Ή ταν, ή επί trash

Γράφει ο άλλος στο FB (και το πιστεύει) ότι ο Μητσοτάκης σε λίγο θα ανοίξει τα Γιούρα και τη Μακρόνησο και θα τους στείλει εξορία. Δεν μας λέει όμως ότι η Μύκονος έχει ανοίξει ήδη πιο πριν και μας περιμένει – αν όχι εμάς, πάντως πολύ κόσμο απ’ όλο τον πλανήτη. Ηδη έχουνε καταφθάσει μέχρι και ταξιαρχίες πλούσιων διεθνιστών για μια βουτιά στην Ψαρού.  Και αργότερα θα πάνε εκεί και αρκετοί νέοι, μετά τις 16 Ιουλίου, αφού τελειώσει η  αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση στο Νεστόριο Καστοριάς όπου θα διδαχτούν την κορύφωση της ταξικής πάλης στον Γράμμο-Βίτσι και την «πλέρια δημοκρατία».

Κι αυτά, φίλε, εν έτει 2023, στην ψηφιακή εποχή, κι ενώ κάθε βδομάδα βγαίνει καινούργιο Smart. Και μετά μου λες για τους αναδρομικούς Λακεδαιμόνιους, τους χριστιανοταλιμπάν και τους κατηχητικατζήδες ή όπως έγραφε και ο Μάριος Χάκκας:

– Λακέ!

– Των Λακεδαιμονίων!

– Δαίμονα!

Απειλή μιας γραφικής Ακροδεξιάς απ’ τη μία, Νεστόριο και Γράμμος Βίτσι απ’ την άλλη, και στη μέση η μάλλον καθυστερημένη παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Αραγε τώρα θα σκορπίσουν οι συνιστώσες – οι περισσότεροι ήθελαν να παραμείνει, παρ’ όλα αυτά, τον περίμεναν στην φωλεά όπως αι νεαραί χελιδόνες την μητέρα των. Σώσε μας. Ιμάτιον έχεις, αρχηγός ημών πάλι γενού. Κι άκουγες ακατανόητες δικαιολογίες και νηπιώδεις αναλύσεις πάντοτε αντιφατικές και κατά περίπτωση: την μια κύριο ρόλο παίζανε τα πρόσωπα (όταν βολεύει) και την άλλη οι συλλογικές διαδικασίες. Την μια υπήρχε μόνο ο ηγέτης και την άλλη, αίφνης, μόνο τα όργανα. Την μια φταίει μόνο ο αρχηγός (γι’ αυτό πολεμούσαν λυσσαλέα τον Μητσοτάκη ως πρόσωπο) και την άλλη δεν φταίει το πρόσωπο εφόσον επρόκειτο για τον Τσίπρα. Τα είχαμε δει όλα και τον Χριστό ενωμοτάρχη. Φαινότανε πως θεραπεία δεν θα υπάρξει, ούτε εμβόλιο – καμιά βατσίνα. (Ευτυχώς ο Τσίπρας κατάλαβε πως έτσι τα πράγματα δεν προχωρούσαν προς πουθενά).

Και θα μπορούσε να μιλήσει κανείς, αν δεν ήταν δεόντως επιεικής, για κάποιας μορφής  ενδιάμεση αναξιοπρέπεια σε όλη αυτή τη συγκυρία. Ποιανού το σπίτι καίγεται, ποιανού μαντρί καπνίζει. Βασική έγνοια φαινότανε να παραμένει το πώς θα σωθούν τα προνόμια και οι αυταπάτες. Μια ζωή ζητούσαν νυχθημερόν, ακατάπαυτα, λυσσαλέα, επίμονα και για οτιδήποτε, ευθύνες από τους άλλους, αλλά όταν ήρθε η ώρα της ήττας σε βαθμό διασυρμού, τότε αρχίσανε οι δικαιολογίες, η στρέβλωση, ο λυρισμός του όπλου παρά πόδα, η δήθεν συλλογικότητα και τα γνωστά ρεφρέν.

