Τρεις εικόνες για ένα ναυάγιο

Σε τρεις εικόνες μέσα σε ένα 24ωρο συμπυκνώθηκε όλη η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώσει «παρών» στο φόντο του πολύνεκρου ναυαγίου στα ανοιχτά της Πύλου. Δεν ακολουθούν όλες έναν σχεδιασμό της Κουμουνδούρου, αναδεικνύοντας εν τέλει την προβληματική κατάσταση στο προεκλογικό πλάνο του κόμματος, αλλά και οι τρεις επιβεβαίωσαν τη γενικότερη σύγχυση που επικρατεί στο στελεχικό δυναμικό για την κατεύθυνση.

Ακόμη χειρότερα, η επίσημη εικόνα, εκείνη που προβλήθηκε μέσα από την αυτοπρόσωπη παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Μεσσηνία, ανέδειξε ένα βέρτιγκο και στην κορυφή – ως προς τη διαχείριση της τραγωδίας. Είχε καταγραφεί και στα Τέμπη, αλλά η νέα αντίδραση ήταν εμφανές ότι συνοδευόταν και από το πρόσθετο άγχος μιας εκλογικής συντριβής. Οι σύμβουλοι του Τσίπρα τον έστειλαν στην περιοχή του μεγάλου ναυαγίου, προκειμένου να καταγραφούν τα άμεσα αντανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ότι η Κουμουνδούρου ξεχειλίζει από ευαισθησία (προφανώς σε σχέση με τους πολιτικούς αντιπάλους) και έχει ασύγκριτο πλεονέκτημα σε μια ατζέντα όπου το ζητούμενο είναι ο ανθρωπισμός. Ο Τσίπρας, ωστόσο, δεν έφτασε στην Καλαμάτα για να δει, να ακούσει και να συμπαρασταθεί, αλλά για να μιλήσει και να αναζητήσει υπευθύνους. Πήγε στον τόπο της τραγωδίας για να δείξει με κάθε τρόπο τον Μητσοτάκη. Το πιθανότερο είναι ότι κατάφερε το ακριβώς αντίθετο: με την πλαστή εικόνα ενός «πραγματογνώμονα» και έναν καταγγελτικό λόγο που στην Κουμουνδούρου θεωρούν ότι αρμόζει σε κάθε κατάσταση, ο Τσίπρας ναρκοθέτησε εκ νέου την εικόνα ενός πολιτικού αρχηγού που θεωρητικώς διεκδικεί την εξουσία. Το τηλεφώνημα στην επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων και Μετανάστευσης Ιλβα Γιόχανσον που ακολούθησε έγινε μόνο και μόνο για να καταδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχέδιο δράσης και παραμένει στο μεγάλο παιχνίδι. Εκείνο που μένει στο μεγάλο ακροατήριο, ωστόσο, είναι η κατακλείδα του υπηρεσιακού υπουργού Πολιτικής Προστασίας Ευάγγελου Τουρνά, πως «οποιαδήποτε πολιτική εκμετάλλευση παρέλκει και είναι απαράδεκτη πάνω στους νεκρούς».

Η δεύτερη εικόνα ήταν εκείνη του Αρη Σπουρδαλάκη και της λοιπής ομάδας των νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ που αποφάσισαν «να βάλουν στη θέση της» την Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Από τη στιγμή που η Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν τους απαξίωσε και στράφηκε στην ομάδα για να ανοίξει έναν διάλογο μαζί της, είχε κερδίσει ήδη το παιχνίδι. Από μία οπτική, επρόκειτο για μια ακτιβιστική παρέμβαση, από την οποία αναδυόταν και μια ρομαντική προσέγγιση της πολιτικής, έστω κι αν την ίδια σκηνή θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα ο Σεθ Ρόγκαν σε μια χολιγουντιανή παραγωγή κοινωνικού προβληματισμού. Αν η ομάδα δεν εξέπεμπε μια εικόνα επαγγελματικού ακτιβισμού και δεν ήταν κομματικά κατευθυνόμενη, η παρέμβαση στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα μπορούσε να θεωρηθεί και πολιτικά υγιής. Το πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η σκηνή μπορεί να χαρακτηρίζει ένα κόμμα του 3% ή 4% που περιορίζεται σε ασκήσεις διαμαρτυρίας, αλλά δεν αναδεικνύει κανένα πλάνο διαχείρισης μιας κατάστασης που είναι σαφές ότι δεν αντιμετωπίζεται στον δρόμο.

Η τρίτη εικόνα περικλείεται σε ένα τουιτάρισμα του Δημήτρη Παπαδημούλη. Υποτίθεται ότι αποτελούσε ένα σχόλιο με αριστερό πρόσημο από τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά η αναδίπλωση που ακολούθησε φανερώνει ότι δεν υπήρχε κάποια έγκριση από την Κουμουνδούρου – που προφανώς «ζύγισε» την πολιτική ζημιά από την αντίδραση του ευρωβουλευτή. Κατά τον Παπαδημούλη, το ναυάγιο με τους πρόσφυγες σε διεθνή ύδατα «εκθέτει την Ελλάδα για τις ευθύνες της στη διάσωσή τους».

Στη δεύτερη βερσιόν «εκθέτει όσους είχαν ευθύνη και δυνατότητα για τη διάσωσή τους». Ηταν σαφές ότι ακόμη μία φορά ο ευρωβουλευτής τουίταρε εκ τους ασφαλούς από τις Βρυξέλλες για να κάνει αντιπολίτευση στην Αθήνα. Δεν έχει σημασία εάν για αρκετούς, ακόμη και στον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί τα τελευταία χρόνια το πιο αποκρουστικό πρόσωπο της Αριστεράς ή εάν επιθυμεί να παίξει τον δικό του ρόλο στην επόμενη ημέρα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην ομήγυρη, σε κάθε παρέμβαση Παπαδημούλη, ιδίως για τους πρόσφυγες, σκέφτονται αγοραπωλησίες διαμερισμάτων και ενοικιοστάσια με ΜΚΟ. Με τις τρεις εικόνες στο μυαλό, δε, στην ίδια ομήγυρη το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις 21 Μαΐου φαντάζει μεγάλο…