Υποδειγματική αυτοκυριαρχία {CR}

Δεν περίμενα, το ομολογώ, τέτοια αυτοκυριαρχία εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής. Δεδομένου ότι έλαβε 0,39% περισσότερο από τις εκλογές της 21ης Μαΐου (δηλαδή, αναγεννήθηκε, ας μην κοροϊδευόμαστε), οι πανηγυρισμοί και τα νταούλια στη Χαριλάου Τρικούπη θα έπρεπε να κρατήσουν μέχρι το μεσημέρι της επομένης, όπως σε κρητικό γάμο. Αντιθέτως, είδαμε σοβαρότητα, σύνεση και αυτοσυγκράτηση. Δεν είναι περίεργο, όταν μέσα σε έναν μήνα έχεις αυξήσει τα ποσοστά του κόμματός σου κατά 0,39%; (Για ρώτα και τον Αλέξη να σου πει…)

Δύο ερμηνείες του φαινομένου έχω, εσείς διαλέγετε εκείνη που σας ταιριάζει. Η πρώτη είναι ότι έλαβαν υπόψη τη δυσαρέσκεια του ΣΥΡΙΖΑ (και ειδικά της κυρίας Πόπης) για τους πανηγυρισμούς της 21ης Μαΐου και συμμορφώθηκαν με αυτό που προέχει τώρα, δηλαδή τον θρήνο της Αριστεράς, για να το πω με βαρουφάκειο λυρισμό. Η δεύτερη, την οποία και θεωρώ πιθανότερη προσωπικά, είναι ότι ο Νικόλας ο Ανδρουλάκης τούς έτριξε τα δόντια, μη τυχόν και πάρουν τα μυαλά τους αέρα από το 0,39%.

Μία ακόμη επιτυχία που σημείωσε το ΠΑΣΟΚ – ποιοτικού χαρακτήρα αυτή, δεν αφορά ποσοστά – είναι ότι το Κίνημα ανεδείχθη στο προσφιλές κόμμα της ελληνικής επαρχίας, καθώς στα μεγάλα αστικά κέντρα δεν φαίνεται, εκ του αποτελέσματος, να έχει την πέραση που είχε κάποτε. Να λοιπόν ένας επιπλέον λόγος, για τον οποίο την περασμένη Κυριακή θα είχαν θέση ειδικά τα νταούλια στη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά η σοβαρότητα υπερίσχυσε. Προπαντός μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα!

ΓΕΡΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Επικοινώνησε μαζί μου φίλος (γέροντας της άλλης Ορθοδοξίας, από την οποία ευτυχώς γλιτώσαμε…) και, αφού μου τα έψαλλε για την αμάθειά μου, μου εξήγησε γιατί η σχετική ικανοποίηση ή, αν προτιμάτε, η συγκρατημένη απογοήτευση του Αλέξη Τσίπρα είναι μια αναμενόμενη και φυσιολογική αντίδραση. Διότι, στις εκλογές του 1981, μου είπε, το κεντρικό σύνθημα του ΚΚΕ ήταν ο στόχος του 17%. Είχαν βγάλει μάλιστα και στιχάκια σχετικώς, στο ύφος της εποχής, π.χ. «το λένε τα πουλάκια μες στα ρέματα, 17% δεν είναι ψέματα». Θέλετε κάτι περισσότερο; Ο Αλέξης το πέτυχε! Και με το παραπάνω: 17,8%, για να είμαστε ακριβείς. Το ξέρω, το ξέρω, μην κουράζεστε. Εχουν περάσει 42 χρόνια από τότε, αλήθεια είναι. Αυτό όμως μειώνει κατά τι την αξία του επιτεύγματος του Αλέξη, νοουμένου ασφαλώς μέσα στη σχετικότητα του χρόνου; Πείτε μου οι εξυπνάκηδες.

Εφόσον ισχύει αυτό, εξυπακούεται ότι ο Αλέξης μας ζει κάπου εκεί στο 1981. Στην εποχή που βρίσκεται τώρα, δηλαδή, το Τείχος του Βερολίνου δεν έχει πέσει ακόμη, ούτε και φαντάζεται κανείς ότι κάτι τέτοιο πρόκειται να συμβεί, ο πόλεμος της Ρωσίας στο Αφγανιστάν έχει μόλις αρχίσει, ο Ρέιγκαν είναι μεγάλος (69 ετών), φρέσκος στο αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ και στην Ευρώπη δεν τον παίρνουν και πολύ στα σοβαρά, καταλαβαίνετε, δεν χρειάζονται περισσότερα. Ολοι έχουμε δει την υπέροχη ταινία «Good Bye Lenin!» του 2003 και καταλαβαίνουμε πόσο λεπτά και δυσδιάκριτα είναι τα όρια του δράματος από την κωμωδία…

ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΗΜΑΙΟΥΛΕΣ

Ξεκινώ αμυνόμενος, επειδή προεξοφλώ τις ενστάσεις σας ως προς τη σπουδαιότητα του θέματος. Ο ΓΑΠ, λοιπόν, διότι περί αυτού ο λόγος, είναι πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδος και πρώην πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Είναι, δηλαδή, ένα κεφάλαιο (μια παράγραφος, έστω) στην Ιστορία της χώρας και του παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος. Ως εκ τούτου, η ανησυχία για την υγεία του είναι δικαιολογημένη, εφόσον δεν είναι αβάσιμη.

Η δική μου ανησυχία για την κατάσταση του ΓΑΠ δεν είναι αβάσιμη και θέτω στην κρίση σας τα στοιχεία από τα οποία προκύπτει. Πρώτον, πριν από τις εκλογές, ο Γιώργος έκανε την καθιερωμένη δήλωση, φορώντας γυαλιά ηλίου με πράσινους φακούς και χοντρό, πορτοκαλί σκελετό. Θα το καταλάβαινα, αν εκείνη την ώρα δεν βρίσκονταν άλλα εύκαιρα, οπότε φόρεσε της γυναίκας του. Αν είναι τα δικά του, όμως, εδώ έχουμε μια κόκκινη σημαιούλα να ανεμίζει. Επειτα, αφού είχε ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, έκανε την άλλη καθιερωμένη δήλωση, στην οποία μας είπε πάνω – κάτω ότι άλλο είναι οι εκλογές και άλλο η δημοκρατία. «Από αύριο», είπε, «συνεχίσουμε τον αγώνα για τη δημοκρατία». Και αυτό που κάνουμε ψηφίζοντας τι ακριβώς είναι, αναρωτιέσαι. Εδώ, ανεμίζει η δεύτερη κόκκινη σημαιούλα. Ελπίζω να είναι μόνο η κόπωση της μακράς προεκλογικής περιόδου…