Σε λένε Αλέξη

Δυστυχώς εγώ δεν έχω επαφή μαζί του, γι’ αυτό και απευθύνομαι δημοσίως σε όσους μιλούν μαζί του. Ο Κώστας Ζαχαριάδης του ΣΥΡΙΖΑ πώς είναι; Θέλω να πω, είναι καλύτερα το παιδί; Γιατί τον είχα αφήσει εκείνο το βράδυ, που ο Αλέξης ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει την παραμονή του στην ηγεσία, να ωρύεται ότι ο Τσίπρας είναι «τεράστιος πολιτικός γίγαντας» και ότι «έχει μέταλλο» (γουατέβερ δατ μινς, σύντροφε…). Εκτοτε, τι απέγινε ο Κώστας; Ξεκουράζεται, όπως λέμε, κάπου καλά; Σε ένα μέρος που τον φροντίζουν σωστά και έχει τις ανέσεις που χρειάζονται για να αναλάβει τις δυνάμεις του; Το ελπίζω, γιατί όσο τεράστιος και αν είναι ο Αλέξης Τσίπρας, χρειάζεται και ικανούς συνεργάτες.

Εκεί που ξεκουράζεται τώρα ο Κώστας, αναρωτιέμαι εγώ, μήπως μένει και η κυρία Μεγαλοοικονόμου; (Πάντα μας λείπει, πάντα τη νοσταλγούμε…) Η περίφημη εκείνη μεταγραφή του Αλέξη από τον Λεβέντη, αν θυμάστε, η οποία είχε σκαρώσει για τον brόεδρο το στιχούργημα «Σε λένε Αλέξη και είσαι ηγέτης / Η κάθε σου λέξη ομόνοια, καταπέλτης», που επρόκειτο μάλιστα να γίνει τραγούδι, αλλά έμεινε ημιτελές. Πώς το θυμήθηκα; Να σας πω, αν μένουν κοντά, θα μπορούσαν να συνεργαστούν για την ολοκλήρωση του έργου και, γιατί όχι, να του δώσουν τη μορφή αληθινού έπους.

ΕΚΔΟΧΕΣ ΘΡΗΝΩΝ
Ο θρήνος κάπως πρέπει να εκτονωθεί, δεν γίνεται να τον κουβαλάς μέσα σου. Από την άλλη, όμως, δεν γίνεται να ουρλιάζεις «ωιμέ τι πάθαμε!» και να τραβάς τα μαλλιά σου. Χρειάζεται ένας εύσχημος τρόπος για να εκτονώσεις τον καημό και μέχρι στιγμής έχω εντοπίσει δύο τέτοιους, που εκφράζονται κυρίως από τους ισαποστάκηδες της ακινησίας. Ο ένας είναι η ανησυχία για την οκτακομματική, «γραφική» Βουλή, εξαιτίας των πολλών, μικρών και ακραίων κομμάτων. (Βλέπετε, η περίφημη εκείνη «απλή και άδολη», για την οποία μιλούσε ο κυρ Φώτης Κουβέλης, στην πράξη μας βγήκε και «γραφική»…) Ο δεύτερος είναι η ανησυχία, λόγω της απουσίας ισχυρού κόμματος της αντιπολίτευσης. Πώς θα πιέζεται η κυβέρνηση, όταν πηγαίνει να κάνει κάτι που δεν μας αρέσει;

Αυτός ο θρήνος εκφράζεται κυρίως από σοφούς ανθρώπους, οι οποίοι μας έλεγαν προεκλογικά ότι το ζητούμενο των εκλογών της 21ης Μαΐου δεν ήταν ποιοι θα κυβερνήσουν, αλλά τι είδους κυβέρνηση θα έχουμε και, επίσης ότι η αυτοδυναμία είναι μπανάλ, γιατί η μόδα στην Ευρώπη είναι οι συνεργασίες. Είναι εκείνοι που εκπροσωπούν τα διάφορα, μικρά και μεγάλα, συμφέροντα της στασιμότητας, όλοι εκείνοι που απειλούνται από τις μεταρρυθμίσεις. Νομίζω ότι, από την πλευρά των συμφερόντων τους, καλώς ανησυχούν. Η ευκαιρία της δεύτερης κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη να προωθήσει μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν την Ελλάδα είναι ιστορική. Ο Μητσοτάκης ξέρει Ιστορία και αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ευκαιρίας. Συνεπώς, οι οπαδοί της στασιμότητας καλώς ανησυχούν…

ΠΟΡΤΑ
«Περίμενε και θα δεις τι θα ακολουθήσει», μου έλεγαν γελώντας προκαταβολικά φίλοι που γνωρίζουν τα αθλητικά, όταν ο brόεδρος έσπευσε να ανακοινώσει (και μάλιστα στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος) ότι ο καλαθοσφαιριστής Νίκος Παππάς θα ήταν ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στον Δήμο Αθηναίων.

Οι γνώστες του αθλητικού χώρου προέβλεπαν ότι η συγκεκριμένη επιλογή ήταν μια επιπολαιότητα του Αλέξη Τσίπρα, την οποία θα πλήρωνε ακριβά. Και επιβεβαιώθηκαν χθες, όταν ο Ν. Παππάς αρνήθηκε την τιμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, είπε, «είναι ένα κόμμα που ουδέποτε είχα καμία αλληλεπίδραση στο παρελθόν». Εκτός του ότι δεν είχε «καμία αλληλεπίδραση στο παρελθόν», που είναι από μόνο του επαρκής λόγος, πρόσθεσε επίσης ότι «διάφορες κινήσεις» του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον εξέφραζαν απόλυτα. Το χαρακτηριστικότερο όλων, κατά τη γνώμη μου, ήταν ότι ο διακεκριμένος αθλητής δεν ευχαρίστησε εκείνους που του έκαναν την προσφορά, αλλά εξέφρασε την εκτίμησή του για την ορθή  επιλογή τους: «Εκτιμώ ότι είδαν σε εμένα ένα πρόσωπο που μπορεί να κάνει καλύτερη αυτή την πόλη», είπε. Και το εννοούσε, δεν ήταν αυτοσαρκασμός…

ΔΙΑΝΑ!
Τον κοροϊδεύαμε για τις συνήθως ατυχείς προβλέψεις του, αλλά τη μία φορά που έπεσε μέσα οφείλουμε να την επισημάνουμε και να τον επαινέσουμε. Από τον περασμένο Φεβρουάριο ήδη, ο Ευάγγελος Αντώναρος είχε αποφανθεί μέσω του Μαντείου Τουίτερ ότι «αν γίνουν εκλογές μέχρι τον Ιούνιο […] το κόμμα τους θα βλέπει το 25% από μακριά και με κυάλια». Πόσο δίκιο είχε, αλλά και πόσο νωρίς έκανε την εύστοχη πρόβλεψη! Το γεγονός ότι η πρόβλεψη του αφορούσε τη ΝΔ, ενώ επαληθεύτηκε στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μειώνει καθόλου την αξία της…