Το ζοφερό μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ{CR}

Σε αυτές τις εκλογές, τέσσερις ημέρες πριν από την Κυριακή, γνωρίζουμε λίγο – πολύ με τι κυβέρνηση θα ξυπνήσουμε τη Δευτέρα. Η αγωνία όλη είναι για την αντιπολίτευση. Δεδομένου μάλιστα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να συρρικνώνεται περισσότερο, η αγωνία για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ μεταμφιέζεται σε ανησυχία για τη λειτουργία του πολιτεύματος: Θα υπάρχει ισχυρός έλεγχος στην κυβέρνηση με επτακομματική Βουλή; Ή μήπως θα υποβαθμιστεί και θα καταντήσει «γραφική», όπως τη χαρακτήρισε ο εμπνευστής της απλής αναλογικής;

Να απαντήσω στην αγωνία τους με μία άλλη ερώτηση: Μήπως υπήρχε ισχυρή αντιπολίτευση κατά την περασμένη τετραετία; Υπήρχε αστεία αντιπολίτευση, της άρνησης, της υστερίας και της ιδεοληψίας. Πόσο εκτιμήθηκε από τους ψηφοφόρους το είδος της αντιπολίτευσης που άσκησε ο ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ του 32% το είδαμε: τον εγκατέλειψε το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του. (Αυτός ο υπολογισμός έγινε με τα δικά μου, τα σύνθετα και ανώτερα Μαθηματικά. Οχι με τα απλά Μαθηματικά της κυρίας Ακρίτα, βάσει των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε το ποσοστό του κατά 3 μονάδες και έφτασε το 35%…)

Η σοβαρότητα δεν εξαρτάται από τη δύναμη, όπως και η ποιότητα δεν εξαρτάται από την ποσότητα. Καταλαβαίνω τον καημό αριστερών και δεξιών (μετέχουν και αυτοί στο πένθος, μη νομίζετε…) με την προοπτική περαιτέρω αποδυνάμωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Και το καταλαβαίνω, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ως σχήμα επέτρεπε την εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων που δεν θέλουν αλλαγές στη δομή της οικονομίας. Αυτή ήταν η αθέατη πλατφόρμα πάνω στην οποία μπορούσαν να συνυπάρχουν οι δύο εκδοχές του λαϊκισμού. Τι να γίνει όμως, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί; Γιατί είναι φανερό ότι δεν μπορεί. Αφότου υποχρεώθηκε στην ιστορική kolotoumba (διεθνής όρος, θυμίζω, ας τον γράφουμε λοιπόν με λατινικά στοιχεία για να συντηρείται…), ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε ακίνητος μπροστά σε όλες τις προκλήσεις που έπρεπε να αντιμετωπίσει για να προχωρήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαν τον Λουί ντε Φινές σ’ εκείνη την ταινία που δίνει γραπτές εξετάσεις για ανθυπασπιστής της Χωροφυλακής. Φτάνει εφοδιασμένος με μολύβια, γόμες, πένες, στυλό, μαρκαδόρους, διαβήτες, χάρακες κ.λπ., αλλά δεν γράφει ούτε γραμμή στην κόλλα. Με τις εσωτερικές αντιφάσεις του δεν ασχολήθηκε περισσότερο από όσο η γάτα με τα κακά της – τα σκεπάζει πάντα επιμελώς με άμμο, ξέρετε. Η διευθέτηση των αντιφάσεων, όμως, θα προϋπέθετε τη σοβαρή αυτοκριτική και την ανάλυση του 2019. Δεν το έκαναν. Δεν έκαναν ούτε σοβαρή αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αστείρευτη πηγή κλάψας, εχθροπάθειας και μιζέριας. Επομένως, τι μπορεί να κάνει τους ανησυχούντες για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ να ελπίζουν ότι το κόμμα αυτό μπορεί να σοβαρευτεί;

Δεν μπορούν και είναι άσκοπο να το συζητάμε. Τελευταία, όμως, αρχίζει να κερδίζει έδαφος η ιδέα ότι μπορεί και να μη θέλουν κιόλας! Πώς εξηγείται διαφορετικά η σωρεία γκαφών των τελευταίων ημερών; Πόσο αγαθός μπορεί να είναι, λ.χ., ο Γιάννης Μουζάλας, όταν συγκρίνει το τείχος του Βερολίνου με το τείχος του Εβρου, ώστε να μην καταλαβαίνει ότι διώχνει κόσμο με τέτοια ξεκούδουνα; Αλλά τι φταίει ο οποιοσδήποτε Μουζάλας, όταν το κόμμα συνολικά, με τον Αλέξη όπως πάντα στην πρώτη γραμμή, επιτίθεται λυσσαλέα στις ελληνικές Αρχές για το ναυάγιο; Διώχνουν ψήφους και δεν τους νοιάζει, τόσο απλά. Ισως νομίζουν ότι έτσι προσελκύουν απογοητευμένους οπαδούς του Βαρουφάκη ή της Κωνσταντοπούλου. Αλλη μία αυταπάτη και αυτή, που προστίθεται στις τόσες…

Ενώ την πρώτη εβδομάδα μετά το σοκ, γινόταν μια προσπάθεια να παραστήσουν ότι αφήνουν τη μαυρίλα και προβάλλουν τη θετική προοπτική της πρότασής τους, π.χ., ενίσχυσαν την ομάδα κρούσης με την κ. Θρασκιά, έβαζαν τον κ. Φαραντούρη με την αισθαντική φωνή του να μας απαγγέλλει στίχους, η προσποίηση δεν άντεξε πολύ. Υποθέτω ότι αυτό που τους συμβαίνει είναι κάτι που ιστορικά έχει παρατηρηθεί να συμβαίνει σε πολιτικούς, θρησκευτικούς ή κοινωνικούς οργανισμούς, που υφίστανται μια τεράστια συντριβή – π.χ., το Ισλάμ μετά τους Μογγόλους. Η καταστροφή μπορεί να οδηγήσει σε εσωστρέφεια και τον αυστηρό συντηρητισμό. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται και το τυχαίο γεγονός, στη μορφή του φρικτού ναυαγίου, και σπρώχνει προς την οδό που οδηγεί πίσω στις ρίζες. Τέλος το κεντροαριστερό παραμύθι, όπισθεν ολοταχώς (που θα έλεγε ο Χριστόδουλος) στον χώρο που ξέρουμε, για να σώσουμε τις αξίες μας που κινδυνεύουν! Αυτό αντιλαμβάνομαι ότι συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και την εντύπωσή μου αυτή ενισχύει το γεγονός ότι ο brόεδρος έχει αρχίσει τελευταία να προϊδεάζει το κοινό του για την παραμονή του στην ηγεσία, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Υστερόγραφο: Προσωπικά, η μεγάλη ανησυχία μου για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ αφορά την παρουσία του κ. Φαραντούρη. Τέτοιο ταλέντο δεν γίνεται να είναι εκτός πολιτικής!..