Ενα κόμμα και επτά θορυβοποιοί

Επί τροχάδην. Η ΝΔ διαθέτει κοινοβουλευτική δύναμη που της επιτρέπει να προχωρήσει αυτοδύναμα: με την εμπιστοσύνη μεγάλου ποσοστού της κοινωνίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει τη δυνατότητα να φτιάξει την κυβέρνηση που επιδίωκε προκειμένου να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις. Με προίκα την επενδυτική βαθμίδα, που έρχεται, είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Η αποχή, η επιλογή δηλαδή πολλών από τους πολίτες να δουν χαλαρά τις χθεσινές εκλογές, στέρησε από το πρώτο κόμμα έναν πολύ μεγαλύτερο θρίαμβο. Η οκτακομματική Βουλή, βεβαίως, στερεί από τον πρωθυπουργό τη δυνατότητα να μην υπολογίσει τους εσωκομματικούς συσχετισμούς και μειώνει σε μεγάλο βαθμό τη μεταρρυθμιστική δυνατότητα του κόμματός του. Αλλά έτσι ήρθαν τα πράγματα κι έτσι οφείλει ο Μητσοτάκης να προχωρήσει.

Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ. Η λαϊκιστική Αριστερά απέτυχε να γίνει κάτι άλλο απ’ αυτό που ξέραμε. Οι ωσμώσεις με πασόκους, πρώην νεοδημοκράτες και αρκετούς τυχοδιώκτες δεν δημιούργησαν ευνοϊκές συνθήκες για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κανονικό κόμμα του δημοκρατικού τόξου. Παρέμεινε κόμμα διαμαρτυρίας, συνέχισε να πολιτεύεται με τσιτάτα κατά του νεοφιλελευθερισμού και με φαντασιοκοπήματα κατά των αντιπάλων του, ενώ τις τελευταίες ημέρες αντικατέστησε τη ρητορική της εχθροπάθειας με μελό χιπστερική ηττοπάθεια. Προσωπικά, λυπήθηκα τον Αλέξη Τσίπρα που, στο τέλος, εγκατέλειψε τον ρόλο του Ανδρέα Παπανδρέου για να το παίξει διανοούμενος: στην αρχή εμφανιζόταν μαζί με τον Ζίζεκ και αποθέωνε τη Ναόμι Κάμπελ (εννοώντας τη Ναόμι Κλάιν), λίγο πριν απ’ την τελευταία συντριβή μιλούσε για τον Τερέντιο και τον Πλεχάνοφ! Δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν βλέπω να έχει την πρόθεση να κάτσει στη γωνία για να διαβάσει και κανένα βιβλίο.

Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει τους στενούς ορίζοντες με τους οποίους πολιτεύτηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Επιχείρησε να διεκδικήσει μέρος του εκλογικού σώματος που έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ και απέτυχε. Χωρίς πολιτικό σχέδιο, με έξαλλη αντιδεξιά συνθηματολογία και μια αρχοντοχωριάτικη επίκληση μιας Ευρώπης που ο πρόεδρος του κόμματος και τα στελέχη του δεν μπορούσαν να περιγράψουν, το ΠΑΣΟΚ μένει στην τρίτη θέση ως κόμμα διαμαρτυρίας. Χωρίς έμπειρα στελέχη, χωρίς εκσυγχρονιστές που η σημερινή ηγεσία φαινόταν να μην τους θέλει, το ΠΑΣΟΚ θα κριθεί από την κοινοβουλευτική του επίδοση: αν συνεχίσει να πολιτεύεται με συνθήματα και τηλεοπτικής τεχνοτροπίας κραυγές, αν δεν αποδεχτεί τον ρόλο ενός κόμματος του συνταγματικού τόξου, το μέλλον του θα είναι η εσωστρέφεια και η περιθωριοποίηση.

Τα πολλά κόμματα στον χώρο της Ακροδεξιάς σημαίνουν τη, με διάφορες μορφές, ανασυγκρότηση και διάχυση του αντιμνημονιακού αντισυστημισμού (ουσιαστικά, δηλαδή, της αντίθεσης στη φιλελεύθερη δημοκρατία και στην Ευρώπη). Η ασχετοσύνη και η γραφικότητα θα δεσπόσουν, οι πολίτες θα αναγκαστούν να συνειδητοποιήσουν ακόμα μια φορά τι σημαίνει να στέλνουν στο Κοινοβούλιο διάφορα τυχάρπαστα τέρατα. Βλέπω την προσπάθεια των συριζαίων και του ΠΑΣΟΚ να ρίξουν στον Μητσοτάκη την ευθύνη για την Ακροδεξιά. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι το δικό τους αντισύστημα είναι που τροφοδοτεί τα αντισυστημικά κομματίδια. Σε αυτό το τοπίο, του ενός κόμματος και των επτά θορυβοποιών, το ευτύχημα είναι ότι η ΝΔ μπορεί να κυβερνήσει υλοποιώντας το πρόγραμμά της. Και σε αυτή τη συγκυρία, αυτό τελικά έχει σημασία.

ΣΥΡΙΖΑ: ας αρχίσουν τα όργανα

Η χθεσινοβραδινή δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, εκ πρώτης όψεως, δείχνει ότι ο πρόεδρος μπορεί να έχασε για πέμπτη συναπτή φορά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά τίποτα δεν έμαθε. Γι’ αυτό, χθες, έβρισε ακόμα μια φορά τους ψηφοφόρους, είπε το γνωστό και πολλαπλά αποδοκιμασθέν ποίημα και, προσεκτικά, υποσχέθηκε ότι θα καταφύγει στο κόμμα του για το πολιτικό μέλλον του. Στην ουσία, δηλαδή, παρέπεμψε την εκκρεμότητα της ήττας σε ένα συνέδριο, θα προσπαθήσει να γίνει το φθινόπωρο προκειμένου να έχει προφτάσει να ελέγξει τις εσωκομματικές εξελίξεις.

Ειδυλλιακή εικόνα που βολεύει τον Τσίπρα. Αλλά μια εικόνα που δεν ξέρει τι σημαίνει Αριστερά. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο ίδιος δεν είναι μόνο ο ευπροσήγορος που ανέβασε το κόμμα, είναι και το βαρίδι που το σπρώχνει στην ανυπαρξία. Κι αυτό στην Αριστερά δεν περνάει χωρίς συνέπειες. Δεν μπορώ λοιπόν να καταλάβω πώς θα αποδεχτούν έναν προσωποκεντρικό μηχανισμό οι ηττημένοι της Ομπρέλας, οι αριστεριστές που έγιναν αρνάκια, οι τέως μπανιάδες που επέστρεψαν στο περιθώριο, οι πασόκοι που πόνταραν σε κουτσό άλογο. Στην ήττα, οι αριστεροί διαφωνούν και σκοτώνονται. Είναι ο κανόνας. Θα ηρεμήσουν σήμερα ελπίζοντας σε μια αμφίβολη ανάκαμψη έπειτα από τέσσερα χρόνια; Δεν το πιστεύω. Γι’ αυτό, σύντομα θα αρχίσουν τα όργανα.