Ξεγνοιασιά

Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του Διονύση Σαββόπουλου. Μπορεί να έχει θετική ή αρνητική γνώμη για κείνον. Μπορεί να ακούει όλη μέρα το «Φορτηγό» ή να θέλει να του το επιστρέψει. Το μόνο που δεν μπορεί να κάνει είναι να αρνηθεί το θάρρος αυτού του μοναδικού κοσμοπολίτη Ελληνα – ή έλληνα κοσμοπολίτη – να λέει αυτά που νιώθει, κι αυτά που πιστεύει, ανεξαρτήτως του αν αρέσουν, αν ξαφνιάζουν, αν ενοχλούν ή αν πάνε κόντρα στο ρεύμα. Ιδίως αν πάνε κόντρα στο ρεύμα.

Ο Διονύσης δεν είναι ο μόνος που θέλει αυτοδυναμία της ΝΔ, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτοδύναμες κυβερνήσεις θέλει το 50% του εκλογικού σώματος. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει – αυτό που τον έκανε πάντα να ξεχωρίζει – είναι ο γοητευτικός τρόπος με τον οποίο τεκμηριώνει την άποψή του. «Σέβομαι και τα άλλα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και τους ηγέτες τους, είναι δυνάμεις της πατρίδας και του έθνους», είπε χθες στον Παύλο Τσίμα. «Απλώς παρατηρώ ότι αυτά τα κόμματα της υποτιθέμενης προοδευτικής συνεργασίας διατηρούν ένα παλιό είδος φοιτητικής ξεγνοιασιάς και μια υπερβολική και αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση, η οποία μπορεί να είναι επικίνδυνη».

Η ξεγνοιασιά είναι πράγματι ασυμβίβαστη με την κυβερνησιμότητα. Η «φοιτητική ξεγνοιασιά» έχει κι ένα επιπλέον γνώρισμα: την απόσταση, συνειδητή ή όχι, από την πραγματικότητα. Μιλώντας στα Ιωάννινα, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε τη Νέα Δημοκρατία «Παλιά Αναξιοκρατία και Αγία Οικογένεια». Μιλώντας στη Θεσσαλονίκη, ο Νίκος Ανδρουλάκης χαρακτήρισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη «πρωταθλητή των απευθείας αναθέσεων, των μετακλητών και της εκτεταμένης διαφθοράς». Oι χαρακτηρισμοί είναι φυσικά μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Και ο Πρωθυπουργός, με τη στάση του στο σκάνδαλο των υποκλοπών, έχει δώσει στους πολιτικούς του αντιπάλους το δικαίωμα να τον κατηγορούν για πολλά πράγματα. Τι γίνεται όμως αν, παρ’ όλ’ αυτά, το κόμμα του έρθει πρώτο στις εκλογές, και μάλιστα με διαφορά;

Να το πούμε διαφορετικά. Αν την ερχόμενη Κυριακή η Νέα Δημοκρατία καταποντιστεί, τότε θα αποδειχθεί ότι ο ελληνικός λαός τιμώρησε την ίδια και τον αρχηγό της για την αλαζονεία τους, την αναξιοκρατία τους και τη διαφθορά τους. Αν, αντιθέτως, λάβει ένα «πειστικό διψήφιο» (που στην περίπτωσή της δεν είναι 12%, όπως στο ΠΑΣΟΚ, αλλά – ας πούμε – 35%), θα έχουν συμβεί δύο πράγματα. Ενας ικανός αριθμός ψηφοφόρων θα έχει ψηφίσει ΝΔ επειδή θεωρεί ότι όσα της καταλογίζονται είναι βλακείες ή ψέματα και ένας επίσης ικανός αριθμός ψηφοφόρων θα έχει δει τους άλλους αρχηγούς και θα έχει πει, όπως ο Διονύσης, ότι ΟΚ, ευφυείς, μορφωμένοι και πατριώτες είναι, αλλά δεν κάνουν για να κυβερνήσουν.

Γιατί οι ψηφοφόροι, αντίθετα με τους πολιτικούς αρχηγούς, δικαιούνται να κάνουν τις επιλογές τους με βάση την ξεγνοιασιά.