Και μετά και τις νέες εκλογές, τι;

Την προσεχή Κυριακή, 21 Μαΐου 2023, θα κληθεί ο ελληνικός λαός, για δέκατη έκτη φορά, στις κάλπες για την ανάδειξη νέας, δέκατης έβδομης, κυβέρνησης, αλλά, όπως προκύπτει από τα κυβερνητικά προγράμματα, «με μία από τα ίδια» πάντα πικρότερη, ξινότερη και άνοστη! Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα δεν έχει συνειδητοποιήσει, για μιαν ακόμα φορά, ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και ότι δεν έχει άλλο του κακού της σκάλας… σκαλί!

Δυστυχώς συνεχίζεται αδιάλειπτα ο άφρων μακροοικονομικός λαϊκισμός, που λειτουργεί ως κατάρα ήδη από το 1980 και που έχει κάνει την πλειοψηφία των Ελλήνων «μη ενεργό πληθυσμό» ή να επιζητεί (και να προσφέρεται ασμένως) να «εσθίουσι χωρίς να σκάπτωσι» με μισθούς και επιδόματα!

Η εξέλιξη διαχρονικών βασικών κοινωνικοοικονομικών μεγεθών είναι εφιαλτική. Ο ελληνικός λαός εμπιστεύθηκε την τύχη της χώρας μετά το 1974 σε 16 κυβερνήσεις και σε 13 πρωθυπουργούς, οι οποίοι παρέδιδαν και παρελάμβαναν καταγγέλλοντες ο ένας στον άλλο 15 περιπτώσεις «καμένης γης» μετά το 1980!

Από το 1980 έως το 2008, όταν η διεθνής χρηματοπιστωτική αναταραχή αποκάλυψε πόσο «γυμνή» ήταν η «ισχυρή» οικονομία, παρελήφθησαν από τους εκάστοτε νικητές και παραδόθηκαν από τους εκάστοτε ηττημένους πρωθυπουργούς 10 περιπτώσεις «καμένης γης» (1981, 1985, 1989, 1990, 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2008). Σε όλη αυτήν περίοδο, ο ελληνικός λαός  δοκιμάστηκε από πακέτα σκληρών μέτρων λιτότητας, από φοροεισπρακτικές καταιγίδες, από το όνειδος της υπαγωγής στη Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρά τη «Δημιουργική Λογιστική» και τα «κρυφά» χρέη ή γνωστά «βερεσέδια» δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών κ.λπ.

Αν, λοιπόν, διαβάσουν, οι σημερινοί υποψήφιοι διαχειριστές των εθνικών πόρων και δανείων τα διαχρονικά στοιχεία, θα διαπιστώσουν ότι μόνο το χρέος, το οποίο, όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα φάει το έθνος ή το έθνος τη χώρα (αλλά έκανε το αντίθετο!), από 0,5 δισ. ευρώ ή 24,7% του ΑΕΠ το 1975 εκτοξεύθηκε στα 2,4 δισ. ευρώ ή 34,5% του ΑΕΠ το 1981, στα 8,6 δισ. ευρώ ή 54,7% του ΑΕΠ το 1985, στα… 21,5 δισ. ευρώ ή 69,9% το 1989, στα 29,9 δισ. ευρώ ή 80,7% του ΑΕΠ το 1990, στα… 60,5  δισ. ευρώ ή 111,6% του ΑΕΠ του 1993 (από τα «βερεσέδια!) για να φτάσει στο «μη βιώσιμο» των 299,7 δισ. ευρώ ή 129,8% του ΑΕΠ το 2009. Αυτό χρέος ή «κρίση χρέους», μας οδήγησε στην επονείδιστη εποπτεία τριών Μνημονίων, αλλά στην πραγματικότητα… μόνιμων έως το 2071, αφού ο ελληνικός λαός θα πληρώνει κατά μέσον όρο για την εξυπηρέτηση των δανείων της τρόικας περίπου 12 δισ. ευρώ ετησίως!!! Ηδη, ο «σύντομος» πηγαιμός προς την Ιθάκη, που είχε ανακοινώσει στις 23 Απριλίου του 2010 από το Καστελλόριζο ο τότε πρωθυπουργός του Γιώργος Παπανδρέου (λίγους μήνες νωρίτερα υποστήριζε ότι «λεφτά υπάρχουν»!) παραδίδοντας τη χώρα στην τρόικα, έμελλε να έχει διάρκεια μεγαλύτερη από τη δεκαετή «Οδύσσεια», αλλά  και εκείνη του μέσου όρου των καθοδικών κύκλων Κοντράτιεφ!

Ετσι, στις εκλογές του 2012 παραδόθηκε και παραλήφθηκε η 11η «καμένη γη» (δεύτερο επαχθές  Μνημόνιο με πρώτο αυτό του 2010, επειδή το χρέος 129,7% του ΑΕΠ δεν ήταν… «βιώσιμο», ενώ τώρα που πήγε πάνω και από το 200% του ΑΕΠ χαρακτηρίζεται… «βιώσιμο»!!!), το 2015 παρελήφθη από τον Αλέξη Τσίπρα 12η και η 13η «καμένη γη» (μία από τον Αντώνη Σαμαρά και μία από τον… εαυτόν του!),  το 2019 παρέδωσε στον Κυριάκο Μητσοτάκη τη 14η και στις 21 Μαΐου 2023 θα παραδοθεί από τον τελευταίο η 15η «καμένη γη», όπως προκύπτει από την εξέλιξη βασικών οικονομικών μεγεθών, τα οποία επηρεάστηκαν σημαντικά από την υγειονομική και ενεργειακή κρίση.

Πάντως, μολονότι κατά την περίοδο 2010-2022 εισέρρευσαν στη χώρα με τη μορφή φόρων, δανείων και κοινοτικών πακέτων πάνω από ένα τρισ. ευρώ (δηλαδή, σε 13 χρόνια εισέρρευσαν περισσότεροι πόροι από εκείνους των 29 ετών της περιόδου 1981-2009!), κανένα σχεδόν βασικό κοινωνικοοικονομικό μέγεθος (ΑΕΠ, χρέος, κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ατομικό διαθέσιμο εισόδημα, φορολογία μισθωτών και συνταξιούχων, έμμεσοι φόροι κ.λπ.) δεν έχει πλησιάσει τα αντίστοιχα επίπεδα του «επάρατου» 2009!