Ο νικητής

Ολοι το ήξεραν, με την έννοια ότι όλοι το καταλάβαιναν, πως οι χθεσινές εκλογές θα έδιναν ένα αποτέλεσμα πάνω-κάτω το ίδιο με εκείνο των εκλογών του Μαΐου, όλοι όμως. Εκτός από έναν που έκανε ότι δεν κατάλαβε τι του είχε συμβεί, και προσπαθούσε ο φουκαράς να το ερμηνεύσει σύμφωνα με τα θέλω του, και τα όνειρά του. Κι όλο αντεπιθέσεις για την ανατροπή σήμαινε, αλλά όλο στα λόγια έμενε. Και στους σχεδιασμούς επί χάρτου. Γι’ αυτόν τον φουκαρά, θα μιλήσουμε εν συνεχεία. Επί του παρόντος, θα πρέπει να ασχοληθούμε με τον νικητή. Σύμφωνα με έναν ποδοσφαιρικό όρο, που εισήγαγε, και έκτοτε αναπαράγεται, ένας από τους βετεράνους του Παναθηναϊκού, ο Γιάννης Κυράστας, που δυστυχώς έφυγε νωρίς, «ο πρώτος είναι πρώτος και τα παίρνει όλα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτε».

Ο πρώτος λοιπόν ονομάζεται Κυριάκος Μητσοτάκης του Κωνσταντίνου, και δικαιούται να πανηγυρίζει, με όλους τους δυνατούς τρόπους, για το χθεσινό αποτέλεσμα. Κέρδισε καθαρά, και με διαφορά, μια διπλή εκλογική αναμέτρηση, πέτυχε το ακατόρθωτο, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και σπάνιο διεθνώς, να αυξήσει τα ποσοστά του παρότι πρωθυπουργός, και επιπλέον να αποστομώσει όλους όσοι τον αμφισβητούσαν.

Εντός και εκτός της παράταξής του. Η συνηθέστερη φράση που πρέπει να έφτανε στα αφτιά του όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν «ο Κυριάκος δεν το ‘χει» ή σε μια άλλη παραλλαγή «ο Κυριάκος δεν μπορεί». Απέδειξε ότι και «το ‘χει», και μπορεί. Και το σημαντικό γι’ αυτόν είναι ότι του το αναγνώρισε δύο φορές μέσα σε διάστημα ενός μηνός ο υπέρτατος κριτής όλων των πολιτικών, ο έλληνας ψηφοφόρος.

Δεν έχει επικοινωνιακό χάρισμα, δεν υποδύθηκε το «παιδί του λαού», δεν κατέφυγε στην γκρίζα διαφήμιση και τη δυσφήμηση των αντιπάλων του, δεν κατέφυγε στον λαϊκισμό για να πείσει. Παρουσίασε μια σοβαρή κυβερνητική πρόταση, αναγνώρισε τα λάθη και τις παραλείψεις της πρώτης του θητείας, δεσμεύτηκε ότι θα τα αποφύγει κατά τη δεύτερη, απέφυγε την κινδυνολογία και την καταστροφολογία, και ζήτησε να τον ψηφίσουν. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Ο (μέσος) ψηφοφόρος

Αν η νίκη του Κυριάκου στις εκλογές παίρνει διαστάσεις θριάμβου δεν είναι μόνο γιατί όπως απεδείχθη στην κάλπη, οι κατηγορίες που διατυπώθηκαν σε βάρος του και σε βάρος της κυβέρνησής του, από την αντιπολίτευση, δεν βρήκαν ανταπόκριση στους ψηφοφόρους. Είναι γιατί ηττήθηκε κατά κράτος ο λαϊκισμός, η συκοφαντία, η υπονόμευση κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού, και η απόπειρα να επανέλθει η χώρα σε έναν φαύλο κύκλο κρίσεων. Μετά τα χθεσινά, θα πρέπει να σκεφτεί πολύ η αντιπολίτευση για το αν θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Ο μέσος ψηφοφόρος δεν είναι αυτός που χάνει τον χρόνο του στα social media για να «απολαμβάνει» ή και να μετέχει στον αδυσώπητο πόλεμο των διαδικτυακών, κομματικών συμμοριών, που συντηρούν τα κόμματα.

