Εκδρομή του απείρου{CR}στο επ΄ άπειρον

Εφτασε στην Ελλάδα το 2020 ως ασυνόδευτος ανήλικος, έπειτα από ένα δύσκολο ταξίδι από την πατρίδα του τη Γουινέα στη διάρκεια του οποίου δέχθηκε επιθέσεις και είδε ανθρώπους να πεθαίνουν από εξάντληση. Εδώ κινδύνευσε να απελαθεί δύο φορές παρότι τον είχε αγκαλιάσει η κοινωνία στο Πυθαγόρειο της Σάμου όπου εντάχθηκε στο Λύκειο. Ο Σισέ Βάφινγκ αποφοίτησε και οι καθηγητές του μιλούν με στοργή για εκείνον «που κατάφερε μέσα σε τόσο λίγο χρόνο να γεμίσει Ελλάδα και αγάπη και να βρει μια νέα πατρίδα».

Το μυστικό παρέμεινε κρυμμένο επί δεκαετίες. Κανείς από τους γάλλους παρτιζάνους που ήταν παρόντες στην εκτέλεση 47 άοπλων γερμανών στρατιωτών, στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Μασίφ Σεντράλ της νότιας Γαλλίας, δεν είπε λέξη. Ο 98χρονος Εντμόντ Ρεβέιλ που ήταν εκεί, αποφάσισε να αποκαλύψει το γεγονός και το μέρος. «Γνωρίζαμε ότι δεν έπρεπε να τους σκοτώσουμε». Γιατί τώρα; «Επειδή γερνάω, επειδή γνωρίζω ότι δεν είμαι αθάνατος και θέλω να ελαφρύνω τη συνείδησή μου. Κυρίως, για να έχουν έναν τόπο μνήμης οι συγγενείς τους».

Κέρδισε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στις Κάννες για τον ρόλο της στην ταινία «Ξερά χόρτα». Η 37χρονη τουρκάλα ηθοποιός Μερβέ Ντιζντάρ την ώρα της απονομής, συγκίνησε: «Αφιερώνω το βραβείο σε όλες τις αδελφές μου που δεν σκύβουν το κεφάλι. Σε αυτές που αναλαμβάνουν δράση, που τα παίζουν όλα για όλα και δεν χάνουν ποτέ τις ελπίδες τους ό,τι κι αν συμβεί. Σε εκείνες που προσδοκούν να ζήσουν τις καλύτερες ημέρες που δικαιούνται στην Τουρκία. Αφιερώνω αυτό το βραβείο σε κάθε ελεύθερο πνεύμα».

Περισσότεροι από 65 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως μπορεί να ζουν με κάποια μορφή long Covid. Από τους επιστήμονες που ηγείται της κούρσας για τη διαλεύκανσή του είναι η Ακίκο Ιβαzάκι, καθηγήτρια Ανοσολογίας στην Ιατρική Σχολή του Γιέιλ. «Περισσότερα από 200 συμπτώματα έχουν πλέον συσχετιστεί με το long Covid, επηρεάζοντας σχεδόν κάθε σύστημα οργάνων στο ανθρώπινο σώμα. Δεν έχουμε τελειώσει με τον ιό που ήρθε για να μείνει. Καταλαβαίνω ότι θέλουμε να τον αφήσουμε πίσω μας, αλλά δυστυχώς, ήρθε για να μείνει».

O παλαιοανθρωπολόγος Χουάν Λουίθ Αρθουάγκα λέει ότι ο εγκέφαλός μας τρέφεται από γλυκόζη και ιστορίες. Μελετά γιατί, χάρη σε εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, διαμορφωθήκαμε έτσι. «Σταδιακά αντικαταστήσαμε τη δύναμη του ατόμου με τη δύναμη της ομάδας. Γίναμε περιπατητές μεγάλων αποστάσεων επειδή δημιουργήσαμε κοινωνικά δίκτυα, εκμεταλλευτήκαμε πόρους. Ολα έχουν να κάνουν με την ευφυία, την οργάνωση και τον έλεγχο της περιοχής μας όπως διαμορφώνεται από ένα δίκτυο συμμαχιών. Η βιολογία μας είναι κοινωνική».

Η συζήτηση στο Πολυτεχνείο αφορούσε τον αστικό σχεδιασμό, δηλαδή το ίδιο θέμα που είχε μια άλλη συζήτηση 90 χρόνια πριν στον ίδιο χώρο με τη συμμετοχή του ΛεΚορμπιζιέ. Αυτή τη φορά ο βρετανός αρχιτέκτονας σερ Ντέιβιντ Αλαν Τσίπερφιλντ, άρτι τιμηθείς με το βραβείο Pritzker, μίλησε σε φοιτητές για τη σημασία των καλών συνθηκών διαβίωσης για όλους, του πράσινου στις ζωές μας και του φυσικού φωτός. «Μην προσπαθείτε να μας μιμηθείτε», τους είπε. «Δεν υπάρχει τίποτα να αντιγράψετε. Αμφισβητήστε μας. Αρχίστε ξανά».