Προηγούμενο

Στη μεταπολιτευτική ιστορία υπάρχει μόνο ένα προηγούμενο κυβέρνησης ειδικού σκοπού. Κάποιοι τη θυμούνται ως «κυβέρνηση Τζαννετάκη», ως ένα κυβερνητικό σχήμα που συγκροτήθηκε για να μην παραγραφούν τα σκάνδαλα Κοσκωτά κι υποκλοπών. Αλλοι σαν «βρώμικο ’89», σαν μια απόπειρα γαλάζιων κι αριστερών να εξοντώσουν τον κοινό τους πολιτικό αντίπαλο, τον Ανδρέα Παπανδρέου, δηλαδή. Η ΝΔ είχε πάρει στην κάλπη της 18ης Ιουνίου 44,5%, το οποίο μεταφράστηκε σε 145 έδρες. Ο Συνασπισμός 13,13%, εκλέγοντας 28 βουλευτές. Και το ΠΑΣΟΚ – παρά τις προεκλογικές προβλέψεις για συντριβή – 39,15%, το οποίο του εξασφάλισε 125 έδρες. Πρώτο και τρίτο κόμμα, λοιπόν, παρότι ανήκαν στα δυο αντίθετα άκρα του πολιτικού φάσματος, συνασπίστηκαν. Εφτιαξαν μια κυβέρνηση με πλειοψηφία 173 βουλευτών και δύο στόχους στην ατζέντα της: να παραπέμψει τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ στο Ειδικό Δικαστήριο και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Τα γεγονότα, οι αριθμοί και η αίσθηση που έχει αφήσει η τεταμένη εκείνη περίοδος προσφέρονται για συγκρίσεις και συμπεράσματα.

Υπενθύμιση
Το κλίμα ήταν τόσο πολωμένο που οι ψηφοφόροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν τσακώνονταν απλά όποτε δεν κάθονταν χωρισμένοι σε μπλε και πράσινα καφενεία, έρχονταν κυριολεκτικά στα χέρια. Αυτές οι συνθήκες μαρτυρούν μια εποχή που δεν απέχει μόνο χρονικά πολύ απ’ τη σημερινή. Η απουσία των επιπέδων τοξικότητας που προϋποθέτει η υλοποίηση της πρότασης του συριζαίου προέδρου είναι ένας απ’ τους λόγους για τους οποίους εκείνη μοιάζει καταδικασμένη να μείνει στη σφαίρα της φαντασίας του. Ο άλλος είναι πιο πεζός. Τα νούμερα δεν βγαίνουν. Για να ορκιστεί η κυβέρνηση που εισηγήθηκε προχθές ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκεί να συμφωνήσει η Χαριλάου Τρικούπη. Με βάση τα μέχρι τώρα δημοσκοπικά ευρήματα πρέπει είτε να συνασπιστούν τέσσερα κόμματα, είτε να συνεργαστούν τρία κι ένα να τους δώσει την ανοχή του. Το τσιπρικό πυροτέχνημα, επομένως, μπορεί να σχεδιάστηκε ως μέσο πίεσης στο ΠΑΣΟΚ αλλά μόλις έσκασε, τραυμάτισε αυτόν που το πέταξε. Γιατί, ανασύροντας μνήμες απ’ τα τέλη της δεκαετίας του 1980, υπενθύμισε ότι τέτοιοι τακτικισμοί αποδίδουν τα προσδοκώμενα οφέλη όταν οι εμπνευστές τους έχουν ζυγίσει όλα τα δεδομένα.