Ο μέσος ψηφοφόρος, που είναι ο άνθρωπος της εργασίας, γύρισε την πλάτη χθες σε όλα αυτά, ψήφισε σταθερότητα και πάνω απ’ όλα ψήφισε με θετικό πρόσημο. Νομίζω ότι είναι από τις ελάχιστες φορές που ο έλληνας ψηφοφόρος δεν ψήφισε καταδικαστικά, αλλά υπερψήφισε μια κυβέρνηση. Κι αυτή είναι άλλη μια προσωπική επιτυχία του Κυριάκου.

Τι άλλο ήταν η χθεσινή νίκη του; Μια νίκη σε βάρος του σκληρού πυρήνα της Δεξιάς, που ποτέ δεν τον θεώρησε δικό της, αλλά αντίθετα βρισκόταν πάντα απέναντι σε κάθε κρίση που αντιμετώπισε, έτοιμη να υιοθετήσει την επιχειρηματολογία της αντιπολίτευσης. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που η κριτική που δέχθηκε από αυτό το κομμάτι της παράταξής του ήταν πιο σκληρή από εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ. Φαντάζομαι πως η καραμανλική πτέρυγα ας πούμε, χθες το βράδυ δεν θα ένιωθε ιδιαίτερα ευτυχής με το εκλογικό αποτέλεσμα. Πολύ περισσότερο ο θεωρητικός αρχηγός της…

Η παγίδα

Ο Τσόρτσιλ που είχε γνωρίσει ήττες και ήττες στην πολιτική του καριέρα, μέχρι να γίνει «ο πατέρας της Νίκης» (επί των ναζιστών), έλεγε πάντα ότι «η νίκη δεν είναι ποτέ οριστική». Και συμπλήρωνε εμφαντικά ότι «τα προβλήματα της νίκης είναι πιο ευχάριστα από τα προβλήματα της ήττας, αλλά δεν είναι λιγότερο δύσκολα».

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ο Κυριάκος έχει υπ’ όψιν του τα συγκεκριμένα αποφθέγματα του φλεγματικού Ουίνστον Τσόρτσιλ, είμαι όμως σίγουρος ότι καταλαβαίνει πως ο μεγάλος κίνδυνος γι’ αυτόν είναι να παρασυρθεί από τη μέθη που προκαλεί ένας τέτοιος θρίαμβος. Και από το γεγονός ότι απέναντί του, ως αξιωματική αντιπολίτευση θα έχει έναν διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εκ των πραγμάτων θα γίνει έρμαιο της εσωστρέφειας και του πανικού της επιστροφής στην εποχή του Συνασπισμού.

Χρειάζεται ισχυρές αντιστάσεις σε προσωπικό επίπεδο, αποφασιστικότητα, προγραμματισμός και οργάνωση. Αν όπως λέγεται θαυμάζει ή «παραδέχεται» τον Κώστα Σημίτη, ας παραδειγματιστεί από εκείνον. Και επίσης, υποθέτω ότι δεν το ξεχνάει, σε περίπου έναν χρόνο από τώρα, η χώρα θα πάει σε ευρωεκλογές. Από τη στάση του, και την πολιτική του, θα εξαρτηθεί αν θα αναστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ…

