Αναζητώντας «μειοδότες»;{CR}

Η χώρα μας έχει μια βαθιά τραυματική εμπειρία των συμβολικών αλλά και υλικών συνεπειών που μπορεί να έχει μια πολιτική διαίρεση με βάση το κριτήριο της «εθνικοφροσύνης». Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να απαλλαγούμε από τις επιπτώσεις της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής τάσης να αντιμετωπίζεται ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού ως μη επαρκώς εθνικά σκεπτόμενο και ένα ολόκληρο πολιτικό ρεύμα να θεωρείται ότι αντιπροσώπευε ξένες δυνάμεις που επιβουλεύονταν τη χώρα μας.

Με αυτή την έννοια, η επιστροφή μιας τέτοιας ρητορικής σε σχέση με τη στάση απέναντι στη μειονότητα στη Θράκη επίσης θα πρέπει να θεωρηθεί προβληματική. Είναι ένα πράγμα τα κόμματα που συμμετέχουν στον εκλογικό στίβο να υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν καλύτερα αυτό που ορίζουν ως «εθνικό συμφέρον» και άλλο να κατηγορούν τα άλλα κόμματα ότι έχουν έρθει σε ρήξη με τον «εθνικό κορμό». Ακόμη χειρότερο είναι να επιστρέψουμε σε μια εποχή όπου η ίδια η μειονότητα αντιμετωπίζεται συλλήβδην ως «ύποπτη» ή ότι τα κατοχυρωμένα δικαιώματα που έχουν τα μέλη της ως έλληνες πολίτες εξαρτώνται σε τελική ανάλυση από την εκλογική τους συμπεριφορά και το πώς επιλέγουν να εκπροσωπηθούν. Θα ήταν σίγουρα προβληματικό να επιστρέψουμε σε μια συνθήκη «επιτηρούμενων» πληθυσμών, που στο παρελθόν καθόλου δεν ωφέλησε.

Το γεγονός ότι γύρω από τη μειονότητα παίχτηκαν και παίζονται όχι μόνο πολιτικά αλλά και γεωπολιτικά παιχνίδια ή η αναγνώριση ότι έχουν ξεδιπλωθεί στρατηγικές χειραγώγησής της δεν μπορεί να μεταφράζεται στην παραγνώριση των υπαρκτών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Ούτε μπορεί η αναγκαία επιμονή ότι βάση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή είναι η τήρηση του πλαισίου των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη χάραξη των συνόρων και η άρνηση της αντιμετώπισης κάθε μειονότητας ως δυνάμει «προέκτασης» του αντίστοιχου «εθνικού κέντρου» να μεταφράζονται σε παραγνώριση του γεγονότος ότι από ένα σημείο και μετά η δυναμική και η πραγματικότητα των μορφών αυτοπροσδιορισμού υπερβαίνουν τις όποιες προσπάθειες διαγραφής τους.