Πάμε σαν άλλοτε

Εχουν περάσει δύο εβδομάδες από τις εκλογές και το έργο παίζεται από την αρχή. Το σενάριο ίδιο, όπως και οι πρωταγωνιστές, άλλαξε μόνο η σκηνοθεσία. Fake news για ιδιωτικοποίηση του νερού, επαναφορά στη δημόσια συζήτηση δήθεν σχεδίων άρσης μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων, κάθε αντιπολιτευτικό αφήγημα εξιστορείται από την αρχή, απλά αυτή τη φορά σε πιο ήπιους τόνους και εκφερόμενο από ελεγχόμενη λίστα προσώπων εγκεκριμένη από το κόμμα. Ολα αυτά βέβαια στα mainstream media. Διότι στα social media το μήνυμα για ήπιο λόγο δεν έχει φτάσει ακόμα στους διαδικτυακούς κομματικούς βραχίονες που συνεχίζουν με ψηφιακές συμμορίες τις ύβρεις, τις στοχοποιήσεις, την τοξικότητα, την πόλωση και όλα εκείνα που οι πολίτες καταδίκασαν στην κάλπη. Την ίδια στιγμή ούτε στο ιδεολογικό πεδίο φαίνεται να έχει αλλάξει κάτι εντυπωσιακά. Τα κόμματα προχωρούν σε επιφανειακά λίφτινγκ για να αποφύγουν δομικές αλλαγές. Ο τρόπος που και πάλι γίνεται η συζήτηση περισσότερο αναλώνεται σε μία μάχη ταμπέλας, χωρίς να παράγει πολιτικό προϊόν. Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα την περασμένη Δευτέρα μετά την παρουσίαση της νέας εκλογικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν: «Εχουμε χρέος, οφειλή ιστορική, να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο της παντοδυναμίας μιας ανεξέλεγκτης Δεξιάς». Ακριβώς την ίδια μέρα ο Νίκος Ανδρουλάκης δήλωνε «πραγματικός φόβος δεν είναι αυτός της ακυβερνησίας αλλά της παντοδυναμίας του συστήματος εξουσίας του κ. Μητσοτάκη». Μία μέρα μετά ο Μιχάλης Καρχιμάκης αποφαινόταν σε τηλεοπτική εκπομπή πως «και παλιότερα υπήρχαν αυτά τα προβλήματα, αλλά η Κρήτη ήταν δημοκρατική». Προφανώς έπαψε να θεωρείται δημοκρατική δεδομένου ότι στις εκλογές βάφτηκε γαλάζια.

Τη στιγμή που οι ποιοτικές αναλύσεις των στοιχείων των exit poll έδειξαν ότι το 40,6% όσων αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι ψήφισαν ΝΔ, τα δύο κόμματα που αντιμάχονται για τη δεύτερη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξακολουθούν να επενδύουν σε αντιδεξιά μέτωπα. Μια ρητορική με όρους Αριστερά – Δεξιά, που η ιδεολογική συγκρότηση και οι πολιτικές των κομμάτων στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή τους έχουν προ πολλού επαναπροσδιορίσει. Δεν λείπουν βέβαια και αυτοί που συνεχίζουν να αντιδικούν με την πραγματικότητα και εμφανίζονται στα τηλεοπτικά πάνελ παρουσιάζοντας δικούς τους αριθμούς ή ακόμα χειρότερα αρνούνται να μιλήσουν με αριθμούς, είτε διότι δεν τους γνωρίζουν, κάτι που δυστυχώς συναντάται διακομματικά, είτε διότι δεν προκύπτουν από τα προγράμματα των κομμάτων τους. Πολλοί είναι και εκείνοι που εκτοξεύουν ποσά και μέτρα που τους έρχονται εκείνη τη στιγμή στο μυαλό και λίγο αργότερα κάνουν λόγο για διαστρέβλωση των λεγομένων τους και σπέκουλα. Business as usual. Ταυτόχρονα, συνεχίζεται η γνωστή συνταγή της στοχοποίησης του Τύπου και των δημοσιογράφων από κομματικούς παράγοντες ή μηχανισμούς κάθε φορά που διατυπώνουν μία θέση μη αρεστή ή όταν εκθέτουν με τις ερωτήσεις τους την άγνοια των κομματικών στελεχών στα πάνελ. Με κατηγορίες, προσβολές και δολοφονίες χαρακτήρα προσπαθούν να απονομιμοποιήσουν την κριτική που δέχονται από τον Τύπο, αρνούμενοι πεισματικά να συνειδητοποιήσουν ότι τα μόνα ευήκοα ώτα που τους έχουν απομείνει είναι στα eco chambers.

Δύο μόλις εβδομάδες μετά τις εκλογές και το πολιτικό σύστημα δείχνει ανίκανο να αντιληφθεί το μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες στην κάλπη. Το 2015 η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η απάντηση στην ανάγκη καταδίκης του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, του κατεστημένου και της κόπωσης από τα μνημόνια που οδήγησε στον συλλογικό μας παροξυσμό. Το 2023 πριν δοθεί αντίστοιχη απάντηση πρέπει πρώτα τα κόμματα να συνειδητοποιήσουν ποια είναι η ερώτηση.