Παρασκευή Δουρουκλάκη

Φαντάσματα. Ακόμα θυμάμαι ένα όνειρο που είχα δει περίπου 10 χρόνων στο πρώτο μου κανονικό κρεβάτι που είχα αμέσως μετά την κούνια στο σπίτι που μέναμε οικογενειακώς ως τα 14 μου. Θυμάμαι κυρίως ότι είχα ξυπνήσει πάρα πολύ τρομαγμένη και μου πήρε χρόνο να αναγνωρίσω ότι δεν το έζησα στα αλήθεια.

Βρισκόμουν σε έναν χώρο που χωροταξικά έμοιαζε με το στην πραγματικότητα παιδικό μου δωμάτιο όπου κοιμόμουν. Δηλαδή: έμπαινες στο δωμάτιο και φάτσα ήταν μια μεγάλη μπαλκονόπορτα, στη διαγώνιο δεξιά σου γωνία από την πόρτα ήταν το κρεβάτι και παράλληλα σε αυτό ένα ακόμα παράθυρο με κάγκελα ασφαλείας και στην κάτω δεξιά γωνία το γραφείο. Στο όνειρό μου στεκόμουν με την πλάτη στην μπαλκονόπορτα και δίπλα στην πόρτα. Ελειπαν τα χρώματα των τοίχων, οι ζωγραφιές, τα λούτρινα κουκλάκια μου, τα σχολικά μου, σχεδόν όλα τα αντικείμενα. Κυριαρχούσε άσπρο χρώμα και θολούρα στην ατμόσφαιρα. Τα παράθυρα ήταν ορθάνοιχτα και φυσούσε πάρα πολύ. Τα μαλλιά μου με φορά από την πλάτη (μπαλκονόπορτα) έφευγαν προς μπροστά από τον άνεμο.

Παρακολουθούσα μια μικρή τηλεόραση που έπαιζε κοντά μου σε απόσταση μισού μέτρου πάνω σε ένα τραπεζάκι. Η εικόνα της ήταν πολύχρωμη αλλά χαλασμένη με νερά, σαν να μην έχει σήμα. Ακουγα κάτι ήχους αλλά έμοιαζαν και αυτοί χαλασμένοι και δεν έβγαζαν νόημα. Ηταν σίγουρα μετά τα μεσάνυχτα.

Κάποια στιγμή η πόρτα δίπλα μου άρχισε να πηγαινοέρχεται από το ρεύμα που έκαναν τα ανοιχτά παράθυρα. Στεκόμουν όρθια και προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει με την τηλεόραση και από που έρχεται όλος αυτός ο αέρας. Ξαφνικά άκουσα να μου μιλούν από ψηλά, πάνω από την πόρτα του δωματίου. Τρόμαξα, η ομιλία ήταν πολύ άμεση και ο ήχος μπάσος και ανθρώπινος. Γύρισα το κεφάλι μου και είδα δύο τέρατα με σώμα από καπνό. Ενα κόκκινο πιο στρογγυλό αλλά με αιχμηρά χαρακτηριστικά προσώπου και ένα με πιο μακρόστενο σώμα σε πράσινα χρώματα καπνού που περικύκλωνε υποστηρικτικά από πίσω το κόκκινο. Βρίσκονταν λοιπόν εκεί ψηλά στη γωνία του ταβανιού πίσω από την πόρτα του δωματίου που ανοιγόκλεινε ορμητικά με τον αέρα αλλά δεν τα άγγιζε γιατί ήταν ακόμα πιο πάνω από αυτή. Μου μιλούσαν με μίσος, σαν να μπορούσαν να με σκοτώσουν σε μια στιγμή και σαν να είχαν βρει και τον λόγο. Απειλητικά και εξουσιαστικά ορκίζονταν ότι θα τιμωρηθώ.

Μακάρι να θυμόμουν ακριβώς τις φράσεις τους, αλλά νομίζω ούτε την επόμενη ημέρα τις είχα συγκρατήσει γιατί το νόημά τους με είχε επηρεάσει πολύ περισσότερο. Δεν φαίνονταν να έχουν τάση να κινηθούν προς εμένα, αν και τα δόντια τους παρά τη αερική τους ύλη ήταν κοκάλινα και τεράστια. Πιο πολύ ένιωθα ότι μπορεί να με φυσήξουν και μαζί με τον αέρα του ρεύματος που ήδη ένιωθα να πάω στον πλανήτη Αρη και ακόμα παραπέρα. Κοίταξα το ανοιχτό παράθυρο στα αριστερά μου, αυτό που ήταν δηλαδή και πάνω απ’ το κρεβάτι μου στ’ αλήθεια και έτρεξα να πηδήξω από αυτό στον κήπο.

Εκεί ξύπνησα. Για μέρες κοίταζα πίσω από τις πόρτες μόλις βράδιαζε να δω αν σχηματίζεται κάποια μορφή. Μάλλον κάτι στο υποσυνείδητό μου μου είχε δημιουργήσει τρομερές ενοχές γιατί περιέργως ένιωθα πως η εξουσία και ο θυμός τους δεν είναι τελείως άδικα.