Για τι ψηφίζουμε

Κακίζουμε το Ιντερνετ για τη σαβούρα που σερβίρει, όμως σε αυτές τις εκλογές μάς προσέφερε μια σπουδαία υπηρεσία, τουλάχιστον στο κέντρο της Αθήνας: ρούφηξε όλο το άχρηστο χαρτομάνι (τρικάκια, φυλλάδια κ.λπ.), που άλλοτε ήταν γνώρισμα των εκλογών. Τις φατσούλες που φωτογραφίζονται με τα καλά τους, τα παραφουσκωμένα με βλακείες βιογραφικά, τις μεγαλαυχίες και τις μπαρούφες που λέει ο καθένας για τον εαυτό του, όλα αυτά δεν τα βλέπεις πια στα ρείθρα των δρόμων να φράζουν τις αποχετεύσεις των ομβρίων, αλλά στο Ιντερνετ. Πρόοδος! Αλλαξαν, επίσης, οι μέθοδοι προεκλογικής εκστρατείας των αρχηγών. Την επαφή με τα πλήθη (που άλλωστε δεν υπάρχουν πια) έχει αντικαταστήσει η προβολή της οικειότητας και της προσωπικής επαφής με τον ψηφοφόρο, το λεγόμενο «intimacy»: περιοδείες, μικρές συγκεντρώσεις με συζήτηση, αντί για κορώνες και συνθήματα.

Η ουσία της υπόθεσης, όμως, παραμένει πάντα η ίδια: Αύριο ψηφίζουμε κυβέρνηση. Ψηφίζουμε, δηλαδή, συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες πολιτικές, για το διάστημα των επόμενων τεσσάρων ετών. Σταθμίζουμε πεπραγμένα και εμπειρίες, από τη μία πλευρά, υποσχέσεις από την άλλη και επιλέγουμε κατεύθυνση και στόχους. Δεν ψηφίζουμε ούτε αγνές προθέσεις, ούτε «οράματα» που εκτείνονται στο απώτατο μέλλον· επιλέγουμε εκείνη την ομάδα των προσώπων, που κρίνουμε ότι, με τις πολιτικές τους τα επόμενα τέσσερα χρόνια, θα βελτιώσουν την κατάσταση στη χώρα γενικώς. Τονίζω το γενικώς, γιατί στις δημοκρατίες το ατομικό συμφέρον του καθενός μας είναι συναρτημένο από την ευημερία του συνόλου. Εκτός, βέβαια, αν κάποιος έχει περιουσία στο εξωτερικό και στην Ελλάδα απλώς κάνει την πλάκα του.

Με βάση τη λογική που εξέθεσα παραπάνω και με κριτήρια τις επιδόσεις της απελθούσας κυβέρνησης στους πέντε κρίσιμους τομείς (οικονομική ανάπτυξη, διεθνής προσανατολισμός, κοινωνική πολιτική, μεταρρύθμιση του κράτους, δημοκρατικοί θεσμοί), θα ψηφίσω τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την ελπίδα της αυτοδυναμίας. Η πορεία στην οποία η κυβέρνηση αυτή έβαλε τη χώρα πρέπει, κατά την κρίση μου, να συνεχιστεί, ώστε να ξεπεράσουμε οριστικά τη χρεοκοπία και την κληρονομιά της. Υπό το πρίσμα αυτό, ο Αλέξης Τσίπρας έχει δίκιο – από τη σκοπιά βεβαίως του δικού του συμφέροντος – όταν λέει ότι αυτή ήταν «η χειρότερη δεξιά κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση».

Από την οπτική γωνία των συμφερόντων που εκπροσωπεί ο brόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ναι, ήταν η «χειρότερη»· και γι’ αυτό ακριβώς εγώ θα την ψηφίσω ξανά. Επειδή αυτό που ξεκίνησε με τη Μεταπολίτευση του 1974, το δημοκρατικό μας σύστημα και οι θεσμοί του, ποτέ δεν κινδύνευσαν περισσότερο όσο κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανέστρεψε την πορεία και, γι’ αυτό, πρέπει να συνεχίσει, για να ξεφύγουμε από την Ελλάδα της κρίσης. Για να ξεφύγουμε, δηλαδή, από την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, που βολεύτηκε μια χαρά με τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και από τις δήθεν προοδευτικές πολιτικές, που μετατρέπουν την πλειονότητα των εργαζομένων σε εξαρτώμενους από το κράτος και κομματική πελατεία.

Τηρουμένων των αναλογιών, η οικονομική κρίση ήταν η καλύτερη ευκαιρία που είχε η Αριστερά από τη δικτατορία του 1967 μέχρι τις μέρες μας. Παρόμοιες ευκαιρίες ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας η Ιστορία δεν τις προσφέρει αφειδώς. Η μία ήταν με τη γερμανική κατοχή, η άλλη με τη χούντα, η τελευταία με τη χρεοκοπία. Αγωνίζονται, λοιπόν, να συντηρήσουν τις συνθήκες κρίσης με τον μόνο τρόπο που έχουν: εμποδίζοντας την αυτοδυναμία της ΝΔ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον η στρατηγική τους είναι η γιούργια: Προοδευτική διακυβέρνηση, κυβέρνηση ηττημένων, κυβέρνηση με ψήφο ανοχής, κυβέρνηση ειδικού σκοπού για να χώσει τους αντιπάλους στη φυλακή και, το κερασάκι στο γλύκισμα, η απευθείας έκκληση στους ψηφοφόρους του Κασιδιάρη. Δεν θα με εκπλήξει, αν αύριο, μεθαύριο, αμφισβητήσουν και το αποτέλεσμα…