Από τ’ άλλο μου τ’ αφτί

Αν κάνω λάθος, δεν θέλω να με διορθώσετε, παρακαλώ. Θέλω να με αφήσετε στην άθλια πλάνη μου. Να πιστεύω ότι οι δύστυχοι που τους ζήλεψε ο μαύρος πόντος, είχαν χαράξει ρότα προς Ιταλία κι ότι το ναυάγιο συνέβη σε διεθνή ύδατα κι όχι στο έμπα του κόλπου του Ναυαρίνου, όπου και το καταβύθισαν με τις μπομπάρδες τους οι στόλοι της ΕΕ του 19ου αιώνα. Σ’ αυτό το πλαίσιο παρακολουθώ τα δύο δημόσια πένθη, που όπου να ‘ναι ολοκληρώνονται. Οι Ιταλοί φτύνουν τον κόρφο τους για το κακό που, για λίγα θαλάσσια μίλια, δεν πρόλαβε να τους βρει και πενθούν απερίσπαστοι τον Μπερλουσκόνι, κάποιον δηλαδή που μέχρι πρότινος προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να ξεφορτωθούν, ενώ εμείς εδώ πενθούμε για μια ασύλληπτη τραγωδία που μας χτύπησε την πόρτα, χωρίς όμως να θέλει να μας την χτυπήσει. Δεν υπάρχει παράδοξο στις αποφάσεις της τυχαιότητας αλλά αυτά είναι θέματα ζόρικα που δεν λύνονται μέσα σε 350 λεξούλες, κι έχουν φύγει κιόλας οι μισές.

Αν ρωτάτε για μένα, θα αισθανόμουν άνετα ακόμα και με το εν τρίτον των λέξεων που μου έχουν παραχωρηθεί. Να μην μπορώ να απλώσω το πόδι μου εκεί που δεν με παίρνει καθόλου. Πολλές οι τρικλοποδιές στο συναίσθημα τώρα τελευταία, θα περιοριστώ σε παλιές ιστορίες διότι απλούστατα εμπιστεύομαι την αθωότητα της εποχής τους. Κι όμως, υπήρξα η στριμμένη της παρέας, όταν φοιτητάκια ακόμα, βγαίναμε από τον «Σκορπιό», αν θυμάμαι καλά, όπου χοροστατούσε ο υπέροχος Κώστας Χατζής με την κιθάρα του. (Ασχετο. Εχει συναυλία αυτές τις μέρες νομίζω).

Κι ενώ εγώ είχα μπει στον σατιρικό τροχό της «Μικρής πλατείας, της γελοίας» και χόρευα χούλα χουπ από τον ενθουσιασμό μου, όλοι, μα όλοι οι άλλοι είχαν προλάβει να ενσωματώσουν στην under construction ταυτότητά τους το ηθικολογικό-καταγγελτικό της στιχουργικής του. Μου ερχόταν να τους αρχίσω έναν έναν στα χαστούκια έτσι όπως οδεύαμε όλοι μαζί μουτρωμένοι προς το πλησιέστερο χορευτάδικο «Οι Μούσες». Καθ’ οδόν, πέταγε ο ένας την ένδοξη ψευδοενοχή του στον άλλον κι ήταν σα να παίζαμε στη μέση του δρόμου τα «μήλα». Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Τρώω ακόμα αυτό που έφερα από το σπίτι μου.