«Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»

Η στήλη την περασμένη εβδομάδα έκλεινε με ένα συμπέρασμα και μία απορία: «στις προηγούμενες εκλογές η χώρα είχε μόλις βγει από τα Μνημόνια και πάσχιζε να επιστρέψει στην κανονικότητα κυρίως με όρους οικονομικούς. Σε αυτές τις εκλογές οι πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν σε ποια χώρα θέλουν να ζουν. Μένει αύριο να φανεί ποια Ελλάδα θα νικήσει». Και φάνηκε με τρόπο εύγλωττο. Οχι μόνο με το πολιτικό συμπέρασμα από τη συντριπτική υπεροχή του πρώτου κόμματος. Αλλά και από την ποσοστιαία αύξηση κατά 40% του τρίτου σε σχέση με τις εκλογές του 2019. Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να μετεξελιχθεί από κίνημα διαμαρτυρίας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που θα πείθει τους πολίτες ότι μπορεί να βελτιώνει τις ζωές τους οδήγησε πολλούς να σκεφτούν ότι ίσως πλησιάζει στην ολοκλήρωση του ιστορικού του ρόλου, ως πολιτικό προϊόν της εποχής του συλλογικού παροξυσμού, της κρίσης και των Μνημονίων. Το κόμμα της παλιάς Ελλάδας, της μονίμως και άκριτα σηκωμένης γροθιάς, της εχθροπάθειας, του διχασμού, του λαϊκισμού, του εμείς και εσείς. Πολλοί ήταν εκείνοι που απέδωσαν τον εκλογικό θρίαμβο της ΝΔ στις διαχειριστικές της ικανότητες στα θέματα της ακρίβειας, της αγοράς και σε όλα εκείνα που συμπυκνώνονται στο «It’s the economy, stupid» του Carville. Αποτελεί όμως πλέον κοινή αίσθηση ότι η επιλογή από τους πολίτες δεν έγινε μόνο με όρους πρακτικού αποτελέσματος. Ηταν ταυτόχρονα μία ηχηρή δήλωση καταδίκης όλων εκείνων των πολιτικών που θέλουν την Ελλάδα καθηλωμένη σε λαϊκίστικες προσεγγίσεις, στη στείρα διαμαρτυρία, στον ανορθολογισμό, στον μανιχαϊστικό λόγο και στο εμπόριο του θυμού.

Ηταν μία προσωπική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος ενσάρκωσε τη μετάβαση στην κανονικότητα και δημιούργησε τον πολιτικό χώρο για να συναντηθούν δυνάμεις της κοινωνίας που έδιναν μάχες σε κοινά χαρακώματα απέναντι στη δημαγωγία, την τοξικότητα, τον τυχοδιωκτισμό, το μπάχαλο, το κοινωνικό μίσος, τις δολοφονίες χαρακτήρων και τις αγελαίες συμπεριφορές. Χαράσσοντας νέες διαχωριστικές γραμμές, κατάφερε να υπερβεί τους όρους Αριστερά – Δεξιά στη διαχείριση πολιτικών καταστάσεων και να θέσει σε πρώτο πλάνο την πρακτική επίλυση προβλημάτων και κρίσεων. Εν ολίγοις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος πήρε τη ΝΔ από το 28% και την έφτασε στο 41%, κατάφερε να συσπειρώσει στο πρόσωπό του πολίτες από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες που συγκρότησαν το μέτωπο της λογικής, το οποίο στα χρόνια που προηγήθηκαν αισθάνθηκε πολλές φορές οργή, φόβο, ίσως και μοναξιά.

Η πολυσυζητημένη σιωπηρή πλειοψηφία απέδειξε πως όσοι φωνάζουν πιο πολύ δεν είναι οι πιο πολλοί. Και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας και οι δημοσιογράφοι που ακολουθούσαμε υπνωτισμένα την ατζέντα μιας κατασκευασμένης πραγματικότητας, που διαμόρφωνε ο ψηφιακός θόρυβος έμμισθων διαδικτυακών στρατών και φίλα προσκείμενων κομματικών μέσων, η οποία, όπως φάνηκε, όχι μόνο δεν αποτύπωνε τις πραγματικές τάσεις της κοινωνίας, αλλά δεν την επηρέαζε καν. Ταυτόχρονα, ο εκλογικός θρίαμβος του Κυριάκου Μητσοτάκη κλείνει και εσωτερικά μέτωπα με αυτοαποκαλούμενους καραμανλικούς και αντιμητσοτακικούς, που σε κάθε κυβερνητική κρίση μεταμορφώνονταν σε πρόθυμα φερέφωνα αντιπολιτευτικών αφηγημάτων.

Πέρα όμως από τη σαρωτική νίκη της ΝΔ, εξίσου σημαντικό να παρατηρήσει κανείς είναι ότι το εκλογικό αποτέλεσμα βγάζει εκτός Βουλής κόμματα – οπαδούς ανορθόδοξων οικονομικών θεωριών, βάζοντας υπό μια έννοια έτσι οριστικά τελεία στο ερώτημα εάν «Μένουμε Ευρώπη». Και βέβαια απαντά στο υπαρξιακό δίλημμα που έθετε ως κυρίαρχο ο μεγάλος χαμένος των εκλογών: «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Οι πολίτες φαίνεται ότι τον άκουσαν και αποφάσισαν το δεύτερο.