Γιατί οι δρομείς αγωνίζονται {CR}ακόμη φορώντας τεράστια bibs;

Ο Τρέιβον Μπρόμελ είχε πρόβλημα. Ενα ολόκληρο στάδιο περίμενε να τον δει να αγωνίζεται αλλά αυτός δεν ήταν ακόμη έτοιμος να βγει. Εψαχνε να βρει μερικές παραμάνες. «Κανονικά έπρεπε να σκέφτομαι τον αγώνα και τίποτε άλλο», θυμάται αναφερόμενος στα αμερικανικά ολυμπιακά trials του 2021. Αντί γι’ αυτό, αναζητούσε έξαλλος τέσσερις παραμάνες για να φορέσει το bib στην μπλούζα του, πριν από την κούρσα που θα τον έστελνε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. «Είναι απίστευτο πώς κάτι τόσο μικρό, όσο ένα κομμάτι χαρτιού, μπορεί να σου προκαλέσει τόσο μεγάλη αναστάτωση», συμπληρώνει.

Τα αγωνιστικά bibs, τα οποία χρησιμεύουν για την καταγραφή και αναγνώριση των δρομέων, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αμφίεσής τους αλλά και πηγή εσόδων για τους διοργανωτές. Ωστόσο, πολλοί επαγγελματίες αθλητές αναρωτιούνται γιατί πρέπει να «κουβαλούν» αυτό το μεγάλο χαρτί πάνω στα χάι τεκ ρούχα τους.

Ασύρματη τεχνολογία

Η ανάγκη για την ακριβή μέτρηση του χρόνου τερματισμού είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Μπρόμελ κέρδισε τα 100 μέτρα με διαφορά 5 εκατοστών του δευτερολέπτου, ενώ για 3 εκατοστά ο τέταρτος αθλητής έχασε την πρόκριση. Οι συσκευές των 10 γραμμαρίων που τοποθετούνται στα bibs, χρησιμοποιούν Ultra Wideband ασύρματη τεχνολογία που επιτρέπει πολύ μεγάλη ακρίβεια στην καταγραφή του χρόνου τερματισμού. Μετράει επίσης την απόσταση μεταξύ των αθλητών στον στίβο, την ταχύτητα, αλλά και τους καρδιακούς παλμούς τους. Αλληλοσυμπληρώνονται με την κάμερα του φώτο φίνις και καθορίζουν την κατάταξη.

Το θέμα είναι πως αυτή η τεχνολογία καταγραφής δεν είναι απαραίτητο να τοποθετείται στα bibs. «Θα μπορούσε να φορεθεί σε βραχιολάκι ή ακόμη και κατευθείαν στα ρούχα του αθλητή», λέει στους «New York Times» ο Κόντι Μπραντς, υπεύθυνος της PrimeTime Timing, εταιρείας χρονομέτρησης ελίτ αγώνων. Ο Τάιλερ Νομπλ, ανώτερο στέλεχος στον τομέα αθλητικής επιστήμης και ανάλυσης δεδομένων στην ομοσπονδία στίβου των ΗΠΑ, συμφωνεί πως τα bibs δεν είναι απαραίτητα. «Είναι όμως κομμάτι του αθλήματος», συμπληρώνει.

Σαν σουβενίρ

Από τους μαζικούς, λαϊκούς αγώνες μέχρι τους επαγγελματικούς, τα bibs έχουν τον δικό τους ρόλο στο «τελετουργικό» του αγώνα. Πολλοί ερασιτέχνες, ή ακόμη και ελίτ, κρατούν τα bibs σαν αναμνηστικό. «Μου αρέσει να τα συλλέγω και να τα κρατάω σαν σουβενίρ», λέει η Νελ Ρόχας, επαγγελματίας δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Της αρέσει επίσης το ότι βοηθούν τους θεατές να ενθαρρύνουν τους δρομείς φωνάζοντας το μικρό τους όνομα, το οποίο αναγράφεται επάνω στο bib (αυτό συμβαίνει κυρίως στο εξωτερικό, στην Ελλάδα ελάχιστοι αγώνες, όπως για παράδειγμα ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης, φροντίζουν για κάτι που είναι τόσο απλό και τόσο χρήσιμο).

Στον μαραθώνιο δε, πέραν της καταγραφής του χρόνου, αποτελούν και έναν τρόπο ελέγχου για το αν ο δρομέας έχει τρέξει ολόκληρη τη διαδρομή και δεν έκλεψε. Με την RFID τεχνολογία ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων που διαθέτουν, στέλνουν σήμα στο σύστημα κάθε φορά που αυτός περνάει από τον ειδικό τάπητα, σε διάφορα σημεία του αγώνα.

