Σύνθεση

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, δύο έγκυρες ευρωπαϊκές εφημερίδες είχαν μεγάλα ρεπορτάζ για την ελληνική οικονομία. Καμιά από τις δύο δεν στηρίχθηκε σε ψευδή στοιχεία. Καμιά δεν λαΐκισε. Ηταν όμως σαν να περιγράφουν διαφορετικές χώρες. Οχι επειδή η μία είναι «φιλελληνική» και η άλλη «ανθελληνική». Αλλά επειδή η καθεμιά έχει διαφορετική σκοπιά, ενδιαφέρεται για διαφορετικούς δείκτες, κάνει φόκους σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα. Ας πούμε ότι η μία το βλέπει από τα «δεξιά» και η άλλη από τα «αριστερά» – ναι, αυτές οι έννοιες δεν έχουν εκλείψει. Ισως λοιπόν το κύριο μέλημα της επόμενης κυβέρνησης να είναι να κάνει την υπέρβαση. Οχι το «ούτε – ούτε» που έλεγε ο Μακρόν και κατέληξε να τον αποκαλούν «πρόεδρο των πλουσίων», αλλά μια πραγματική σύνθεση.

Ο τίτλος των Financial Times είναι «H μεγαλύτερη στροφή της Ελλάδας: από τα σκουπίδια στην επενδυτική βαθμίδα». Ο τίτλος της Monde είναι: «Στην Ελλάδα, πίσω από την οικονομική ανάκαμψη, η κοινωνική κρίση συνεχίζεται». Η ανάπτυξη πέρυσι ήταν 5,9%, επισημαίνει η πρώτη, ενώ επιτεύχθηκε και δημοσιονομικό πλεόνασμα 0,1%. Οι εξαγωγές αγαθών αυξήθηκαν από το 2010 ως το 2021 κατά 90%, έναντι 42% στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις αυξήθηκαν πέρυσι κατά 50%. Το χρέος μειώθηκε από 206% του ΑΕΠ στη διάρκεια της πανδημίας σε 171% και, βοηθούντος του υψηλού πληθωρισμού, θα συνεχίσει να μειώνεται.

Η ανεργία έπεσε στο 10,9%,  γράφει η δεύτερη, όμως μεταξύ των κάτω των 25 ετών φτάνει το 24%. Το ποσοστό του πληθυσμού που καθυστερεί να πληρώσει τους λογαριασμούς είναι 26,3%, το υψηλότερο στην Ευρώπη. Το 21,5% των νοικοκυριών δεν μπορούν να πληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο. Οι ανισότητες αυξήθηκαν, ακριβώς εξαιτίας του πληθωρισμού. «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει τόσους δυστυχισμένους ανθρώπους», λέει ο Ιωάννης Μαρωνίτης, πρόεδρος του Ομίλου για την Unesco Πειραιώς και Νήσων και διαχειριστής ενός ξενώνα για αστέγους στα Καμίνια.

Ναι, αναγνωρίζουν οι FT, το ποσοστό των Ελλήνων που κινδυνεύουν από φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό είναι 28%, από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, όμως τα «κόκκινα δάνεια» των τραπεζών μειώθηκαν από το 50% του συνόλου το 2016 στο 7%. Ναι, αναγνωρίζει η Monde, ο ελάχιστος μισθός αυξήθηκε κατά 20% σε σχέση με το 2019, αλλά οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία παραμένουν στο 5% του ΑΕΠ, έναντι μέσου όρου 7,5% για την ευρωζώνη.

Είναι ισότιμες αυτές οι δύο σκοπιές; Μια κυβέρνηση, ας πούμε, είναι δίκαιη όταν τα μισά μέτρα που λαμβάνει είναι για τους πλούσιους και τα άλλα μισά για τους φτωχούς; Οχι. Αυτοί που πεθαίνουν από το κρύο επειδή είναι ακριβή η ενέργεια βαραίνουν πολύ περισσότερο στον απολογισμό από εκείνους που  απειλούν να εγκαταστήσουν τις επιχειρήσεις τους σε άλλη χώρα επειδή η φορολογία εδώ είναι υψηλή. Και αυτό στη σύνθεση πρέπει να ληφθεί υπόψη.