Ποια Ελλάδα θα νικήσει

Η αλήθεια είναι πως του την είχαν στημένη εδώ και καιρό του Σαββόπουλου. Ο Νιόνιος είχε ξεμπροστιάσει κάποιους «ευαίσθητους» μετά την εισβολή του Πούτιν, οι οποίοι αρνούνταν να καταδικάσουν τη Ρωσία και καταδίκαζαν τους πολέμους, τη Δύση, τον ιμπεριαλισμό, τα νεφελίμ κοκ διακηρύσσοντας με πύρινους Θούριους πως είναι με την ειρήνη και τον άνθρωπο. Ηταν οι μέρες που οι θηριωδίες του ρωσικού στρατού κατεδάφιζαν μαζί με τα κτίρια και τα τελευταία επιχειρήματα όσων υποκριτικά αρνούνταν να πάρουν θέση, διατυπώνοντας γραφικές διακηρύξεις ίσων αποστάσεων. «Οπως όλοι, αγαπούμε κι εμείς την ειρήνη, τον άνθρωπο κ.λπ. και οφείλουμε, σαν ενήλικοι που είμαστε και όχι σαν «αιώνιοι έφηβοι» – έχει καταντήσει εντελώς μπανάλ αυτό το κλισέ – να κατονομάζουμε τον εκάστοτε βομβαρδιστή της ειρήνης, του ανθρώπου, των λαών». Αυτή ήταν τότε η φράση του Σαββόπουλου και στην πραγματικότητα αυτό το «μπανάλ αιώνιοι έφηβοι» είναι το γραμμάτιο που άρχισε να πληρώνει πολύ πριν τοποθετηθεί περί της ανάγκης αυτοδύναμης κυβέρνησης ο σπουδαίος καλλιτέχνης, μέλος της νεολαίας της ΕΔΑ, που βασανίστηκε από τη χούντα και έγραφε τραγούδια μέσα στο κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας για να έρθουν τώρα να τον λοιδορήσουν κάποιοι όψιμοι επαναστάτες πολυτελείας από τον άνετο καναπέ του σαλονιού τους. Είναι οι ίδιοι που ηρωποιούν τα δικά τους παιδιά, αναγορεύουν σε αγωνιστές τους δικούς τους καλλιτέχνες, τους δικούς τους ιδεολογικούς συνοδοιπόρους και επιχειρούν να απονομιμοποιούν ηθικά όσους διατυπώνουν άποψη που διαφέρει από τη δίκη τους. Ασκώντας ταυτόχρονα και προληπτική λογοκρισία σε κάθε επόμενο καλλιτέχνη που θα διανοηθεί να στηρίξει κάτι που δεν τους είναι αρεστό.

Αυτοί οι «μπανάλ αιώνιοι έφηβοι» συναντώνται σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου και επιβεβαιώνουν με διάφορες συμπεριφορές την καταφανή άρνηση ενηλικίωσής τους. Είτε αντιμετωπίζοντας μανιχαϊστικά την πραγματικότητα σε ένα μόνιμο δίπολο άσπρου και μαύρου, καλού και κακού, εμείς και εσείς, είτε κάνοντας επαναστατική γυμναστική μέσω μιας ναρκισσιστικής επίδειξης πολιτικής ανωριμότητας, όπως για παράδειγμα τότε που οι υπεύθυνοι στο κιόσκι ενός κόμματος αρνήθηκαν να δώσουν το χέρι και να ανταποκριθούν στον χαιρετισμό του Πρωθυπουργού λέγοντας αυτάρεσκα «να μου κοπεί το χέρι». Ο απολίτιστος πολιτισμός της καθημερινότητας που υπερβαίνει τα κόμματα, διαχέεται σε μη πολιτικά πεδία και επεκτείνεται σε ιδιωτικές συμπεριφορές. Μία αντιαισθητική αισθητική που ενσαρκώνεται από γνωστό Σφακιανό, ο οποίος έσπευσε να χαρακτηρίσει σε ένα από τα συνήθη μεταμεσονύκτια διαδικτυακά μανιφέστα του τον Σαββόπουλο ως «θεραπαινίδα του Μητσοτακέικου», αλλά και «διεφθαρμένο», «επαρχιώτη», «εγωπαθή» και «χαλασμένο». Μια αντιπαράθεση εκτός προγραμματικών και ιδεολογικών πλαισίων και μια αγκύλωση σε διχαστικά μοτίβα και εμφυλιοπολεμικά πάθη, που για κάποιους αποτελούν όχημα πολιτικής επιβίωσης.

Ισως αυτό θα πρέπει να αποτελέσει και το στοίχημα του πολιτικού συστήματος, αλλά και της κοινωνίας την επόμενη μέρα. Η πολιτική ενηλικίωση και η συναντίληψη πως μπορούμε να διαφωνούμε, αλλά να συνυπάρχουμε. Να αντιπαρατιθέμεθα, αλλά να μην επιδιώκουμε την εξόντωση του αντιπάλου με fake news, στρατιές από τρολ και δολοφονίες χαρακτήρων. Να συμφωνήσουμε πως οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν είναι εχθροί τους οποίους γιαουρτώνουμε, βάζουμε γκαζάκια στα σπίτια τους ή ταμπέλες «προδότες», «προσκυνημένοι», «γερμανοτσολιάδες». Να αφήσουμε πίσω την Ελλάδα της ηθικής χρεοκοπίας, των ψεύτικων διλημμάτων και της φιλοτεχνημένης όξυνσης. Του χρεοκοπημένου κρατισμού, των πελατειακών σχέσεων, της κομματοκρατίας. Στις προηγούμενες εκλογές η χώρα είχε μόλις βγει από τα μνημόνια και πάσχιζε να επιστρέψει στην πολυπόθητη κανονικότητα κυρίως με όρους οικονομικούς. Σε αυτές τις εκλογές οι πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν σε ποια χώρα θέλουν να ζουν. Μένει αύριο να φανεί ποια Ελλάδα θα νικήσει. Fasten your seatbelts, we are going for a ride!