Γράψ’ το εκατό φορές

Νομίζω ότι η συγκεκριμένη «τιμωρία» δεν υφίσταται πλέον, αλλά οι ηλικίες της κλάσης μου την έχουν υποστεί σίγουρα στα χρόνια του Δημοτικού. Να γράψουμε πολλές φορές αυτό που κάναμε και που δεν πρέπει να ξανακάνουμε. Εκατό, διακόσιες, τριακόσιες. «Δεν θα τραβάω τα μαλλιά της μπροστινής μου την ώρα του μαθήματος». «Δεν θα ξανακάνω τσιχλόφουσκα μέσα στην τάξη». «Δεν θα ξανακάνω ότι δεν ακούω την ώρα που μου μιλά η δασκάλα μου». Βρίσκαμε μάλιστα και κόλπα για να ξεπετάμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αυτές τις τιμωρίες, αλλά δεν θυμάμαι πια τι ήταν πιο βολικό. Να γράφουμε τη φράση οριζόντια ή να γράφουμε κάθετα, την κάθε λέξη ξεχωριστά.

Τέλος πάντων, εκ των αποτελεσμάτων, η τιμωρία αυτή ούτε κατά διάνοια ήταν σωφρονιστική. Θα έλεγα ότι επρόκειτο για υπόθεση «εσωτερικής κατανάλωσης». Να τηρηθεί το ποινολόγιο και να ικανοποιηθεί το γόητρο της δασκάλας που, εκ της θέσης της, έπρεπε να επιβάλει κυρώσεις. Κατά τα άλλα, όσες φορές κι αν γράφαμε τι δεν θα ξανακάναμε, και τα μαλλιά της μπροστινής εξακολουθούσαμε να τραβάμε, και να κάνουμε τσιχλόφουσκες (ενίοτε σε συνδυασμό αφού η τσιχλόφουσκα κολλούσε στην αλογοουρά της μπροστινής), και να προσποιούμαστε ότι ψάχναμε κάτι την ώρα που μιλούσε η δασκάλα.

Νομίζω ότι το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την περίφημη «αναδιοργάνωση» του προεκλογικού τόνου του ΣΥΡΙΖΑ ύστερα από τη συντριβή του και ενόψει της 25ης Ιουνίου. Αποφάσισε λοιπόν ο πρόεδρος Αλέξης και διέταξε τα μέλη του κόμματός του να επικεντρωθούν στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και να μη χρησιμοποιούν τοξικό και διχαστικό λόγο, ύβρεις, μπινελίκια και αναθέματα. Σε τι αποσκοπούσε αυτή η κίνηση; Να μαθευτεί ότι ο πρόεδρος Αλέξης επέβαλε αυτήν την «αλλαγή πλεύσης» στα στελέχη του. Υπόθεση δηλαδή «εσωτερικής και επικοινωνιακής κατανάλωσης». Διότι όσες φορές κι αν μιλήσουν αυτά τα όποια στελέχη για το πρόγραμμα, όσες φορές κι αν γράψουν ήπια σχόλια, πρόκειται να αλλάξουν; Οταν επί χρόνια έχεις τοποθετήσει τους ιδεολογικούς σου αντιπάλους σε υπονόμους και σκουπιδοτενεκέδες και τους απευθύνεσαι αφ’ υψηλού, θα αλλάξεις σε μία ημέρα; Και υπάρχει περίπτωση να σε πιστέψουν; Οταν ουρλιάζεις επί μήνες ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι», ότι «εσείς είστε τα σκουπίδια και εμείς οι ηθικοί», όταν βγάζεις αφρούς από τη μισαλλοδοξία σου, θα πείσει κανέναν η παραδοχή του λάθους σου; Διότι όσες φορές κι αν γράψεις ή αφήσεις να εννοηθεί ότι «δεν θα αναπαραγάγω ξανά fake news» όλοι ξέρουν ότι έχεις αναπαραγάγει ήδη το επόμενο.

Υστερα, είναι κι αυτή η περίφημη νέα συντονιστική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπω ονόματα και απορώ για το σκεπτικό της επιλογής τους. Ποιους μπορεί να πείσει ο, κατά παραδοχή ήπιος, Κώστας Ζαχαριάδης πλην των ήδη ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιος είναι ο πολιτικός λόγος της Κατερίνας Νοτοπούλου με τα ολίγιστα ελληνικά της; Και πόσο καιρό θα πάρει στον μέσο τηλεθεατή να συνειδητοποιήσει ότι η «καμένη» τηλεοπτικά, από την εποχή που έκανε πρωινάδικα, Ράνια Θρασκιά μιλάει για πολιτική και όχι για προστασία της επιδερμίδας από τον ήλιο και μυστικά για βελούδινο διαζύγιο; Δεν λέω, η γυναίκα μια χαρά μπορεί να λέει και τα εκλογικά, αλλά μέχρι να συνειδητοποιήσει ο τηλεθεατής την αλλαγή ρόλου οι εκλογές θα έχουν τελειώσει.

Είμαστε Ευρώπη

Σαν χθες, πριν από 44 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέγραψε στο περιστύλιο του Ζαππείου τη συμφωνία για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ενωση ανοίγοντας και επίσημα την πόρτα που θα μας έβγαζε από τη βαλκανική μας εσωστρέφεια.

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, μου έρχονται σαν αντίλαλος από εκείνη την εποχή τα συνθήματα του αντιευρωπαϊκού μετώπου: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Ηταν η «πλήρης έκδοση» του «Εξω οι βάσεις του θανάτου». Και σκέφτομαι αυτό που λένε, ότι κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο αν ο ίδιος δεν αποφασίσει να βοηθήσει τον εαυτό του. Δεν ισχύει το ίδιο και με τις χώρες, φαίνεται. Σπάνια η ίδια Ελλάδα (δηλαδή οι πολίτες της) βοήθησε τον εαυτό της.