Η νιότη ως άλλοθι…

Το έλεγε, προ πολλών ετών, ο Τιμούρ Κετσπάγια. Με αφορμή το πού θα έπαιζε εκείνα τα χρόνια ο πρωτόβγαλτος Κυριάκος Παπαδόπουλος στο Λιμάνι. «Εναν άπειρο δεν τον βάζεις ποτέ στην άμυνα και ειδικά τελευταίο παίκτη. Γιατί αν κάνει το λάθος, μετά είναι γκολ 100%»! Οποια άποψη κι αν διατηρεί κάποιος για τον προπονητή Κετσπάγια, λίγοι διαφωνούν πως κατά κανόνα έχει δίκιο στην τοποθέτησή του αυτή. Αλλωστε, ήταν από τους πρώτους που καθιέρωσαν τον άγουρο Παπαδόπουλο σε θέση αμυντικού χαφ, προκειμένου να «βγει» αγωνιστικά μεν, να μη χρεώνεται η ενδεκάδα τα δικά του σφάλματα, δε.

Ολα τα ανωτέρω ήρθαν στον νου με αφορμή τον Ντίνο Μαυροπάνο και τις τόσες μαζεμένες επιπολαιότητες που έκανε στο ματς της Εθνικής με αντίπαλο τη Γαλλία στο Σεν Ντενί. Ασφαλώς και βαδίζοντας στα 26 του χρόνια ο Μαυροπάνος και με θητεία στη Γερμανία, δεν μπορεί να θεωρηθεί «ακατέργαστος» στο ποδόσφαιρο, όπως ήταν όταν στα 19 του χρόνια έπαιρνε μεταγραφή από τον ΠΑΣ στην  Αγγλία. Αγωνίζεται, βελτιώνεται, μαθαίνει. Και θα μπορούσε να ειπωθεί πως συν τω χρόνω μπορεί να εξελιχθεί σε στυλοβάτη της ελληνικής άμυνας με το μπόι και τον δυναμισμό του. Εκανε λάθη και ας θεωρήσουμε πως η νιότη του Μαυροπάνου είναι ένα είδος άλλοθι για τον ίδιο. Αραγε, ποτέ δεν έχουμε δει άγαρμπο ύψωμα ποδιού αμυντικού απέναντι σε επιθετικό; Μήπως είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος που μπαίνει στην περιοχή προτού καν σουτάρει πέναλτι ο αντίπαλος; Ασχετα αν στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο ρέφερι κάνει τα στραβά μάτια. Και τέλος, προς τι το ξάφνιασμα με το πώς θέλησε να σταματήσει τον επιθετικό στη φάση της (μετέπειτα) αποβολής; Κάπως έτσι δεν πάνε όλοι οι μπακ στον αντίπαλο όταν αυτός βγαίνει τετ-α-τετ; Η κακή βραδιά του έλληνα στόπερ φάνηκε (και) στο πρώτο ημίχρονο, τη στιγμή που χαμήλωσε στα όρια της περιοχής το κεφάλι χωρίς να διώξει και άρχισε μια έφοδος του Εμπαπέ. Εκεί, λες και δεν… πατούσε καλά ο υψηλόσωμος οπισθοφύλακας.

Ας πορευτούμε, συνεπώς, με τον Μαυροπάνο. Αλλά καλό είναι να έχουμε ως σκέψη και το εξής: ένα μείγμα ενθουσιασμού και εμπειρίας στο μετόπισθεν πάντα είναι το ιδεατό. Θα ήταν άδικο να φορτωθεί με όλες τις ευθύνες ο παίκτης. Που άλλωστε δεν θα παίξει στο επόμενο παιχνίδι των προκριματικών και άρα ο Πογέτ θα πρέπει να βρει τον αντικαταστάτη του. Μάλλον θα είναι ευκολότερο για τον κόουτς σε σύγκριση με το να ανακαλύψει κάποιον που να απειλεί την αντίπαλη εστία…