασούλας θα πρέπει λοιπόν να ξεχάσει την κομματική του ιδιότητα και να στραφεί περισσότερο προς τον ρόλο του διαιτητή στο αγαπημένο του άθλημα, το ποδόσφαιρο, έστω κι αν κινδυνεύει να του λένε, όπως έκανε κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας, ότι σφυρίζει φάουλ όταν η ομάδα πάει να αναπτυχθεί.

Συνηθίζεται, άλλωστε, στην Ελλάδα όταν μια ομάδα χάνει να τα βάζει με τον διαιτητή.