Ο ηττημένος

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αχ ο ΣΥΡΙΖΑ. Να πω ότι λυπάμαι, που χθες κατέγραψε άλλη μία τόσο οδυνηρή ήττα; Δεν θα το πω, διότι αν το κάνω, θα θεωρηθεί ότι υποκρίνομαι, και δεν το θέλω. Θα αναφέρω μόνο, ότι και η νέα αυτή ήττα, είναι αποτέλεσμα μιας άθλιας στρατηγικής που ακολούθησε προσωπικά ο αρχηγός του Αλ. Τσίπρας, ο οποίος φυσικά και τη χρεώνεται εξ ολοκλήρου. Συκοφαντικές αναφορές και επιθέσεις στον αντίπαλό του, λαϊκισμός στο έπακρο, υπονόμευση, ελεεινές πρακτικές, και κραυγαλέες απόπειρες εκμετάλλευσης – στις εκλογές του Μαΐου, του δυστυχήματος των Τεμπών, στις χθεσινές του ναυαγίου στην Πύλο. Και ένα πρόγραμμα, το οποίο συμπυκνωνόταν στο παντελώς άκυρο τρίπτυχο «αυξήσεις μισθών – μειώσεις τιμών – ρύθμιση χρεών», σε ελεύθερη απόδοση «πάρε κόσμε, τρελάθηκε τ’ αφεντικό και τα ‘βαλε όλα τσάμπα». Ανερμάτιστος πολιτικός λόγος, καταστροφολογία και κινδυνολογία σε όλα τα επίπεδα, κατάφεραν να διαγράψουν κάθε αρνητική πτυχή του κυβερνητικού έργου, αποδεικνύοντας τελικά ότι ο Αλ. Τσίπρας προσωπικά και η ηγετική του ομάδα αποτέλεσαν τους χρυσούς χορηγούς της επανεκλογής Μητσοτάκη. Ποτέ άλλοτε μια αντιπολίτευση στην Ελλάδα δεν αυτοκαταστράφηκε τόσο θεαματικά – αυτή είναι μια προσωπική «επιτυχία» του Αλ. Τσίπρα. Και δεν υπάρχουν άλλοθι. Κανένα ουσιαστικά. Με κοντόθωρη πολιτική θεώρηση, επαναπαύθηκε στο 31,5% των εκλογών του 2019, διέγραψε από την πολιτική του μνήμη το 23% των ευρωεκλογών εκείνου του χρόνου που έπρεπε να του χτυπήσει καμπανάκια, και πίστεψε ότι το επικοινωνιακό του ταλέντο θα ήταν αρκετό για να «ρίξει» τον Μητσοτάκη. Ξεφούσκωσε, με την ίδια ταχύτητα που κατάφερε να κερδίσει την εξουσία το 2015. Θα γίνει σημείο αναφοράς στην πολιτική ιστορία της χώρας…

Η ευκαιρία

Και κλείνοντας για σήμερα, δεν μπορώ να μην κάνω μια αναφορά στο ΠΑΣΟΚ. Κατάφερε να «τσιμπήσει» κάτι περισσότερο από το 11,5% των εκλογών του Μαΐου, και… ευτυχώς! Η απότομη άνοδος θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση πως θα διαδεχθεί τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κόπο, χωρίς οργάνωση, χωρίς λειτουργικές θέσεις, χωρίς συνολική πρόταση για τη χώρα, προσαρμοσμένη στα πραγματικά δεδομένα. Το αποτέλεσμα, βεβαίως, συμπεριλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ στους νικητές των εκλογών, αλλά από την άλλη αποτελεί και ένα ουσιαστικό μήνυμα για την προσπάθεια που πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα, για την ανασυγκρότηση της παράταξης. Καθώς μεσολαβούν δύο εκλογικές αναμετρήσεις, μία τον Οκτώβριο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές και μία για τις ευρωεκλογές του ’24, είναι μια καλή ευκαιρία να αποδειχθεί ότι το ποσοστό που κερδήθηκε με κόπο στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις δεν ήταν συγκυριακό, αλλά αποτέλεσμα των ζυμώσεων που γίνονται στην εκλογική βάση της Κεντροαριστεράς. Με δυο λόγια, τώρα είναι η ευκαιρία για τον επαναπατρισμό των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που είτε επέλεξαν τη ΝΔ σε αυτές τις εκλογές είτε παρέμειναν εγκλωβισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Στο χέρι του Ν. Ανδρουλάκη είναι να τους φέρει πίσω…