Το στραπάτσο ενός ασύστολου

«Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα». Ετσι έτρεξε μπροστά μου η ζωή μου όλη τα τελευταία δέκα χρόνια και μ’ αυτούς ακριβώς τους στίχους του Ελύτη ξεπροβόδισα τον Τσίπρα, προχθές. Γιατί είμαστε κάμποσοι εμείς που δεν

το ΄χουμε και πολύ με τις εκδηλώσεις χαράς, κι είναι μεγάλο το κρίμα, μια φορά στα εκατό χρόνια που μας συμβαίνει, να την αφήνουμε να πηγαίνει χαμένη. Πόσο πια να θεραπευτεί ο άνθρωπος με εξουθένωση από την εξουθένωση; Ας δοκιμάσουμε, έτσι για αλλαγή και κάτι απαγορευμένο, που να πάρει. Λίγο ενθουσιασμό, για παράδειγμα. Λίγη ανακούφιση, λίγη εμπιστοσύνη, λίγο σιχτίρι κι ένα πελώριο ουφ. Μήπως ήταν λάθος μας τόσο καιρό που αναμετριόμαστε με την κενότητα, κορόιδα σαν τις Δαναΐδες;  Το τρύπιο βαρέλι είναι νόμος σαδιστικός και πανάρχαιος που βασανίζει πολλούς ανθρώπους εκτός κι αν γίνουν πάρα πολλοί, δουν ότι σκεύος είναι τελικά για τα μπάζα και αποφασίσουν όλοι μαζί να το κάνουν κομμάτια και να το πετάξουν σαπέρα, όπως λέμε και στην Καλαμάτα σε τέτοιες περιπτώσεις. Χους ην κ.λπ. κ.λπ. Εχω κι άλλα βιβλικά να σας πω για το στραπάτσο ενός ασύστολου, ελπίζω να το βιώσει για τα καλά αυτό το στάδιο και να μην το κάνει πάλι επιτραπέζιο τακτικισμού: τρίλιζα, monopoly, φιδάκι, Jenga, Uno, ντάμα, ναυμαχία, γκρινιάρης.

Το τραπεζάκι μου είναι πια μικρό. Δεν χωράει καλά καλά ούτε μια κόλλα Α4. Το πριόνιζα μόνη μου κάθε φορά που ελέω Τσίπρα, έχανα κι από έναν φίλο. Να βλέπω καθημερινά την απώλεια, το στένεμα, τις σκλήθρες, τον ακρωτηριασμό των εξιδανικεύσεων. Δεν ξέρω αν θέλω να συγκολλήσω κάτι από όλο αυτό το σκόρπιο παζλ. Προτιμώ να περπατώ πάνω στα κοφτερά λεπίδια του κάθε πρωί που παίρνω τον καφέ μου και να σπάω το κεφάλι μου ποιος τα σκόρπισε στο πάτωμα. Ο Τσίπρας, οι ίδιοι, ή μήπως το ψυχικό τους πάτερν που ήταν ίδιο με του Τσίπρα; Κοντοστέκομαι λίγο κι ύστερα πιάνω το χέρι του ποιητή «το παμπάλαιο χώμα πατώντας. Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους».