Η δεύτερη ευκαιρία

Δύο βασικές τάσεις θα συγκρουστούν στον δεύτερο γύρο. Η μία είναι η επικύρωση. Ο Μητσοτάκης έχει ανεβεί σε ένα κύμα που φουσκώνει και φουσκώνει, άγνωστο από ποιες δυνάμεις, αλλά φουσκώνει. Ο Τσίπρας είναι ένας αρχηγός υπό προθεσμία, ένας dead man walking, καθώς ηγείται ενός κόμματος που δεν διεκδικεί πλέον την εξουσία, και η πτώση του συνεχίζεται. Ο Ανδρουλάκης, οπλισμένος με τον αναπάντεχο στόχο της δεύτερης θέσης, εξακολουθεί να ανεβαίνει. Το «παιδί της πονεμένης ρωμιοσύνης» και η «υπερασπίστρια της κοινωνίας» κερδίζουν το στοίχημά τους.

Η άλλη τάση είναι η διόρθωση. Το 41% τρομάζει και κάποιοι κεντροαριστεροί που ψήφισαν ΝΔ επειδή ανησυχούσαν ότι ο τόπος θα μείνει ακυβέρνητος στρέφονται στον πραγματικό ιδεολογικό τους χώρο. Το 20% προκαλεί τύψεις και κάποιοι που δεν ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή τους έχει απογοητεύσει σπεύδουν να το κάνουν τώρα για να μη διαλυθεί. Το ΠΑΣΟΚ μένει περίπου στα ίδια, αφού κερδίζει τους πρώτους και χάνει κάποιους από τους δεύτερους. Ο Δημήτρης και η Ζωή βλέπουν το όνειρό τους να εξανεμίζεται: ε, όχι η Νίκη και η Πλεύση στη Βουλή!

Υπάρχουν βέβαια και παραλλαγές. Μπορεί η κάθε τάση να επιβεβαιωθεί κατά ένα μέρος, να ανεβούν ας πούμε και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει το αίνιγμα του ΚΚΕ, του οποίου ο εκπρόσωπος επανέλαβε χθες τη θεωρία της αοσμίας των ψήφων απευθυνόμενος στους «800.000 ψηφοφόρους των κομμάτων που έμειναν εκτός Βουλής». Υπάρχει ο άγνωστος Χ της αποχής: αφού βγάλαμε τον επόμενο πρωθυπουργό, γιατί να πάμε να ψηφίσουμε; Μπορεί και να μην αλλάξει τίποτα: οι ίδιοι ψηφοφόροι να ψηφίσουν, βαριεστημένα αυτή τη φορά, τα ίδια κόμματα, χωρίς μάλιστα και το παιχνιδάκι του σταυρού.

Την 26η Ιουνίου, όμως, θα υπάρχει μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με την 22α Μαΐου: δεν θα δικαιολογείται πλέον η έκπληξη. Η εικόνα της Βουλής που θα προκύψει θα είναι ένα ακριβές αποτύπωμα της βούλησης των ψηφοφόρων, αφού θα τους έχουν δοθεί δύο ευκαιρίες, όχι μία, να κάνουν την επιλογή τους. Οι πιέσεις, τα εκβιαστικά διλήμματα, οι εξαγορές μέσω των επιδοτήσεων, η υποτιθέμενη παραπληροφόρηση από τα πουλημένα μέσα ενημέρωσης, δεν θα μπορεί να χρησιμοποιηθούν ξανά για να εξηγήσουν το αποτέλεσμα. Ούτε βέβαια η έρμη η απλή αναλογική, της οποίας «η στρατηγική ηττήθηκε» όπως μας πληροφόρησε ο εμπνευστής της.

Και θα έρθει μοιραία η ώρα των ευθυνών. Οποιος έχει δεσμευτεί ότι «με διαφορά έξι μονάδων θα υπάρξουν κυρώσεις» δεν θα μπορεί ασφαλώς να σφυρίζει αδιάφορα αν η διαφορά είναι τριπλάσια. Οποιος έχει προαναγγείλει «μια προγραμματική αντιπολίτευση και μια εναλλακτική θετική πρόταση» θα πρέπει να αποφύγει στο εξής τον ξύλινο λόγο. Κι όποιος έχει υποσχεθεί ότι «θα πορευτεί με διάθεση για αυτοκριτική και χωρίς αλαζονεία» θα κληθεί να το αποδείξει στην πράξη.