ΤΙ ΜΟΥ ΨΙΘΥΡΙΣΕ {LF}ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ{CR}

Ούτε εφημερίδες ούτε ειδήσεις των οκτώ. Ούτε τηλεφωνήματα «για πες, τι μαθαίνεις;» ούτε συναντήσεις μ’ αυτούς «που είναι στα μέσα» ούτε καν σόσιαλ μίντια, έτσι, για τον αχό της ημέρας. Το τριήμερο που πέρασε τα έκλεισα όλα επειδή, δεν ξέρω γιατί, δεν ήθελα άλλο. Ούτε δημοσκοπήσεις, ούτε φορολογικά, ούτε το έγκλημα της εβδομάδας. Τίποτα. Παύση. Τάιμ άουτ.

Από το μπαλκόνι μου κοιτούσα τα ταξί που σταματούσαν κάτω στον δρόμο κι άδειαζαν τους επιβάτες με τις βαλίτσες, τους σάκους, τα καρότσια των μωρών τους, καμιά φορά και τα σκυλιά τους. Τους άκουγα να συνομιλούν κεφάτα με τους ταξιτζήδες και τους έβλεπα να σηκώνουν το κεφάλι και να κοιτούν ολόγυρα (σπίτια, ουρανός, σύννεφα) με τρόπο που μόνο η λέξη «εκστασιασμένοι» πλησιάζει. Και μετά να βγάζουν από την τσέπη τους κωδικούς και ν’ ανοίγουν την εξώπορτα. Airbnb, φυσικά.

Δεν ήθελα, το περασμένο τριήμερο, να ξέρω τίποτα. Υπάρχουν τέτοιες μέρες που κάτι ήσυχο, υπομονετικό, ζητά ξαφνικά να καταλαγιάσει μέσα μας ανενόχλητο, ανεπηρέαστο. Αλλά η πόλη ολόγυρά μου ανέπνεε όπως πάντα. Η πόλη όπου «μέσα στο σώμα της συντελούνται συγκλονιστικές αλλαγές», όπως έγραψε ο καθηγητής Τάσης Παπαϊωάννου. Πρόκειται πράγματι για μια βίαιη μετάλλαξη; Τα νοίκια έχουν πάει στον Θεό, ναι, οι νέοι (και όχι τόσο νέοι) δυσκολεύονται να στεγαστούν, αλήθεια. «Ο κοινωνικός ιστός διαρρηγνύεται βάναυσα, τεμαχίζεται, κονιορτοποιείται, διαλύεται»; Στον δρόμο κάτω ένα άλλο ταξί σταματά, «με λένε Γιώργο» λέει ο ταξιτζής σε άψογα αγγλικά δίνοντας κάρτα με το τηλέφωνό του, «ό,τι θελήσετε, στη διάθεσή σας» κι οι επιβάτες τον αποχαιρετούν όπως αποχαιρετάς έναν φίλο. Επειτα από λίγο τους βλέπω στο απέναντι μπαλκόνι, ταΐζουν το μωρό, χαϊδεύουν το σκυλί, πίνουν μια μπίρα και κοιτούν ολόγυρα μ’ αυτήν την έκφραση – εκστασιασμένοι. Τι παρακολουθώ; Μιαν αλλοίωση «της ίδιας της υπόστασης της πόλης», μια ανταλλαγή ζωών, μια βιαιοπραγία, μια συναλλαγή χαράς;

Σηκώνομαι, βάζω μουσική. Είναι εκείνου που λατρεύτηκε και λοιδορήθηκε σε ισότιμα γιγαντιαία μεγέθη – βάλτε όποιο όνομα θέλετε, είναι τόσο πολλοί. Η μουσική απλώνεται προς τον ουρανό κι εγώ αρπάζομαι πάνω της και πετάω μαζί της. Η ίδια συγκίνηση, πάντα. Μετά παίρνω ένα βιβλίο, χιλιοδιαβασμένο – η ίδια συγκίνηση, πάντα. Ηταν περίεργος άνθρωπος ο συγγραφέας (βάλτε όποιο όνομα θέλετε), αντιπαθητικός, ίσως και νοσηρός, αλλά τίποτα από αυτά δεν εισχώρησε τόσα χρόνια τώρα στις σελίδες του. Ανενόχλητες, ανεπηρέαστες, ανυποχώρητες οι σελίδες, οι μουσικές, η τέχνη που πετάει πάνω από «δηλώσεις», παλινδρομήσεις, προδοσίες, συμβιβασμούς και θριάμβους. Το οξύ μιας αλήθειας που στο τέλος διαλύει οτιδήποτε έξω από τον πυρήνα της. Το απόσταγμα μιας αλήθειας που τόσο συχνά ξεπερνά τον δημιουργό της. Η δικτατορία της τέχνης, η αιώνια σωτηρία της τέχνης. Κάτι σαν τη χαρά της ζωής, στον πυρήνα της ζωής.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους; Δεν ξέρω. Υπάρχει η επιφάνεια των πραγμάτων που χοροπηδά ανάλαφρα στον αέρα και τα άλλα που ήσυχα, υπομονετικά αλλ’ ανυποχώρητα ζητούν να καταλαγιάσουν μέσα μας. Επιμένοντας στο δικό τους τόπο και χρόνο, όπως οι αναπνοές των πόλεων που λαχανιάζουν στους δικούς τους ρυθμούς, στις δικές τους γλώσσες, με τα δικά τους ανταλλάγματα. Χαϊδεύοντας τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο. Το Αγιο Πνεύμα το οποίο, όπως και να το κάνουμε, καλείται τέτοιες μέρες να δώσει κάποιες εξηγήσεις, υπήρξε και φέτος φειδωλό. Ναι, κάτι μου ψιθύρισε, αλλά υποψιάζομαι ότι θα έβγαζα καλύτερο νόημα αν έπαιρνα τον Γιώργο τηλέφωνο. Ομως δεν έχω την κάρτα του, και είναι και τρομερά απασχολημένος.