Ευτυχώς – τουλάχιστον για τον ίδιο – ο Τσίπρας αντιλήφθηκε πως δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Ηδη, από αμηχανία, είχε αρχίσει να ξαναπαίζεται το χιλιοπαιγμένο έργο της ακροδεξιάς απειλής, που είναι κατά βάση άλλα λόγια βρε παιδιά: να, που επιτέλους βρήκαμε πάλι μια μαύρη γάτα για να κυνηγούμε μέσα στο δωμάτιο, να μας δώσει υπόσταση εξ αντιθέτου, διά του ετεροκαθορισμού. Διότι, αφού δεν μπορούμε να πολεμήσουμε την περίπλοκη ψηφιακή εποχή, καθότι δεν την καταλαβαίνουμε, κάνουμε κι εμείς, με μια άλλη έννοια, επιστροφή στον Γράμμο Βίτσι, που είναι δοκιμασμένο και ηρωικό σενάριο. Φαιδρή, ή όχι η Ακροδεξιά των Χριστιανόπληκτων και των ντεμέκ Λακεδαιμονίων, πάντως τη δουλειά της την κάνει, πάλι, ως πρόσχημα.

Πριν ήταν ακροδεξιός ο Μητσοτάκης, τώρα, ξαφνικά, βρέθηκαν άλλοι πελάτες να υποδυθούν το σκιάχτρο. Είναι κι αυτό μια ανανέωση. Μάλλον θα την εγκρίνουν και τα συλλογικά όργανα. Ή ταν, ή επί trash.

Μέχρι και μέλανα ζωμό θα πιούμε, με ολίγη σαντιγί. (Συνταγή Σκαρμούτσου). Εδώ ο Ζαχαριάδης έχασε κοτζάμ εμφύλιο το 1949, καταστράφηκε η χώρα, και συνέχισε να είναι αρχηγός για άλλα έξι-εφτά χρόνια, ως το 1955-56 – κι αν δεν πέθαινε ο Στάλιν το 1953, ο Ζαχαριάδης θα συνέχιζε το ίδιο βιολί, αμέριμνος, διά βίου. Αρα και ο Αλέξης θα μπορούσε να έχει κι αυτός αβάντσο άλλη μιαν επταετία – κάτι που υποστήριζαν ουκ ολίγοι δικοί του. Νέος άνθρωπος είναι ακόμα. Ολο το μέλλον ήταν μπροστά του, έστω και με το κόμμα ως υπηρεσιακή αντιπολίτευση. (Νέος όρος). Στην Ιαπωνία κάποιος με πέντε συνεχείς ήττες, πόσα χαρακίρια θα είχε κάνει; Βέβαια, θα πεις, άλλο Κιότο και άλλο Κιάτο. Εμείς, εδώ, είμαστε, συχνά, μεγαλοπρεπείς άνθρωποι. Με κατανόηση. Είτε βρέξ’ είτε φσύξ’, πάντα πάει μια μπίρα Φιξ. Μπορούσανε να ζητούν την παραίτηση του πρωθυπουργού, ή κάποιου υπουργού για το παραμικρό, αλλά για τη σαρωτική ήττα δεν έτρεχε τίποτα. Ευτυχώς, όμως, ο Τσίπρας κατάλαβε πως το οξυγόνο τελείωσε. Βέβαια στη ΝΔ παρακαλούσαν να παραμείνει αρχηγός, τους συνέφερε, ωστόσο, ό,τι και να ειπωθεί, όσοι ξέρουν ολίγη αρχαία τραγωδία, καταλαβαίνουν πως τίποτε, ποτέ, δεν προχωράει αν δεν έρθει η πραγματική, οδυνηρή κάθαρση.

Αν και σε κάποιους συνέβαινε αυτό που λέει κι ο Ντίνος: Ούτε να πεθάνω θέλω, ούτε και να γιατρευτώ. Θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου. Με την παραίτηση ο Τσίπρας διέσωσε, τελευταία στιγμή, έστω, και με μια έννοια, τον εαυτό του. Ενώ άλλοι πάνε ακόμα να κρατηθούν από τα Νεστόρια, κι άλλοι γράφουν στο FB πως ο Μητσοτάκης θα τους στείλει εντός ολίγου στη Μακρόνησο. Κατανοητό. Αφού υπάρχει αναδουλειά, όλα τα παλιά διλήμματα και οι μούμιες θα επανέρχονται: ή ταν, ή επί trash.