Να επανασχεδιαστούν

Παρ’ όλα αυτά, η Ρόχας θεωρεί ότι τα bibs και το μέγεθός τους θα έπρεπε να επανασχεδιαστούν. «Γίνονται όλο και μεγαλύτερα. Πολλές φορές ξεπερνούν σε μέγεθος τον αθλητικό στηθόδεσμο που φορούν οι αθλήτριες», λέει. «Οταν ένας αθλητής προσπαθεί να επικεντρωθεί στον αγώνα του, τα bibs τον αποδιοργανώνουν», λέει ο τετράκις χρυσός ολυμπιονίκης, Μάικλ Τζόνσον. Ενιωθε μάλιστα πως ακόμη και αισθητικά ήταν παράταιρο με το επίπεδο του πρωταθλητισμού. «Οι γρηγορότεροι και ικανότεροι αθλητές του κόσμου συναγωνίζονται φορώντας ένα κομμάτι χαρτιού, πιασμένο με παραμάνες. Είναι τόσο ερασιτεχνικό όλο αυτό! Ακόμη και η αντικατάσταση των παραμανών με ένα κολλητικό μέσο θα ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση».

Ωστόσο, αυτή η σταθερή «δύναμη» που διατηρούν τα bibs έχει να κάνει και με τα έσοδα των διοργανωτών. «To bib αποτελεί ένα είδος real estate», λέει ο Κούπερ Νόουλτον, διοργανωτής αγώνων. «Καμία αθλητική εταιρεία δεν βάζει το όνομά της πάνω τους, αν δεν πληρώσει γι’ αυτό». Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, ζητείται από τους αθλητές να τα φορούν και εκτός αγώνα. «Σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, μου είπαν να φοράω το bib όταν θα πήγαινα να παραλάβω το βραβείο μου» θυμάται ο Τζόνσον. Σε πρόσφατο Diamond League, κάποιοι αθλητές το φορούσαν και στη συνέντευξη Τύπου.

Οι χορηγοί

Σε κάποια events οι αθλητές αμείβονται για τη συμμετοχή τους και μόνο. Είναι όμως μάλλον απίθανο το να λάβουν κάποιο ποσοστό από τα έσοδα που προκύπτουν από τις χορηγίες πάνω στα bibs. Ο Μπρόμελ θεωρεί ότι αυτό δεν είναι δίκαιο. «Προωθώ χορηγίες για τις οποίες δεν πληρώνομαι». Πέραν αυτού, «συγκρούεται» και με κάποια άλλη χορηγία που μπορεί να έχει ο αθλητής, όπως επισημαίνει στην αμερικανική εφημερίδα η Ρόχας. «Είναι κάπως άβολο να είμαι αθλήτρια της Nike και στον μαραθώνιο της Βοστώνης να έχω πάνω μου την Adidas». Ηταν κι ο λόγος που επέλεξε να μην αναρτήσει φωτογραφίες από τον αγώνα της στα social media, ώστε να μην προωθεί έμμεσα την Adidas με το bib.

Σίγουρα η αντίληψη που επικρατεί για τα bibs δεν είναι γενικευμένη ή καθολική. Υπάρχει όμως κάτι στο οποίο σχεδόν όλοι οι δρομείς συμφωνούν: πρέπει να ξεφορτωθούμε τις παραμάνες.

Με τη συνεργασία της δρομικής πλατφόρμας www.gorun.gr

Τι είναι το bib και γιατί ονομάζεται έτσι

Bib ονομάζεται το γνωστό κομμάτι χαρτιού που έχει καρφιτσωμένο ο αγωνιζόμενος συνήθως στο στήθος του και αναγράφει τον αριθμό συμμετοχής. Πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για… αρχικά, ωστόσο η πρωταρχική και «κανονική» σημασία του είναι… σαλιάρα! Η λέξη «bib», που αναφέρεται στα αγγλικά από το 1580, πιθανότατα προέρχεται από το λατινικό «bibere» που σημαίνει «πίνω», είτε επειδή φοριέται ενώ κάποιος έπινε, είτε επειδή το ύφασμα «έπινε» τις σταγόνες που χύνονταν. Μία σχετική λέξη που έχει αφομοιωθεί πλήρως στην ελληνική γλώσσα είναι το «μπιμπερό», το μπουκάλι από το οποίο πίνουν τα μωρά!