Οι μοιραίες μυλόπετρες

Κατά καιρούς γράφεται στις εφημερίδες -και μετά ξεχνιέται- ότι η τάδε δίκη αναβλήθηκε λόγω αποχής των δικηγόρων: υπάρχει απόφαση της ολομέλειας των προέδρων όλων των δικηγορικών συλλόγων να μη συμμετέχουν σε «ποινικές δίκες Α’ Βαθμού στις οποίες υπάρχει κατηγορία για παράβαση του άρθρου 187 Ποινικού Κώδικα, πλημμεληματικού ή κακουργηματικού χαρακτήρα».  Η αποχή ξεκίνησε πέρυσι τον Απρίλιο μετά την αλλαγή αυτού του άρθρου. Κηρύσσεται για κάποιους μήνες και μετά παρατείνεται – αυτή τη φορά η αποχή λήγει στις 31 Ιουνίου. Ως τον Ιανουάριο είχαν αναβληθεί 400 δίκες, μεταξύ αυτών και η πολύκροτη της  Folli Follie  που, επειδή κινδύνευε να παραγραφεί, θα ξεκινήσει πάλι σε λίγες ημέρες.

Η αλλαγή του άρθρου 187 οφείλεται στην πρακτική που ακολούθησε σε όλη την τετραετία της θητείας του ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας: κάθε φορά που οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά γινόταν δημόσιο θέμα, ο υπουργός ανακοίνωνε περήφανος ότι θα αυξανόταν η ποινή για το εν λόγω αδίκημα. Μπορεί να μην αυξήθηκε ούτε στο ελάχιστο η ταχύτητα απονομής δικαιοσύνης αλλά -τουλάχιστον στα λόγια για να ευχαριστηθεί το εκδικητικό κοινό- αυξήθηκαν οι ποινές για πλήθος εγκλημάτων.

Δεν ξέρω ποιο επεισόδιο ήταν αυτό που οδήγησε στην τροποποίηση του άρθρου 187, το οποίο πλέον προβλέπει ότι για αδικήματα που διαπράττονται από «εγκληματική οργάνωση» -δηλαδή, από ομάδα μεγαλύτερη των δύο ατόμων-  η επιβληθείσα ποινή δεν αναστέλλεται, ακόμα και αν πρόκειται για πλημμέλημα. Οι δράστες ανθρωποκτονιών, οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών, οι λαθρέμποροι και άλλοι μεγαλοεγκληματίες δικαιούνται να ζητήσουν αναστολή εκτέλεσης της ποινής ώσπου να γίνει η δευτεροβάθμια δίκη, όχι όμως ο τσιλιαδόρος τριμελούς συμμορίας μικροκλεπτών, διαβάζω σε σχετική ανάλυση: με χειροπέδες στη φυλακή κατευθείαν.

Δεν κατανοώ όμως την αποχή των δικηγόρων: δεν διαθέτουν οι δικηγορικοί σύλλογοι νομικά μέσα να αντιμετωπίσουν νόμο που τον θεωρούν άδικο, αντισυνταγματικό ή αντίθετο με διεθνείς συμβάσεις; Δεν μπορούν να προσβάλλουν στα ανώτατα ελληνικά ή ευρωπαϊκά δικαστήρια τις βάρβαρες περί δικαίου αντιλήψεις του κ. Τσιάρα; Δεν έχουν επιχειρήματα να καταδείξουν ότι η αλλαγή αυτή είναι απαράδεκτη;

Παίρνουν τη νομοθετική εξουσία στα χέρια τους και κατά την τυπική ακτιβιστική έκφραση, «ακυρώνουν στην πράξη» τον νόμο, εμποδίζοντας τα δικαστήρια να εκδώσουν αποφάσεις; Λίγα προβλήματα υπάρχουν εκεί, πρέπει να επιδεινωθεί η κατάσταση; Και οι δικαστικοί; Δεν έχουν νόμιμα μέσα να αντιδράσουν σε αποχές των δικηγόρων που -ακόμη και αν έχουν σωστά αιτήματα- καταργούν νόμους που έχει ψηφίσει η ελληνική βουλή; Για μια ακόμη φορά συντρίβεται κάθε έννοια διαλόγου, δικαίου, συναίνεσης, ορθής κρατικής λειτουργίας ανάμεσα στις μυλόπετρες αυταρχικών παλαιοντολογικών πολιτικών αντιλήψεων και αγωνιστικότητας που αδιαφορεί για θεσμούς και διαδικασίες.