Ηθικός ναρκισσισμός

Να φανταστούμε έναν άνθρωπο, έναν γνωστό μας, έναν φίλο, έναν συγγενή μας που όχι μόνο πιστεύει αλλά διαλαλεί όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ότι είναι ο καλύτερος του χωριού. Γιατί; Διότι έτσι. Διότι αυτή θεωρεί ότι είναι η εργοστασιακή του ρύθμιση, ενώ οι περισσότεροι από εμάς βγήκαμε από λάθος παρτίδα. Είναι πιο ηθικός επειδή το λέει. Είναι πιο ανθρωπιστής επειδή το φωνάζει. Είναι ο καλύτερος, ο πιο ευαίσθητος και ο πιο μάγκας συγχρόνως. Ο πιο δίκαιος, ο πιο έντιμος, ο «πιο» γενικά. Επειδή είναι αυτός. Και όλοι εμείς «σιλάνς» που λέει και ο Τζουμάκας. Ε, νούμερο δεν θα τον θεωρούσαμε; Και αν τον αγαπούσαμε λιγουλάκι, θα του λέγαμε να το κοιτάξει με έναν ειδικό. Δεν θα του το πετάγαμε, ίσως, στα ίσα για να μην τον ταράξουμε αλλά κάπως θα τον εισαγάγαμε στο κόμπλεξ ανωτερότητας και στην έννοια του ηθικού ναρκισσισμού.

Γιατί όμως άραγε, συμπεριφορές που θα σκόνταφταν άσχημα στις κοινωνικές μας συναναστροφές περνάνε στην πολιτική; Ξέρω, ξέρω. Το προπέτασμα της δογματικής ιδεολογίας. Αυτό που βλέπω να ξεχειλίζει από το ποστ που ανέβασε στα σόσιαλ μίντια ο Αρης Σπουρδαλάκης, ο ημι-νεολαίος του ΣΥΡΙΖΑ με την αφάνα, που φώναζε «ντροπή!» στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ενα ρεσιτάλ ηθικού ναρκισσισμού, ένα παραληρηματικό «σεντόνι» όπου ο κόσμος χωρίζεται στους «καλούς» που είναι ο ίδιος και τα συντρόφια του και στους «κακούς», του ανάλγητους, τους υποκριτές σαν την Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς επιχειρήματα. Το ‘πε ο Σπουρδαλάκης λέμε. Οταν η πρώτη πολίτης της χώρας βρίσκεται στον τόπο μίας τραγωδίας, είναι σόου. Οταν βρίσκεται ο ίδιος και η ντουντούκα του είναι ενσυναίσθηση. Τι θέλετε τώρα;

Αυτό το «ηθικό πλεονέκτημα» ως κληρονομικό χάρισμα, αυτή η δήλωση ανθρωπιστικής ανωτερότητας την οποία μόστραρε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν ακόμη αναλάβει την εξουσία που θυμίζει ξανά και ξανά, χρόνια τώρα, πόσο ανήθικη μπορεί να είναι η ηθική. Στο πλαίσιο της δικής του «ηθικής» σκότωσε ο Ρασκόλνικοφ τη γριά στο «Εγκλημα και Τιμωρία». Σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι χωρίζονται σε αυτούς που είναι προορισμένοι να προχωρήσουν τον κόσμο και στους άλλους που χρησιμεύουν απλά για να αυξήσουν τον πληθυσμό. Ε, αν πάνε καλιά τους κάποιοι από τους δεύτερους, δεν θα χάσει κι η Βενετιά βελόνι.

Υπάρχει όμως κάτι χειρότερο από την ανηθικότητα. Η αλαζονεία της ηθικής. Δεν το λέω εγώ, το έχει πει ο Αγιος Αυγουστίνος. Το λέει και η πραγματικότητα, η εμπειρία των σχέσεων, το αποτύπωμα των ανθρώπων. Πόσο μάλλον όταν η ηθική είναι κάτι σαν φαντασίωση, μια εκδοχή του «Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι και μονάχη αγαπιέσαι», ένα παράσημο που καρφιτσώνουν μόνοι τους στο πέτο της χλαίνης τους οι Σπουρδαλάκηδες αυτής της χώρας.

Ο πιο κακός εχθρός μου
είναι ο εαυτός μου

Πώς κάποιοι συντευξιαζόμενοι δηλώνουν συντετριμμένοι ότι το μεγαλύτερο ελάττωμά τους είναι η ειλικρίνεια; Πώς κάποιες ευειδείς κυρίες ομολογούν ότι δεν τις φλερτάρουν οι άνδρες διότι είναι πάρα πολύ όμορφες και αυτό τους τρομάζει; Ε, το ίδιο συμβαίνει εδώ και λίγο καιρό με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ηθικό του πλεονέκτημα. Που είναι τόσο ισχυρό, τόσο μεγάλο ώστε τρομάζει τους πολίτες. Γι’ αυτό δεν το ψηφίζουν βρε κουτά. Γιατί δεν αντέχει ο Ελληνας τόσο ηθικό πλεονέκτημα σου λέει.

Αυτό είναι το καινούργιο αφήγημα – «καταφύγιο» για την επερχόμενη ήττα. Το διατράνωσε πρώτος ο Αλέξης Τσίπρας γράφοντας στο Τwitter ότι εκείνος θα επιμείνει στις τεράστιες αξίες του και δεν τον νοιάζει το πολιτικό κόστος διότι… αυτός είναι. Και μετά έπεσε γραμμή στις Γενοβέφες που κλώθουν το κουβάρι του κόμματος και κυκλοφόρησαν μια φωτογραφία του αρχηγού που αγκαλιάζει έναν πρόσφυγα παρόλο που ξέρει ότι αυτό θα έχει τίμημα και θα τους κόψει ψήφους αλλά τι σημασία έχει αυτό μπροστά στον άνθρωπο.

Ναι, γι’ αυτό θα χάσουν. Διότι είναι πάρα πολύ σεντιμεντάλ σε σχέση με τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών που είναι πάρα πολύ κτηνάρες και κυνηγάνε μετανάστες με ξόβεργες. …Και κάποιοι μιλούσαν για αυτοκριτική.