Η θωράκιση {LF}του Κοινοβουλίου

Τα εκρηκτικά αποτελέσματα των εκλογών σχετικά με τις επιδόσεις του κόμματος των «Σπαρτιατών» εγείρουν ζητήματα για το πολιτικό μας σύστημα. Η δημοκρατία μας πρέπει να ανταποκριθεί με νηφαλιότητα, αλλά και αποφασιστικότητα.

Καταρχάς, δεν δικαιολογείται μεμψιμοιρία. Οι νομοθετικές παρεμβάσεις σχετικά με πολιτικά κόμματα των οποίων η ηγεσία έχει καταδικαστεί για σοβαρά αδικήματα με πολιτειακή απαξία, ήταν εύστοχες. Ηταν, σε γενικές γραμμές, αυτό που μπορούσε να επιτευχθεί δίχως να θίγονται οι αρχές της ελεύθερης δημοκρατίας και οι ισχύουσες συνταγματικές προβλέψεις. Το γεγονός ότι δεν ανάσχεσαν το κόμμα των «Σπαρτιατών» οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι, κατά την ανακήρυξή του, δεν υπήρξαν στοιχεία που να δικαιολογούσαν τον αποκλεισμό του. Περαιτέρω, διαφωνώ με όσους θεωρούν ότι αυτές οι παρεμβάσεις υποδαύλισαν την αντισυστημική ψήφο. Οσοι ψήφισαν κόμματα αντισυστημικά είχαν πλήρη επίγνωση τι ψηφίζουν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και δεν έχουμε κανένα λόγο να τελούμε σε συλλογική αυταπάτη.

Πώς αμύνεται η δημοκρατία; Ως προς το συγκεκριμένο κόμμα, αν υποβληθούν τεκμηριωμένες ενστάσεις στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, θα εξεταστεί ποια  είναι η πραγματική ηγεσία του. Αν πραγματική ηγεσία ασκούν (π.χ. ελέγχοντας ικανό μέρος από τους βουλευτές του κόμματος) καταδικασμένα για εγκληματική οργάνωση πρόσωπα, το Δικαστήριο καλείται να ακυρώσει την εκλογή των βουλευτών. Τότε, οι αδιάθετες έδρες, κατά τη γνώμη μου, θα ανακατανεμηθούν στα υπόλοιπα κόμματα που εκλέγουν βουλευτές. Κάθε άλλη λύση νοθεύει τη λαϊκή κυριαρχία, όπως αυτή εκδηλώθηκε στις εκλογές. Βεβαίως, για να γίνει αυτό, τα αποδεικτικά στοιχεία πρέπει να είναι καθαρά. Για αυτό και είναι απολύτως κατανοητή η εφεκτική στάση που τηρούν προς ώρας τα πολιτικά κόμματα. Ομως, αν τελικώς υποβληθούν ενστάσεις, τα δεδομένα θα έχουν ξεκαθαρίσει έως τη διεξαγωγή της δίκης.

Σε κάθε περίπτωση, το κρίσιμο ζήτημα είναι η θωράκιση του Κοινοβουλίου έναντι όσων επιθυμούν να περιγελάσουν τους αντιπροσωπευτικούς μας θεσμούς. Η Βουλή δεν είναι ρινγκ πυγμαχίας αντισυστημικών δυνάμεων. Παρέχει βεβαίως δυνατότητα εκτόνωσης στους ηττημένους. Πρωτίστως όμως είναι τόπος διαβούλευσης και αποτελεσματικού ελέγχου των κυβερνώντων. Ωστε εκείνοι να υφίστανται την επίδραση του υγιούς πολιτικού ανταγωνισμού. Οσοι συμβιβάζονται με την απαξίωση, θέλουν οι εξουσίες να είναι ανέλεγκτες – για να δικαιολογούν τη διαλυτική τους παρουσία.

Πρώτο βήμα θα είναι η εκλογή των αντιπροέδρων την προσεχή Τρίτη. Κατά παράδοση, εκλέγονται από όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες. Αυτή η παράδοση δεν τηρείται όταν συντρέχουν εξαιρετικές συνθήκες. Οπως συνέβη στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής. Επόμενο βήμα η συλλογική εξέταση όρων διασφάλισης της ελεύθερης και δημοκρατικής λειτουργίας του Σώματος. Είναι ζήτημα που μας αφορά όλους – ιδίως σήμερα, σε συνθήκες απορρύθμισης της αντιπολίτευσης.

Ο Νίκος Παπασπύρου, διδάκτωρ Νομικών του Χάρβαρντ, είναι αναπλ. καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών.